หลาย ๆ ท่านคงจำข่าวคราวของลูกจ้างชั่วคราวของ กทม. ซึ่งถูกศาลสั่งปรับ ในคดีที่เก็บ CD เก่าไปขายเป็นจำนวนเงิน 200,100 บาท

รันทดคนเก็บขยะปรับ2แสนไม่รู้กม.ขายซีดีเก่า ตร.ตั้งข้อหาหนัก

เป็นลูกจ้างชั่วคราวกทม.วางแบกะดิน-แผ่นละ20ตร.หิ้วฟ้อง-ข้อหาหนัก!

ศาล ลดเหลือ133,400บ.อุทาหรณ์คนจนเก็บขยะน่าสงสาร  นำวีซีดีของเก่าไปขายตลาดนัดข้างถนนแผ่นละ 20 บาทโดนตำรวจจับดำเนินคดีฐานประกอบกิจการจำหน่ายวีซีดี โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลลงโทษปรับ 200,100 บาท ไม่มี ปัญญาหาเงินเสียค่าปรับ ผู้ใจบุญเมตตาให้หลักทรัพย์ ประกันตัวออกมาสู้คดี น้องสาวเผยชีวิตรันทด รายได้วันละร้อยกว่าบาท ต้องเลี้ยงลูกเล็กๆ 2 คน ไม่รู้เรื่องกฎหมาย

ที่ ศาลอาญา วันที่ 16 ส.ค. ศาลอาญามีคำพิพากษาในคดีที่พนักงานอัยการ เป็นโจทก์ฟ้องนายสุรัตน์ มณีนพรัตนสุดา ตกเป็นจำเลย ฐานประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยน หรือจำนำภาพยนตร์ จำพวกแผ่นวีซีดีภาพยนตร์ จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวน แต่ให้การปฏิเสธในชั้นศาล คดีมีอัตราโทษปรับตั้งแต่ 2 แสนถึง 1 ล้านบาท

วันนี้มีข่าวเรื่องนี้มาอีกแล้ว

โผล่อีก!นศ.สาวมสธ.ร้องพงศพัศถูกตำรวจสน.บางมดจับขายซีดี10แผ่นบนสะพานลอย

น.ส.สุดา วดี โกมลวิชญ์ อายุ 25 ปี นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช เข้าร้องเรียนขอความเป็นธรรมกับพล.ต.ท.พงศพัศ พงษ์เจริญ โฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ กรณีถูกเจ้าหน้าที่ สน.บางมด จับกุมดำเนินคดีขายซีดีภาพยนตร์ จำนวน 10 แผ่น บนสะพานลอย ตลาดโอ๋เอ๋ ถนนพระราม 2 แขวงบางมด เขตจอมทอง กทม. เมื่อวันที่ 5 มิ.ย.ที่ผ่านมา

น.ส.สุดา วดี กล่าวว่า ถูกจับกุมเมื่อวันที่ 5 มิ.ย.พร้อมกับนายสมชัย นันทวนิชย์ อายุ 46 ปี ซึ่งถูกกักขังแทนค่าปรับ ที่พล.ต.ท.พงศพัศได้นำเงิน 1 แสนบาทไปจ่ายค่าปรับให้ก่อนหน้านี้ โดยระหว่างจับกุมได้ถูกตำรวจเรียกเงิน 2,000 บาท แลกกับการไม่ดำเนินคดีแต่ไม่มีให้เพราะฐานะยากจน ต่อมาได้ถูกนำส่งส่งฟ้องคดีต่อศาล และได้รับอนุญาตให้ปล่อยตัวชั่วคราว ซึ่งผู้พิพากษาได้แจ้งว่าภายใน 3 เดือน ให้นำเงินค่าปรับจำนวน 1.5 แสนมาจ่าย มิฉะนั้นจะถูกกักขังแทนค่าปรับ นัดพิพากษาคดีวันที่ 25พ.ย.2553

โอเคครับสำหรับผมตามกฏหมายผิดก็ว่ากันไปตามผิด สองท่านที่โดนจับก็ผิดจริง ตาม พ.ร.บ. ควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ แต่ผมอยากถามว่าหน่วยงานราชการประชาสัมพันธ์กฏหมายตัวนี้มากน้อยแค่ไหน ขนาดบรรดาเจ้าของร้านเกมไปรับการอบรมเรื่องนี้มาแล้ว โดยสำนักงานวัฒนธรรมเอง ยังไม่ค่อยรู้ ถึงรู้แล้วก็ไม่เข้าใจ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากฏหมายที่ออกมาทำไมมันอ่านยากเหลือเกิน ทำไมไม่เขียนให้มันอ่านออกและเข้าใจง่าย ๆ เป็นภาษามนุษย์ ต้องเขียนให้มันอ่านยาก ตีความยาก เลยต้องมีนักกฏหมายออกมาตีความอีกที (ซึ่งมันก็เป็นภาษาไทยทั้งหมด)

จริงอยู่ที่ว่าประชาชนไม่สามารถอ้างได้ว่าไม่รู้กฏหมาย แต่ถามว่ากฏหมายนั้น ๆ มันเข้่าถึงประชาชนได้มากน้อยแค่ไหน ประชาชนจะไปแสวงหาข้อบทกฏหมายที่ไหนมาอ่านได้ ขนาดบรรดาบัณฑิต ทั้งหลายจบปริญญาตรีแล้วลองไปถามเค้าสิว่าไปหากฏหมายอ่านได้ที่ไหน 90% ตอบไม่ได้หรอก เพราะสังคมไทย รัฐบาลไทย ผู้รับผิดชอบที่กินเงินเดือนที่มาจากภาษีอากรของประชาชนชาวไทย มันไม่ได้คิดเรื่องนี้ มันสักว่าแต่จะเขียน ๆ ๆๆ อย่างเดียวไม่เคยคิดจะประชาสัมพันธ์

