valentine

เข้าใจแบบผิด ๆ (เอาจากประสพการณ์ของผู้เขียนน่ะ) ไม่เชื่อลองคอยดูตามสื่อโทรทัศน์ วิทยุ หรือสื่ออื่น ๆ ที่คอยจะประโคมข่าวว่า “วันแห่งความรักนี้ วัยรุ่นจะมีสถิติการใช้ รร.? ไม่ใช่โรงเรียนน่ะครับ แต่ว่าเป็น”โรงแรม” ว่ามีสถิติการใช้มากน้อยแค่ไหน ใครบ้างจะเป็นเหยื่อ จะมีข่าวคาวโลกีย์ หรือจะเป็นข่าว ความสูญเสีย ข่าวเด็กวัยรุ่นหาย…… “มันเกิดอะไรกันขึ้นในประเทศไทย?” ไม่มีคนหาคำตอบครับ มีแต่คนหาว่าใครจะไปทำอะไร ที่ไหน อายุเท่าไหร่? ขายข่าวได้ ได้เงิน ขายก่อนได้ก่อน มีผลทางธุรกิจไปหมด ไม่พูดถึงอันนั้นก็แล้วกันครับ… เพราะว่าทุกคนมีเหตุและผลของทุกคนทั้งสิ้น เอามางัดกันยังงัยก็ไม่จบ 55555 เพราะว่าเหตุผลของทุกคนถูกต้องเสมอ? แต่ “ทำไม? ไม่มีคนสงสัยว่า ทำไม” พวกเขาทั้งหลายถึงต้องทำแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่สถิติในอดีตมันน้อยกว่าเป็นสิบเป็นร้อยเท่า อะไร? ต่างหากที่ทำให้มันเกิดมามากมาย รัฐบาล? ฝ่ายค้าน โรงเรียน เพื่อน และอื่น ๆ อีกมากมาย รวมไปถึงเจ้าภาพร่วมที่ขาดไม่ได้ “ร้านเกม” 5555 ที่ขาดไม่ได้ไม่ใช่เพราะว่าเป็นเด็กเส้นน่ะ ^^ แต่ที่ขาดไม่ได้เพราะว่าช่วง 4-5 ปีหลังที่ผ่านมานี้ ร้านเกมเริ่มเข้าไปมีส่วนร่วมกับการเปลี่ยนแปลงของเด็ก ๆ และวัยรุ่นเป็นอย่างมาก ถ้าจะพูดไป คดีแรก ๆ เลยที่พอจะจำได้ก็คือ ขอซื้อเงินในเกม(เกมดังเกมหนึ่ง นึกเอาเอง) ด้วยเงินจริง ๆ แต่เชิดไม่ยอมจ่ายตังค์ แต่กลับไปแทงด้วยมีด หรือคัตเตอร์อะไรนี่แหละ คดีนั้นมีคนให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก จนรายการคุยข่าวทั้งหลายนำฝ่ายที่เกี่ยวข้องทั้งหลายมานั่งโต้วาที วาทะกันให้เป็นที่โด่งดัง จนร้านเกมแปดเปื่อนเป็นครั้งแรก และอีกหลายครั้งนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา….. แต่พอจะสรุปคราว ๆ ได้ว่า มีคนส่วนหนึ่งทำธุรกิจบนเกม โดยอาศัยความโลภ ความอิจฉา ปมด้อยของเด็กที่เล่นเกม ทำการที่เค้าเรียกว่า “ปั๊มเงินในเกม” เอามาขายเป็นเงินจริง ๆ และรายได้มันค่อนข้างจะดีด้วยซิ ตามที่ผมเคยได้ยินมา และจากปากของเด็ก ๆ ที่ได้เคยหลงไปซื้อมา บอกว่าที่ต้องการเงินในเกมให้เยอะๆ ก็เพื่อให้ได้มาซึ่ง “ไอเท็มเทพ ๆ” …..พอมาถึงตรงนี้ ถ้าเราคิดกันให้ดี ๆ ตัวเกม , ตัวบุคคล , ตัวผู้ประกอบการร้านเกม หรือตัวผู้ให้บริการเกมที่นำเข้ามา กันแน่ที่เป็น “ตัวการ” ของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้กันแน่………… ซึ่งในอดีตไม่มีหรือว่าคนฉลาดมากขึ้นเลยคิดเรื่องที่จะเอาเปรียบคนฉลาดน้อยได้มากขึ้น สรุปแล้วความฉลาดในทางที่ผิดนี่แหละที่เป็นตัวที่น่ากลัวสำหรับความเปลี่ยนแปลงของเด็กและวัยรุ่นในปัจจุบัน