ผมแนะนำให้เอาไหมครับ ถอดละครน้ำเน่าหลังข่าวทุกช่องออกจากผังรายการ แล้วเอาไอ้กฏหมายเนี่ยมาแปลเป็นภาษามนุษย์ ภาษาคน แล้วประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนรู้ เค้าจะได้ไม่ละเมิดกฏหมาย สร้างค่านิยมการเคารพกฏหมาย ไม่ใช่ว่า คนมีความรู้ คนรวย คนมีเงิน ทำผิดกฏหมายโครม ๆ ตำรวจไม่รู้เรื่อง บ่อนซ่องเกลื่อนเมืองตำรวจไม่รู้ อาบอบนวด เนี่ยคนไทยทุกคน แม้กระทั่งนักท่องเที่ยวยังรู้เลย ว่ามันเป็นซ่องคนเค้าเข้าไปอึ๊บกัน แต่มีตำรวจ รัฐบาล และผู้รับผิดชอบ (รวมไปถึงกระทรวงวัฒนธรรมอันดีของประเทศไทยด้วย) กลับไม่รู้ว่าเค้าเข้าไปทำอะไร หรือว่ายังไง เงินมันบังตาท่านหรือไง

แต่พอคนจน คนปากกัดตีนถีบทำผิด จับจริงจับจัง จับเอาเป็นเอาตาย ไม่ต้องไปไกลถึงขนาดกฏหมาย พรบ.วีดีทัศน์ หรือ ซ่องที่ถูกกฏหมายแถวรัชดาหรอก แค่แถว ๆ บ้านผมบางปูเนี่ย ตำรวจตั้งด่านตรวจคนกันจัง ค้นแต่มอเตอร์ไซค์ ค้นเวลาเลิกงาน จับปรับ ทั้งปรับเลยและปรับที่โรงพัก ผมขับรถยนต์ผ่านไม่เห็นโดนตรวจค้น ถ้าผมเป็นคนค้ายาบ้าก็สบายครับ เพราะตำรวจค้นแต่มอเตอร์ไซค์ รถยนต์ขนกันสบาย

ผมไม่ได้สนับสนุนให้ละเมิดกฏหมาย ไม่ได้บอกว่าคนจน ไม่สมควรโดนจับนะครับ ผมบอกว่ามันควรโดนจับกันทุกคน ใครผิดว่าไปตามผิด ไม่ใช่ตั้งมาตรฐานเอาเองตาม ความพอใจของตำรวจอยากไปจับที่ไหนก็จับ แล้วก็อ้างว่ากำลังพลไม่พอ เออ ไปจับพวกแบกะดินได้ ตามห้างใหญ่ ๆ ไม่เข้าไปจับ เวรกรรมประเทศไทย

เอาละครับไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วชาวพันทิพเค้าชี้เบาะแสให้ตำรวจไปตรวจสอบ แวะ ๆ ไปหน่อยแล้วกันครับ

10 สถานที่ ซึ่งคุณตำรวจไม่รู้ว่าแถวนี้เขาขายอะไรกัน

ขอชื่นชมตำรวจไทยที่ทำหน้าที่จับกุมวีซีดีมือสองได้อย่างเข้มแข็งจนเป็นที่สรรเสริญและยกย่องไปทั่วทั้งประเทศ

เสียดายเหลือเกินที่คุณตำรวจท่านงานเยอะ คงไม่มีเวลาไปสถานที่เหล่านี้ เลยไม่รู้ว่าเขาขายอะไรกันมั่ง

1. พันธุ์ทิพย์พลาซ่า
หากพูดถึงแหล่งรวมสินค้า ไอที แน่นอนว่า “พันธุ์ทิพย์” ประตูน้ำ เป็นห้างฯ แรกที่คุณนึกถึง เพราะเป็นแหล่งรวมสินค้าไอที ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟท์แวร์ ไปจนถึงแผ่นผี ซีดีเถื่อน แค่คุณเดินเข้าไปก็มีตัวแทนเดินถือ “อัลบั้มปกซีดี” เป็นเล่มๆ มาให้คุณเลือกซื้อโปรแกรม จะเป็นแบบยกแผ่น หรือ มิกซ์เฉพาะเรื่องที่คุณต้องการก็ได้ จัดให้หมด

2. ไอทีมอลล์ ฟอร์จูน
ห้าง ดังย่านสี่แยกพระราม 9 แหล่งช็อปของสาวกไอที ศูนย์รวมคอมพิวเตอร์ & เทคโนโลยีครบวงจร และเป็นที่รู้กันแน่นอนว่า หากคุณอยากซื้อแผ่นโปรแกรม หนังก๊อป เพลง MP3 ที่นี่มีขาย เพียงแต่ไม่เกลื่อนกลาดเท่าพันธุ์ทิพย์แค่นั้นเอง

3. ตลาดคลองถม
แนะนำให้ไปคืนวันเสาร์ (ที่เค้าเรียกว่า “ตลาดมืด” ) ของจะเยอะมาก เป็นแหล่งรวมขายของเก่า ของมือสอง อุปกรณ์ประดับยนต์  สินค้าปลอม เรื่อยไปถึง แผ่นผี แผ่นMP3 หนังก๊อปของจีนแดง มีให้เลือกซื้อหา เยอะมากจนตาลาย 4. ตะวันนา
แม้ ใครหลายคนอาจรู้จักที่นี่ในฐานะ “ตลาดนัดแฟชั่นยามเย็น” ที่ขายเสื้อผ้า เครื่องประดับ ของใช้จิปาถะ ซึ่งเป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งแผงอยู่รอบห้าง แต่เมื่อเดินเข้าไปในตัวอาคาร “ตะวันนา” ศูนย์การค้าที่เปิดตัวเองเป็น “ไอทีเซ็นเตอร์” ย่านบางกะปิ อาจมีร้านให้เลือกไม่เยอะมาก เพราะเป็นอาคารชั้นเดียว แต่แน่นอนว่าที่นี่ก็เป็นแหล่งแผ่นผี ซีดีเถื่อน ที่คุณหาซื้อได้ไม่ยากเช่นกัน

5. ไอทีเซียร์ รังสิต
หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ย่อๆ ว่า “เซียร์” ศูนย์การค้าเกี่ยวกับไอที และอิเล็กทรอนิกส์ ที่ถือได้ว่าเป็นแหล่งใหญ่แถวรังสิตก็ว่าได้ ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟท์แวร์ มีหมด เรื่อยไปจนถึงแผ่นผี หนังก๊อป

6. มาบุญครอง
ห้าง สรรพสินค้าชื่อดังย่านสยามแสควร์ แหล่งรวมสินค้าแฟชั่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ สินค้าก๊อปแบรนด์เนม และที่ชั้น 4 แหล่งรวมสินค้ามือถือมือสอง & สินค้าไอที เครื่องเกมส์ ทั้งของจริง ของปลอม ของย้อมแมวขาย ตาดีได้ตาร้ายเสีย ตลอดจนแผ่นก๊อปมีหมด

7. สะพานเหล็ก
เหล่า ร้านค้า แผงลอยที่ตั้งอยู่ริมสะพานเหล็กข้ามคลองรอบพระนคร บริเวณคลองโอ่งอ่าง เปิดขายเฉพาะช่วงกลางวัน ปิดร้านประมาณ 5 – 6 โมงเย็น เป็นที่เลื่องชื่อว่ามีเครื่องเกมส์ แผ่นเกมส์ขายเยอะมาก รวมถึงหนังนำเข้า(จากจีนแแดง) ด้วย ไม่ว่าจะเก๋ากึ้ก หรือใหม่กิ๊กชนโรง มีหมด อาทิ แผ่นหนังก๊อบบรูเล แผ่นละร้อยเท่านั้นเอ๊ง!

8. บ้านหม้อ
หาก พูดถึงบ้านหม้อ ก็นึกถึงร้านเพชร ร้านจิวเวอรี่ ที่เปิดกันอุ่นหนาฝาคั่ง พอมาระยะหลังก็เริ่มมีการขยายตลาดออกไป คือ ร้านรวงที่รวมตัวกันขาย ลำโพง เครื่องเสียง ทั้งสองฟากถนนแออัดยัดเยียดเต็มทางเท้า ทั้งของขาย คนซื้อ คลื่นคนพาไหลไปเองเลยทีเดียว และมีตรอกนึงที่เป็นแหล่งรวมแผ่นผีทั้ง DVD, VCD เพลง, ภาพยนตร์, หนังชุดราคาถูก อัพเดท ตลอด

9. สะพานพุทธ
แห ล่งช้อปปิ้งยามราตรี ของถูก ของเก่า ของมือสอง ที่มีเวลาเปิด-ปิด ตามสภาพลมฟ้าอากาศ ถึงแม้สินค้าส่วนมากจะเป็น เสื้อผ้าแฟชั่น รองเท้า กระเป๋า เครื่องประดับ แต่ก็ยังมีหน้งซูม หนังก๊อป แผ่นเพลงMP3 แทรกตัวอยู่พอให้หาซื้อกันได้ไม่ยากนัก

10. ฟิวเจอร์ ปาร์ค รังสิต
ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ ที่สุดย่านชานเมือง ที่มี “ไอทีปาร์ค” แยกออกมาเป็นสัดส่วน ขายทั้งมือถือ คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ไอทีสารพัด เรื่อยไปจนแผ่นหนัง แผ่นเกมส์ ทั้งที่มีลิขสิทธิ์ และผิดกฏหมาย ให้เลือกจ่ายตามสภาวะเงินในกระเป๋า

หรือว่าเงินมันบังตาครับ ท่านผู้มีดาวบนบ่่าทั้งหลาย

valentine

เข้าใจแบบผิด ๆ (เอาจากประสพการณ์ของผู้เขียนน่ะ) ไม่เชื่อลองคอยดูตามสื่อโทรทัศน์ วิทยุ หรือสื่ออื่น ๆ ที่คอยจะประโคมข่าวว่า “วันแห่งความรักนี้ วัยรุ่นจะมีสถิติการใช้ รร.? ไม่ใช่โรงเรียนน่ะครับ แต่ว่าเป็น”โรงแรม” ว่ามีสถิติการใช้มากน้อยแค่ไหน ใครบ้างจะเป็นเหยื่อ จะมีข่าวคาวโลกีย์ หรือจะเป็นข่าว ความสูญเสีย ข่าวเด็กวัยรุ่นหาย…… “มันเกิดอะไรกันขึ้นในประเทศไทย?” ไม่มีคนหาคำตอบครับ มีแต่คนหาว่าใครจะไปทำอะไร ที่ไหน อายุเท่าไหร่? ขายข่าวได้ ได้เงิน ขายก่อนได้ก่อน มีผลทางธุรกิจไปหมด ไม่พูดถึงอันนั้นก็แล้วกันครับ… เพราะว่าทุกคนมีเหตุและผลของทุกคนทั้งสิ้น เอามางัดกันยังงัยก็ไม่จบ 55555 เพราะว่าเหตุผลของทุกคนถูกต้องเสมอ? แต่ “ทำไม? ไม่มีคนสงสัยว่า ทำไม” พวกเขาทั้งหลายถึงต้องทำแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่สถิติในอดีตมันน้อยกว่าเป็นสิบเป็นร้อยเท่า อะไร? ต่างหากที่ทำให้มันเกิดมามากมาย รัฐบาล? ฝ่ายค้าน โรงเรียน เพื่อน และอื่น ๆ อีกมากมาย รวมไปถึงเจ้าภาพร่วมที่ขาดไม่ได้ “ร้านเกม” 5555 ที่ขาดไม่ได้ไม่ใช่เพราะว่าเป็นเด็กเส้นน่ะ ^^ แต่ที่ขาดไม่ได้เพราะว่าช่วง 4-5 ปีหลังที่ผ่านมานี้ ร้านเกมเริ่มเข้าไปมีส่วนร่วมกับการเปลี่ยนแปลงของเด็ก ๆ และวัยรุ่นเป็นอย่างมาก ถ้าจะพูดไป คดีแรก ๆ เลยที่พอจะจำได้ก็คือ ขอซื้อเงินในเกม(เกมดังเกมหนึ่ง นึกเอาเอง) ด้วยเงินจริง ๆ แต่เชิดไม่ยอมจ่ายตังค์ แต่กลับไปแทงด้วยมีด หรือคัตเตอร์อะไรนี่แหละ คดีนั้นมีคนให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก จนรายการคุยข่าวทั้งหลายนำฝ่ายที่เกี่ยวข้องทั้งหลายมานั่งโต้วาที วาทะกันให้เป็นที่โด่งดัง จนร้านเกมแปดเปื่อนเป็นครั้งแรก และอีกหลายครั้งนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา….. แต่พอจะสรุปคราว ๆ ได้ว่า มีคนส่วนหนึ่งทำธุรกิจบนเกม โดยอาศัยความโลภ ความอิจฉา ปมด้อยของเด็กที่เล่นเกม ทำการที่เค้าเรียกว่า “ปั๊มเงินในเกม” เอามาขายเป็นเงินจริง ๆ และรายได้มันค่อนข้างจะดีด้วยซิ ตามที่ผมเคยได้ยินมา และจากปากของเด็ก ๆ ที่ได้เคยหลงไปซื้อมา บอกว่าที่ต้องการเงินในเกมให้เยอะๆ ก็เพื่อให้ได้มาซึ่ง “ไอเท็มเทพ ๆ” …..พอมาถึงตรงนี้ ถ้าเราคิดกันให้ดี ๆ ตัวเกม , ตัวบุคคล , ตัวผู้ประกอบการร้านเกม หรือตัวผู้ให้บริการเกมที่นำเข้ามา กันแน่ที่เป็น “ตัวการ” ของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้กันแน่………… ซึ่งในอดีตไม่มีหรือว่าคนฉลาดมากขึ้นเลยคิดเรื่องที่จะเอาเปรียบคนฉลาดน้อยได้มากขึ้น สรุปแล้วความฉลาดในทางที่ผิดนี่แหละที่เป็นตัวที่น่ากลัวสำหรับความเปลี่ยนแปลงของเด็กและวัยรุ่นในปัจจุบัน