ปล. วันแห่งความรักนี้ เราอย่าลืมแบ่งปันความรักซักนิดให้บุพการีที่ได้เลี้ยงเรามาบ้าง…….เพราะเมื่อเราอายุมากกว่าที่เราเป็นอยู่เราจะรับรู้ได้ว่าอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปทำได้ มีเพียงอนาคตเท่านั้น ที่เราสามารถบังคับจะให้มันเป็นไปอย่างที่เราต้องการ……….^^

ยาบ้า

วันนี้มีเรื่องจริงที่น่าสลดใจเรื่องหนึ่งมาเล่าให้ฟัง และอยากให้คนที่ได้อ่านเรื่องนี้ช่วยบอกทีว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะใคร?

เหตุเกิดเมื่อตอนบ่ายแก่ๆของวันหยุดวันหนึ่ง เด็กคนหนึ่งอายุประมาณ13ปีถูกจับข้อหามียาบ้าในครอบครองเพื่อจำหน่าย จากการสอบสวนเด็กคนนี้บ้านอยู่ในชุมชนแออัด ฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน พ่อก็ติดเหล้า ส่วนแม่ก็ชอบเล่นหวย เด็กคนนี้ตอนเช้าๆจะไปช่วยพระบิณฑบาติ และจะได้ของกินที่เหลือจากที่พระแบ่งไว้ฉันแล้วกลับมาบ้านบางวันก็ได้เงินมาด้วย ตอนอยุ่ป.5 ริสูบบุหรี่จากการชักชวนของเพื่อนในชุมชนที่โตกว่าและไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว ตัวเอขาเองก็หนีเรียนเป็นประจำ ผลการสอบออกมาตกเทอมละหลายวิชา เขาบอกว่าเขาไม่ชอบเรียนหนังสือมันไม่สนุกแต่ถ้าไม่เรียนก็จะไม่ได้เงินจากพระที่เขาไปช่วยบิณฑบาติ

อยู่ป.6ก็หัดกินเหล้า สูบยาบ้า เล่นเกม เล่นสนุ๊กพนันเอาเงินกันกับเพื่อนๆ จนม.1เทอมปลายเพื่อนรุ่นพี่ก็ชวนให้ขายยาบ้า เริ่มจากรับจ้างส่งยาก่อนเพราะเป็นเด็กตำรวจจะได้ไม่สงสัย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ตำรวจเข้มงวดกวาดล้างพวกขายยามาก จนต่อมาก็ขายเอง เสพเองอีกด้วย วันที่เขาถูกจับเขาไปนั่งอยู่กับพวกเพื่อนๆหน้าร้านเกมที่เคยไปเล่น และโทรคุยกับคนที่เขาไปรับยาอยู่ การคุยโทรศัพท์นั้นค่อนข้างจะพูดโจ่งแจ้งมากว่าจะไปไหน ทำอะไร คนที่อยุ่ใกล้ๆนั้นได้ยินจึงโทรบอกตำรวจ และแล้วเขาก็โดนจับ

มันไม่ใช่มีแค่รายเดียวหรอกที่เป็นแบบนี้เพียงแต่คนอื่นๆยังไม่โดนจับแบบเขาเท่านั้นเอง เขาก็บอกว่ามีเด็กในชุมชนทำแบบนี้หลายคน เขาใช้คำว่าเกือบทั้งนั้น และส่วนมากก็จะเรียนหนังสือแค่ ป.6-ม.2 ก็จะเลิกเรียนเพราะมีอย่างอื่นที่ทำแล้วสนุกกว่าไปโรงเรียน ถามว่าเลิกเรียนพ่อ-แม่ไม่ว่าอะไรหรือ เขาบอกว่า”ก็เฉยๆไม่เห็นเขาว่าอะไร”