ปล. วันแห่งความรักนี้ เราอย่าลืมแบ่งปันความรักซักนิดให้บุพการีที่ได้เลี้ยงเรามาบ้าง…….เพราะเมื่อเราอายุมากกว่าที่เราเป็นอยู่เราจะรับรู้ได้ว่าอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปทำได้ มีเพียงอนาคตเท่านั้น ที่เราสามารถบังคับจะให้มันเป็นไปอย่างที่เราต้องการ……….^^

จึงอยากจะเล่าชีวิตในวัยเด็กของผม เพื่อที่จะเป็นการเชื่อมความรู้สึกของเด็กสมัยก่อนกับเด็กสมัยนี้ ว่ามีความเหมือนและแตกต่างกันตรงไหน และก่อนที่ผมจะเล่าให้ฟัง ผมขอออกตัวเอาไว้ก่อนว่า “ไม่มีสิ่งใดถูกต้องที่สุด ไม่มีสิ่งใดเหมาะสมที่สุด และไม่มีสิ่งใดผิดจนเกินที่จะให้อภัย ไม่มีสิ่งใดที่สายสำหรับคำว่ากลับตัว” …….

สำหรับตัวผมแล้วมีชีวิตที่เกิดมาในครอบครัว ของข้าราชการที่เรียกได้ว่ามีชีวิตแบบ 50:50 คือ ขัดสนบ้าง รวยบ้างเป็นบางครั้ง 5555 จะรวยก็ตอนที่พ่อของผมกู้เงินนี่แหละ 555 จำความได้ก็ เรียนอยู่ รร.แสงศึกษา อยู่ด้านหลังกรมอู่ทหารเรือกรุงเทพ ในปัจจุบันก็คือแถว ๆ สวนนันทอุทยานสวนอนันต์ ได้เงินไปกินที่ รร. วันละ 3 บาท หรูมากในสมัยนั้น แต่ห่อข้าวไปกิน รร.น่ะ ^^ ไปเรียนอยู่ที่นั้นจนถึง ป.1 อายุประมาณ 6 ขวบได้มั๊ง – -? เป็นเด็กน่ารัก นิสัยดี ^^ (ชมตัวเองซะหน่อย 555) ไปรถของทางราชการ ขส.ทร. กลับก็รถราชการ อีกนั้น
แหละคุณรู้อะไรอย่างนึงมั๊ย? เราจะจำอะไรในสมัยนั้นได้ไม่มาก จำได้เป็นเหตุการณ์ ๆ ไป ที่สำคัญ หรือที่มีผลกับสภาพจิตใจเป็นส่วนใหญ่ หรืออะไรที่ทำเป็นประจำ ๆ ทุก ๆ วัน แปลกมั๊ยครับ เช่น ตอนเดินไปขึ้นรถ ขส.ทร. ต้องแวะซื้อหัวไก่ทอด วันละ 2 หัวเดินกินไประหว่างทางเดินไปขึ้นรถ หรือ เคยเอาดินสอไปเขียนกำแพงในห้องน้ำที่ รร.เคยวาง หมุด (เรือใบ) ที่เก้าอี้เพื่อนเพื่อแกล้ง (ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไรอยู่น่ะ – -, ) หรือเคยอุจจาระราดกางเกง 1 ครั้ง 55555 ตอนนั้นไม่อายน่ะ แต่พอนึกถึงทีไรขายหน้าทุกที ^^

หลังจากนั้น ป.2 ได้ย้าย รร.เข้ามาเรียนใกล้บ้านหน่อย ที่ รร.อาษาวิทยา พระประแดง ตอนนั้นเหรอ มีความรักด้วย ไปแอบชอบเพื่อนข้างห้อง ชอบอยู่ตั้งแต่ อยู่ ป.2 จนถึง ป.4 ก็เค้าน่ารักอะน่ะ จำเพื่อน ๆ ได้บ้างไม่ได้บ้าง อายุ 9 ขวบได้มั๊งได้เงินไป รร.วันล่ะ 12 บาท ตอนอยู่ ป.4 เริ่มมีความจำที่ดีขึ้น จำชื่อเพื่อน ๆ ที่สนิท ๆ ได้ จำเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้มากขึ้น ลองผิดลองถูก ตามนิสัยเด็ก ๆ แต่ไม่เคยโดดเรียน (เพราะมันคงเหนื่อยน่าดู โดดไปเรียนไป 555) แต่ทะเลาะกับเพื่อนมีบ้าง
ทะเลาะกับเด็ก รร.อื่นมีบ้าง (เด็ก ๆ ทะเลาะกันน่ะครับวิ่งต่อยวิ่งเตะก็แค่นั้น หนักหน่อยก็เอากระเป๋าฟาดหัว) และเริ่มที่จะหาสิ่งที่เรียกว่าจุดเด่นให้กับตัวเองมากขึ้น เช่นเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล , นักปิงปอง ของ รร. เข้าร่วมการเต้นลีลาศ ในงาน รร. และก็หา “แฟน” จนมาถึงตอน ป.6 …. ขอบอกครับ !! หาแฟนไม่ได้เพราะว่าตัวเองเป็นคนขี้อาย ไม่กล้าจีบ (จีบไม่เป็นต่างหาก 5555) มีแอบไปเล่นเกมตู้ในตลาดพระประแดงบ้าง(ไม่บ้างอ่ะไปบ่อยตอนเลิกเรียน) ไปจับเบอร์ของเล่น ประเภทฉลากหลอกเด็ก(หลอกเด็กได้จริง ๆ ผมยังโดนมาแล้วตอนเป็นเด็ก) แอบขึ้นรถเมล์ ไม่ยอมจ่ายเงินค่ารถเมลล์ (- -” รับผิดครับ ไม่ดี ๆ) มีไปกินลูกชิ้นตรงสะพานข้างไปวัดกลางอีก มีเงินไม่พอจ่ายยังไปขอเครดิตเค้าอีก คือกินไป จ่ายพรุ่งนี้ มีงี้อีกอ่ะผม 5555 เป็นหนี้ตั้งแต่เด็กเลย อายุตอนนั้นก็คงประมาณ 12 ขวบเห็นจะได้

ที่สำคัญยังไม่มีคอมพิวเตอร์ให้ได้สัมผัสเลย จะดีที่สุดก็คือ “วีดีโอเกม” หลังจากจบ ป.6 ผมได้ย้าย รร.มาอยู่ที่ รร.ป้อมนาคราชฯ และอยู่เป็นเด็กโข่ง ตั้งแต่ ม.1 ยัน ม.6 เลย ชีวิตช่วงนั้นไม่ต้องบอก “มันมาก” มันกว่าช่วงประถมซะอีก มีทั้ง สุข ทั้ง ทุกข์ โดดเรียน( 2 หนและเป็นการโดดกลับบ้านมาหาแม่ 1 ครั้ง อีกครั้งโดดอยู่ที่ รร.นั้นแหละ 5555บ้ามั๊ยครับ) แกล้งอาจารย์ แกล้งเพื่อน (เบา ๆ พอขำ ๆ ^^) มีคนมาจีบ หรือจะเป็นไปจีบเค้า และยังมีไปจีบเค้าแต่เค้าฟ้องแฟนเค้า แฟนเค้าเอาพวกมาเตะซะ

แต่ก็ไม่มีอะไรมากมายประเภทจบในตอน ไม่มีตอนต่อไป แฟร์ ๆ คุยกันรู้เรื่อง เด็กใครเป็นเด็กใคร 5555 และการใช้ชีวิต ม.1 – ม.3 ยังคงเป็นชีวิตที่หาจุดเด่นให้กับตัวเองเช่นเคย เล่นกีฬา เล่นดนตรี เล่นเกม (อันนี้เริ่มมี เครื่องแฟมิคอมแล้ว) แต่ยังคงสนใจในการเรียนเพราะผมดันไปเข้าห้อง 1 ซะนี่ เลยจำเป็นต้องสนใจเรื่องเรียนมากหน่อย เรื่องอื่นหลังเลิกเรียน 555 มีแอบกินไส้กรอกหลัง รร. แต่ที่แปลกก็คือ ผมไม่เคยนึกสูบบุหรี่ ทั้ง ๆ ที่ พ่อผมก็สูบ เพื่อน ๆ ที่ รร.ก็ชอบแอบสูบในห้องน้ำ หรือหลังช็อบงาน ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน(แต่ปัจจุบัน มีบ้างเป็นกระษัย 555) ส่วนเหล้าแอบกินบ้างแต่ไมบ่อย กลัวพ่อจับได้ เพราะพ่อก็กิน 5555 …

ส่วนเรื่องแฟน (คนแรก)จีบกันตั้งแต่ผมอยู่ ม.3 จนผมจบ ม.6 ปัจจุบัน เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันครับ 5555 เค้าบอกผมดีเกินไป ,- -, 555 แต่ในช่วงเวลานั้นอาจจะเรียกได้ว่าเป็น “ป๊อบปี้เลิฟ” โลกเป็นสีชมพูตลอดเวลา แต่เชื่อมั๊ยครับ!! อย่างเก่งที่สุดผมได้แค่จับมือเค้าก็แค่นั้น (แต่ตอนเป็นเพื่อนกันแล้วได้กอดด้วยอ่ะ 55555 งงจริง ๆ กอดแบบเพื่อนครับไม่ได้คิดอะไร อิ..อิ..) ช่วยกันเรียน เค้าอ่อนกว่าผม 2 ปี แต่เชื่อมั๊ยแฟนผมมีคนจีบในเวลาเดียวกันด้วย 5555 งงล่ะซิ เพื่อนรุ่นพี่ผมปีนึงที่มาแอบจีบ ไม่ซิ แข่งกันจีบ รุ่นพี่จีบช่วงเช้าถึงเที่ยง ของผมช่วงบ่ายถึงเย็น เป็นงัยแฟร์ ๆ มาก ใครดีใครได้ เหอะ ๆ ๆ แต่สมัยนี้คงใครมือไวใครได้ 55555 ยังมีอีกหลาย ๆ เรื่องครับ