เดี๋ยวนี้เด็กแทนที่จะถามกันว่าจบจากที่นี่แล้วจะไปต่อที่ไหน  เลือกเรียนอะไร  กลับกลายเป็นถามกันว่า เทอมหน้าหรือปีหน้ายังจะเรียนอยู่ไหม?  สังคมเป็นแบบนี้เพราะอะไร? ทุกวันนี้ทำไมยิ่งนับวันยิ่งเสื่อมโทรมลงทุกวัน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับด้านนี้อยู่ที่ไหน? กำลังทำอะไรอยู่? พ.ร.บ.คุ้มครองเด็กที่เอามาใช้เข้มงวดกวดขันกันนักกับร้านเกม ทำไมไม่ไปใช้กับพ่อ-แม่ ผู้ปกครองที่ไม่สามารถดูแลลูก-หลานได้ตามที่พ.ร.บ.กำหนด ทั้งๆที่กฎหมายข้อนี้ครอบคลุมถึงผู้ปกครองของเด็กด้วย

ถ้าเรื่องนี้ได้ลงหนังสือพิมพ์ข้อเท็จจริงที่กล่าวมาทั้งหมด คงเหลือพาดหัวแต่เพียงว่า “จับเด็กอายุ13 ขายยาบ้าหาเงินเล่นเกม” จริงหรือไม่ เพราะถ้าเล่นพาดหัวแบบนี้คนจะสนใจ แล้วหน่วยงานต่างๆก็จะออกมาเต้นกันเป็นแถว ว่าต้องควบคุมต้องจัดระเบียบต้องเข้มงวดกับร้านเกมเพราะทำให้เกิดปัญหาสังคม แต่ทั้งหมดที่เล่ามาอยากถามเพียงว่า….เขาเป็นแบบนี้เพราะใคร?

มินิบัส

วันนี้เอาข่าวมาฝากครับ แล้วค่อยมาดูซิว่าผมพูดอะไรให้ฟังตอนท้าย ลองอ่านดูก่อนครับ “มินิบัส สาย 4 ฉุน รถเมล์ฟรี แย่งรับผู้โดยสาร ขับตามเข้าอู่ ลากคนขับมาต่อย ก่อนคว้ามีดฟันหน้าเละ ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เจ้าหน้าที่ สน.ท่าเรือ รับแจ้งเกิดเหตุชายทำร้ายร่างกาย บริเวณ อู่จอดรถเมล์ ขสมก. สาย 47 ใกล้ กรมศุลกากร จากการตรวจสอบ พบร่าง พนักงานขับรถชาย ไม่ทราบชื่อ ได้รับบาดเจ็บ มีบาดแผลและเลือดไหลบริเวณใบหน้า เจ้าหน้าที่ จึงนำตัวส่งโรงพยาบาลกล้วยน้ำไท ทำการรักษา จากการสอบสวน เบื้องต้น พบว่า ก่อนเกิดเหตุผู้บาดเจ็บ ได้ขับรถเมล์ สาย 47 ซึ่งเป็นรถเมล์บริการฟรี วิ่งรับส่งผู้โดยสาร แต่ขณะนั้น รถมินิบัส สาย 4 ซึ่งวิ่งเส้นทางเดียวกัน ก็ไม่พอใจที่ รถเมล์ฟรี วิ่งรับผู้โดยสารทุกป้าย โดยไม่มีผู้โดยสารขึ้นรถมินิบัส ทำให้คนขับรถมินิบัสโกรธ และขับรถตามประกบ และปาดหน้า รถเมล์ สาย 47 ตลอดเส้นทาง พระราม 4 จากนั้น รถเมล์ สาย 47 ได้กลับเข้าอู่จอดรถ คนขับรถมินิบัส ก็ตามเข้ามาในอู่ และลากคนขับรถเมล์ สาย 47 ลงจากรถ และชกต่อยทำร้ายร่างกาย ก่อนจะใช้อาวุธมีดฟันเข้าที่ใบหน้าจนเป็นแผลเหวอะ ก่อนที่คนร้ายจะขับรถหลบหนีไป ซึ่งขณะนี้ เจ้าหน้าที่ อยู่ระหว่างการติดตามตัวคนร้ายมาดำเนินคดี” เป็นเนื้อหาข่าวจาก ไอเอ็นเอ็น – -” ฟังดูแล้วรู้สึกอย่างไรบ้างครับ ท่านผู้อ่านคงจะมีความรู้สึกไม่แตกต่างไปจากคนปกติธรรมดาทั่วไป ที่รู้สึกว่า “นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น ถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ?” วันนี้เราจะมามองกันทุก ๆ มุมดูครับ (5555 ให้ดูทุกมุมที่ว่าน่าจะเป็นไปได้) ว่าแล้วก็เริ่มกันเลย……
“คนขับรถมินิบัส ทำเกินกว่าเหตุ?” แค่ขับรถแย่งรับคน (ซึ่งเป็นหน้าที่บริการประชาชนของรถเมล์ฟรีอยู่แล้ว) ถามว่าเกินกว่าเหตุมั๊ย? ถ้าเรามองแค่สิ่งที่เราเห็นน่ะครับ ตอบได้เลยว่า “เกินกว่าเหตุ” อันนั้นคงเป็นเรื่องของกฏหมายกันละครับ ผิดว่าไปตามผิด แต่ที่ผมอยากรู้ก็คือ “ทำไม” เค้าถึงทำอย่างนั้น? “แล้วถ้ารถเมล์ฟรีทุก ๆ คัน(ซึ่งประชาชนอยากจะให้มีเยอะ ๆอยู่ด้วย) แย่งรับคนไปหมดจริง ๆ ล่ะ ?” คนชับรถมินิบัส สาย 4 คนอื่น ๆ  จะเอาอะไรไปยาไส้? เอาอะไรไปกิน บางคนก็คงบอกว่า “ไปหาอย่างอื่นทำซิ – -” ถ้าขับรถเป็นอย่างเดียวก็ไปขับแท็กซี่ก็ได้ (คนขับมินิบัสคงหัวเสียน่าดู) หรือบางคนก็บอกว่า ทนต่อไปเถอะครับ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ (ว่าไปนู้น หาว่าเกิดผิดที่อีก 555) หรือบางคนแนะนำให้ตั้งม็อบไปเลย (กำลังฮิต ตั้งแล้วทำอะไรเดือดร้อนคนอื่นก็ไม่ผิด555) ไม่วิ่งรถให้มันเดินทางลำบากเดือดร้อนกันไปเลย (เวรกรรม – -”) ยังมีเหตุผลอีกมากมาย แต่ที่ผมจะพูดให้ฟังก็คือ  “สิ่งที่อยู่เบื้องหลัง” ?   อะไรละคือสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง …. คนขับรถมินิบัสคนอื่น ๆ นะซิครับ และรวมไปถึง คนขับรถเมล์ฟรีทั้งหลาย ทิศทางหลังจากนี้มันจะเป็นอย่างไรต่อไป คนขับรถเมล์ก็คงไม่กล้าจอดรับทุกป้ายมั๊ย? เพราะกลัวจะโดนจามหน้าอีกราย หรือคนขับรถมินิบัสคงโดนดูถูกให้ยิ่งตกต่ำลงไปอีก นานาจิตตังที่จะคิดครับ(ช่างมันเถอะ)  แต่ผลของมันหยั่งลึกไปอีกนาน มันมีผลทางด้านจิตใจครับ จริงอย่างว่า ถ้าทุก ๆ อย่างต้องเจอกันคนละครึ่งทางมันจะเหมาะสมที่สุด เพราะแน่นอน ว่า ไม่ว่าเราจะทำอะไร ถ้าเจอกันคนละครึ่งทาง เราจะมีความรู้สึกว่า เราได้อยู่ครึ่งนึง ดีว่าได้น้อยกว่าครึ่ง (แต่ถ้าได้มากกว่านี้ก็ดี 555) การวางแผนสำคัญจริง ๆ สำหรับการทำอย่างใดอย่างหนึ่ง หากเราวางแผนไม่ดี หรือคิดไม่รอบคอบ ถึงผลกระทบ ไม่คิดให้ลึก ไม่คิดให้หลาย ๆ ด้าน ไม่คิดหลาย ๆ ชั้น ไม่เอาคนมีประสบการณ์มาร่วมคิด ไม่เอาใจเค้ามาใส่ใจเรา…. เหตุการรถมินิบัสครั้งนี้คงเป็นแค่การเริ่มของ “การวางแผนที่ผิดพลาด” ที่ทุก ๆ คนคงไม่อยากให้เกิดในสมัยที่เราทุกคนยังใช้ชีวิตอยู่ เพราะนั่นหมายถึงว่า ทุกวินาทีที่เราอยู่นั้น มันจะไม่ปลอดภัย ต่อชีวิตของเรา และชีวิตของคนที่เรารัก !!!
วันนี้เอาข่าวมาฝากครับ แล้วค่อยมาดูซิว่าผมพูดอะไรให้ฟังตอนท้าย ลองอ่านดูก่อนครับ “มินิบัส สาย 4 ฉุน รถเมล์ฟรี แย่งรับผู้โดยสาร ขับตามเข้าอู่ ลากคนขับมาต่อย ก่อนคว้ามีดฟันหน้าเละ ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เจ้าหน้าที่ สน.ท่าเรือ รับแจ้งเกิดเหตุชายทำร้ายร่างกาย บริเวณ อู่จอดรถเมล์ ขสมก. สาย 47 ใกล้ กรมศุลกากร จากการตรวจสอบ พบร่าง พนักงานขับรถชาย ไม่ทราบชื่อ ได้รับบาดเจ็บ มีบาดแผลและเลือดไหลบริเวณใบหน้า เจ้าหน้าที่ จึงนำตัวส่งโรงพยาบาลกล้วยน้ำไท ทำการรักษา จากการสอบสวน เบื้องต้น พบว่า ก่อนเกิดเหตุผู้บาดเจ็บ ได้ขับรถเมล์ สาย 47 ซึ่งเป็นรถเมล์บริการฟรี วิ่งรับส่งผู้โดยสาร แต่ขณะนั้น รถมินิบัส สาย 4 ซึ่งวิ่งเส้นทางเดียวกัน ก็ไม่พอใจที่ รถเมล์ฟรี วิ่งรับผู้โดยสารทุกป้าย โดยไม่มีผู้โดยสารขึ้นรถมินิบัส ทำให้คนขับรถมินิบัสโกรธ และขับรถตามประกบ และปาดหน้า รถเมล์ สาย 47 ตลอดเส้นทาง พระราม 4 จากนั้น รถเมล์ สาย 47 ได้กลับเข้าอู่จอดรถ คนขับรถมินิบัส ก็ตามเข้ามาในอู่ และลากคนขับรถเมล์ สาย 47 ลงจากรถ และชกต่อยทำร้ายร่างกาย ก่อนจะใช้อาวุธมีดฟันเข้าที่ใบหน้าจนเป็นแผลเหวอะ ก่อนที่คนร้ายจะขับรถหลบหนีไป ซึ่งขณะนี้ เจ้าหน้าที่ อยู่ระหว่างการติดตามตัวคนร้ายมาดำเนินคดี” เป็นเนื้อหาข่าวจาก ไอเอ็นเอ็น – -” ฟังดูแล้วรู้สึกอย่างไรบ้างครับ ท่านผู้อ่านคงจะมีความรู้สึกไม่แตกต่างไปจากคนปกติธรรมดาทั่วไป ที่รู้สึกว่า “นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น ถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ?” วันนี้เราจะมามองกันทุก ๆ มุมดูครับ (5555 ให้ดูทุกมุมที่ว่าน่าจะเป็นไปได้) ว่าแล้วก็เริ่มกันเลย……