แต่ที่ผมจะบอกนั้นก็คือ ยุคสมัยได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว รุ่นผมคงจะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ได้รับอิทธิพลของการเลี้ยงดูแบบเก่า ๆ จึงยังทำให้อยู่ในกรอบ ในระเบียบ ซึ่งจะแสดงความรู้สึกเป็นตัวเองบ้าง เมื่ออยู่ที่ รร. แต่เมื่ออยู่ที่บ้านต้องกลับไปเป็นแบบเดิม แต่ผมคงโชคดีอยู่อย่างนึงครับ เพราะว่าถึงผมจะขาดอะไรไปบ้าง แต่มีอยู่อย่างนึงที่ผมไม่เคยขาดเลยคือ “ความอบอุ่นในครอบครัว” ที่พ่อกับแม่และน้องของผมเห็นผมเป็นลูกชายและพี่ชายที่รักเค้าและเค้ารักเสมอ…จึงทำให้ผมแบกรับความหวังดีของพวกเค้าเอาไว้ทำให้มีอำนาจต่อรอง กับการเดินทางในชีวิตที่ได้ผ่านเข้ามาสู่ชีวิตผม จึงเห็นว่า ทางใดบ้าง ดี และ ไม่ดี ถูกและผิด เหมาะสม และไม่เหมาะสม ผมจึงเดินทางผ่านห้วงเวลานั้นมาได้
อย่างปลอดภัย ท่านคอยที่จะเป็นที่ปรึกษา คอยถามไถ่ความรู้สึก เรื่องเรียนบ้าง เรื่องเพื่อนบ้าง เรื่องแฟนบ้าง 555 อันนี้ขาดไม่ได้

ถึงแม้ว่าผมจะมีตราบาปบางอย่างบ้าง(บอกไม่ได้มันบาป 555)แต่ มันไม่เพียงพอที่จะทำให้ผมเป็นคนที่สังคมไม่ต้องการ “ไม่มีความทรงจำใดที่เราจำได้ดีเท่ากับความทรงจำที่ดีที่สุด และเลวที่สุด มันอยู่คุณจะเลือกจำความทรงจำแบบไหนมากกว่ากัน” แต่ผมเลือก…ที่จะทำวันพรุ่งนี้ให้ดีกว่าวันนี้….

การหาเงินทางอินเตอร์เน็ตแบบ หาเงินได้จริง ๆ ไม่ต้องนั่งคลิ๊ก ไม่หลอกลวง ไม่ใช่ MLM และผมก็ไม่ได้ค่าแนะนำอะไรจากพวกคุณเสียด้วย

เว็บไซต์ที่ว่าคือ เว็บ เสียวสมุทรปราการดอทคอม www.seosamutprakarn.com คงไม่แนะนำอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว ตามไปอ่านกันเลย

ก่อนจากกันผมขอยกวัตถุประสงค์ของการทำเว็บ เสียวสมุทรปราการ ของผมมาไว้ในที่นี้เลยละกันครับ สวัีสดี

Blog นี้ถูกสร้างขึ้นด้วย WordPress ด้วยมันสมองเล็ก ๆ และความเป็นมือใหม่ในวงการเว็บมาสเตอร์ ผมจะบอกว่า ผมเพิ่งเริ่มศึกษาการทำเว็บไซต์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2552 แล้วผมจะบังอาจเอาอะไรมาเขียนมาสอนคนอื่นเค้า ตอบว่าเอาความเป็นมือใหม่ของผมนี่ละครับเอามาสอน เอามาบอกมือใหม่ด้วยกัน นึกถึงตัวเองเวลาทำไม่เป็น ก็ได้แต่หาตาม Blog แจกความรู้พวกนี้ พอมีพื้นฐานบ้างเลยอยากแบ่งปันส่วนเรื่องเทคนิคการหาเงินทางอินเตอร์เน็ต ซึ่งจะอยู่ในส่วนของเว็บบอร์ด ทุกอย่างเป็นแนวความคิดของผมเองที่จะนำเพื่อน ๆ ของผมออกจากวังวนของ การเฝ้ารอรายได้จากทางเดียว เป็นแนวทางที่ผมทุ่มเท ศึกษาหาความรู้อย่างบ้าคลั่งเอามายำรวมมิตร เป็นการ กอ๊ปปี้ แอนด์ ดีวิลอปเม้นต์ แอนด์ รีเสริช ด้วยมันสมองของผมเองล้วน ๆ

ถ้ามีประโยชน์บ้างก็ขอรับคำขอบคุณไว้ครับ

“ธรรมะเปรียบเสมือนศิลปะในการดำรงชีวิต ใครไม่มีธรรมะคนคนนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างสะเปะสะปะ อย่างที่พระพุทธองค์เคยตรัสว่า หากไม่มีโพธิปัญญาเเละมีระเบียบวินัย คนทั้งหลายจะดำรงชีวิตเหมือนกระบือบอดกลางป่า เเต่เพราะมีโพธิปัญญาเเละมีระเบียบวินัยคนทั้งหลายจะดำรงชีวิตอย่างประสบความสำเร็จ คนรุ่นใหม่ที่อยากประสบความสำเร็จในชีวิตจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีธรรมะเป็นประทีปธรรมนำใจ” พระมหาวุฒิชัยกล่าว

ว.วชิรเมธี

ทุกวันนี้คนในสังคมเราทั้งเด็กและผู้ใหญ่ได้ห่างไกลจากธรรมมะมากขึ้นทุกที อาจจะด้วยความคิดที่ว่าน่าเบื่อเวลาฟังพระเทศ ฟังไม่รู้เรื่อง ไม่เร้าใจ หรือคิดว่าธรรมมะนั้นเป็นเรื่องของคนแก่ ไม่ใช่เรื่องของคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาวหรือเด็กๆ ซึ่งเป็นความคิดที่ผิด ถ้าคนเราไม่มีธรรมมะในหัวใจ ในความคิด ความละอายต่อการกระทำผิดก็ไม่มี จากข่าวมากมายในปัจจุบันเราจะเห็นได้ว่าเดี๋ยวนี้คนเรากระทำความผิดกันง่ายดายขึ้น ไม่ได้สำนึกว่าการกระทำของตนจะสร้างความเดือดร้อนให้ใครขอเพียงตนเองได้มาในสิ่งที่ต้องการเท่านั้น

และเดี๋ยวนี้อายุของผู้กระทำผิดก็น้อยลงทุกทีอย่างน่าใจหายว่าเดี๋ยวนี้สังคมเราเป็นอะไรไปแล้ว ธรรมมะที่เคยกล่อมเกลาจิตใจของผู้คนให้ละอายต่อบาป ต่อการกระทำผิดได้ห่างหายออกไปจากจิตใจขึ้นทุกวัน ดังนั้นการที่ท่าน ว.วัชรเมธีได้คิดทำเว็บไซต์ธรรมมะ ซึ่งเป็นการจำลองวัดแบบเสมือนจริงมาไว้ในเว็บ น่าจะเป็นช่องทางที่จะทำให้ผู้คนในสังคมเราได้มีโอกาสใกล้ชิดกับธรรมมะมากขึ้น

สำหรับเนื้อหาภายในเว็บไซต์เเห่งนี้มีรูปเเบบของ “วัดเสมือนจริง” ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสถานที่จริงๆ โดยมีห้องต่างๆ ให้ท่องหาความรู้ อาทิ ห้องไตร่ตรองมองตน ที่รวบรวบคำคมจากท่าน ว. วชิรเมธี ห้องตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน เเละห้องเเรงบันดาลใจ ที่นำเสนอภาพเเละผลงานของบุคลสำคัญระดับโลก ในเเง่ธรรมะให้ได้เรียนรู้ชีวิตของบุคคลเหล่านั้นเเละนำมาปฏิบัติให้เป็นประโยชน์

เว็บไซต์ของท่านว.วัชรเมธีชื่อ www.Dhammatoday.com ( ธรรมะทูเดย์ ดอท คอม)

สำหรับบทความในวันนี้น่าจะนำมาซึ่งประโยชน์กับผู้คนในสังคมและผู้ที่เข้ามาอ่านได้บ้าง การให้ธรรมทานเป็นทานอันสูงสุด ถ้าทุกท่านจะช่วยกันเผยแพร่บอกกล่าวให้คนได้รุ้จักและเข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซต์ธรรมมะนี้ ก็จะเป็นการได้ชาวยสังคมในอีกทางหนึ่งซึ่งไม่ต้องเสียเงินทองอะไรแม้แต่บาทเดียว หวังว่าผู้อ่านทุกท่านคงได้ประโยชนืจากบทความนี้บ้างไม่มากก็น้อยนะคะ แล้วพบกันใหม่….สวัสดีค่ะ

เนื้อหาบางส่วนจาก งานเสวนาในหัวข้อ “ธรรมะ ธุรกิจ ไอที : ไตรภาคีเพื่อโลกยุคใหม่” โดยท่าน ว. วชิรเมธี

เมื่อช่วงปลายเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ได้มีโอกาสทดแทนพระคุณพ่อ โดยการพาคุณพ่อไปผ่าตัดมะเร็งลำไส้มา ผลโดยรวมผ่านไปได้ด้วยดี ค่อยสบายใจหน่อย หลังผ่าตัดได้อยู่เฝ้าดูแลท่านอยู่ที่ รพ.เป็นเวลา 10 วันได้มีโอกาสคุย ดูแล ปรนิบัติ ตลอดเวลาที่ท่านป่วยและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หลังจากการผ่าตัด ผมรู้สึกว่ามีความสุขมากตลอด 10 วันที่ผ่านมา

พ่อ

เพราะว่าที่จริงแล้ว คุณพ่อของผมท่านอยู่ต่างจังหวัด ผมจะเจอท่านเพียงปีละ 1 ครั้งเท่านั้น คือช่วงปีใหม่ ซึ่ง ผมอยู่กับคุณแม่ น้อง แฟน และ ลูกสาวที่ กรุงเทพ ฯ จึงไม่มีโอกาส ดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ก็โทรคุยกันอยู่เป็นประจำ พอท่านได้มารักษาตัวและได้ไปเฝ้าท่านที่ รพ. จึงได้รับรู้ว่า ความรัก ความรู้สึก ความห่วงใย ของพ่อที่มีต่อลูกมันมีมากเพียงใด มันไม่เคยลดน้อยลงไปจากเดิม ถึงแม้ว่าตัวจะอยู่ไกลกันแต่ ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคของความรักของคนที่เป็นพ่อลดน้อยลง กลับมีความรู้สึกว่าเพิ่มขึ้นซะด้วยซ้ำ หลังจากได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

ไม่มีน้ำตาใดจะสุขใจเท่ากับน้ำตาที่เกิดจากความสุขภายใต้อ้อมกอดของคนที่เราเรียกว่า “พ่อ” ความสุขที่เราหาซื้อที่ไหนไม่ได้ ความสุขที่ทดแทนไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อเราเป็นพ่อคนแล้ว ลูกเราจะคอยปรนิบัติกับเราแบบนี้หรือเปล่าน้อ? แต่ผมเชื่ออยู่อย่างนึง “ความกตัญญู” มันสืบเชื้อสายจากรุ่นสู่รุ่น เราทำกับบุพการีเราอย่างไร บุตรของเราก็จะปฏิบัติกับเราอย่างนั้น สายใยความรักมันจะปลูกฝังอยู่ในสายเลือดของทุก ๆ ครอบครัว อยู่ที่ว่าแต่ละคนจะดึงมันออกมาใช้กันหรือเปล่า? หรือจะปล่อยให้มันเป็นเพียงแค่ คำ ๆ นึง ที่วัยรุ่นในสมัยนี้รับรู้กันเพียงแปลว่า “การทดแทนพระคุณ” บางคนยังเขียนคำว่า “กตัญญู” ไม่เป็นเลย ปัจจุบันสังคมได้เสื่อมลงไปมาก สถาบันครอบครัวแทบจะไม่เหลือสิ่งดี ๆ ที่จะสั่งสอนให้กับลูกหลาน เลี้ยงแบบปล่อยตัว ปล่อยใจ มีหน้าที่ “สืบพันธุ์” ก็เท่านั้น
สังคมควรเริ่มตะหนักถึงคำว่า “กตัญญู” ว่าเป็นรากฐานของทุก ๆ สิ่งของชีวิตครอบครัว “ตราบใดที่ต้นไม้ที่มีรากที่เน่าเสีย ไม่มีวันที่จะเจริญเติบโตเป็นต้นไม้ที่สูงใหญ่และแข็งแรงพร้อมที่จะผลิตดอกออกผลที่ดีขึ้นมาได้

มาวม่ายขับ เอิ๊กกก

เดือนธันวาคมนี้ จะเห็นได้ว่า มีวันสำคัญต่าง ๆ มากมาย ที่เรารู้จักกันดี อาทิเช่น วันพ่อแห่งชาติ , วันรัฐธรรมนูญ  , วันคริสต์มาส , วันพระ ? อุ๊ย ! อันนี้มีทุกเดือน 555 จะรวมไปถึงวันเกิดด้วยก็ได้น่ะครับ 555 และวันสุดท้ายก็คือ วันส่งท้ายปีเก่า ยังไม่รวมวันปีใหม่น่ะครับเพราะ เป็นของเดือนมกราคม.. แล้ววันต่าง ๆ เหล่านี้ สำคัญอย่างไรบ้างล่ะ…. วันพ่อก็คือวันที่เราแสดงความรักต่อพ่อของเรา (เอาแบบเข้าใจง่าย ๆ น่ะ) วันรัฐธรรมนูญ อันนี้เป็นวันการเมืองอ่ะป่าว?? วันคริสต์มาส คงไม่ต้องบอก วันนี้จะมีซานตาครอสแจกของขวัญ 555 ส่วนวันส่งท้ายปีเก่าคือวัน…อืม…ไรดีหว่า..?  วันที่เราสนุกได้โดยที่ภรรยาที่บ้านไม่ว่าก็แล้วกัน 5555  ม่ายช่าย ๆ !! คือวันสุดท้ายของปี (จริงน่ะวันนี้ไปกินที่ไหนแฟนไม่เคยว่าเลย แต่ไปด้วย 555) วันนี้คุณตำรวจจะค่อนข้างจะเหนื่อยหน่อยเพราะเป็นช่วงวันที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยมาก และก็เหนื่อยสำหรับพวกเราด้วยเพราะบางคนต้องเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ในช่วงเวลานั้นการขับรถ ควรระมัดระวังเป็นพิเศษมากกว่าปกติ เพราะถ้าเราไม่ประมาทตรวจสอบพาหนะเดินทางก่อน ตรวจสอบร่างกายว่าพร้อมในการเดินทางมั๊ย คนที่เดินทางรอบข้างเราคงจะปลอดภัย และถ้าคิดกันแบบนี้ทุกคน อุบัติเหตุคงจะไม่เกิดขึ้น แต่…มันคงเป็นอย่างนั้นไปไม่ได้ วุฒิภาวะของแต่ละคนไม่เท่ากัน ความรับผิดชอบแต่ละคนไม่เท่ากัน ความชำนาญในเส้นทางไม่เท่ากัน ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ ในการเดินทางแต่ละครั้งทุกคนควรจะนึกถึงคนที่เรารักเอาไว้ เพราะว่าถ้าเรายังคิดถึงคนที่เรารัก ย่อมแสดงว่าเรายังมีคนที่เป็นห่วง และยังมีคนที่ห่วงเราอยู่เสมอ จึงไม่ควรที่จะทำสิ่งใดที่จะก่อให้เกิดความผิดพลาดต่อตนเอง หรือ บุคคลอื่น เพียงเท่านี้การเดินทางของทุก ๆ ท่านคงจะปราศจากโอกาสเสี่ยงที่จะเกิดการสูญเสีย ลงไปมาก เพราะชีวิตของทุก ๆ คนยังมีค่ามากกว่าที่จะเอาไปทิ้งไว้บนท้องถนน ขอให้ทุก ๆ คนที่ใช้ถนนหนทางคิดเอาไว้เสมอว่า ทุก ๆ คนอยากเดินทางถึงจุดหมายโดยปลอดภัยกันทั้งนั้น อันไหนลดได้ลด ละได้ละ ปล่อยวางได้ปล่อยวาง เอาความปลอดภัยเป็นที่ตั้ง ลดการเสี่ยงทุกประเภท คงไม่มีคนไหนอยากจะให้เกิดสิ่งที่เลวร้ายขึ้นในระหว่างวันสำคัญเหล่านั้น ถ้าทุกคนช่วยกันคงจะเป็นวันแห่งความสุขที่สุดเท่าที่ทุก ๆ คนเคยประสบมา และขอให้เพื่อนสมาชิกทุกท่านประสบแต่ความสุข ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านทั้งหลายนับถือจงคุ้มครองให้ปลอดภัยในการเดินทาง ปราศจากภยันอันตรายทั้งปวง เดินทางทั้งไปและกลับโดยสวัสดิภาพ รวมทั้งเดินทางไปเที่ยวต่อที่อื่นด้วยน่ะ ^^ และไปเที่ยวที่ไหนอย่าลืมแวะเอาความทรงจำดี ๆ กลับมาฝากกันบ้างล่ะ