“คนขับรถมินิบัส ทำเกินกว่าเหตุ?” แค่ขับรถแย่งรับคน (ซึ่งเป็นหน้าที่บริการประชาชนของรถเมล์ฟรีอยู่แล้ว) ถามว่าเกินกว่าเหตุมั๊ย? ถ้าเรามองแค่สิ่งที่เราเห็นน่ะครับ ตอบได้เลยว่า “เกินกว่าเหตุ” อันนั้นคงเป็นเรื่องของกฏหมายกันละครับ ผิดว่าไปตามผิด แต่ที่ผมอยากรู้ก็คือ “ทำไม” เค้าถึงทำอย่างนั้น? “แล้วถ้ารถเมล์ฟรีทุก ๆ คัน(ซึ่งประชาชนอยากจะให้มีเยอะ ๆอยู่ด้วย) แย่งรับคนไปหมดจริง ๆ ล่ะ ?” คนชับรถมินิบัส สาย 4 คนอื่น ๆ  จะเอาอะไรไปยาไส้? เอาอะไรไปกิน บางคนก็คงบอกว่า “ไปหาอย่างอื่นทำซิ – -” ถ้าขับรถเป็นอย่างเดียวก็ไปขับแท็กซี่ก็ได้ (คนขับมินิบัสคงหัวเสียน่าดู) หรือบางคนก็บอกว่า ทนต่อไปเถอะครับ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ (ว่าไปนู้น หาว่าเกิดผิดที่อีก 555) หรือบางคนแนะนำให้ตั้งม็อบไปเลย (กำลังฮิต ตั้งแล้วทำอะไรเดือดร้อนคนอื่นก็ไม่ผิด555) ไม่วิ่งรถให้มันเดินทางลำบากเดือดร้อนกันไปเลย (เวรกรรม – -”) ยังมีเหตุผลอีกมากมาย แต่ที่ผมจะพูดให้ฟังก็คือ  “สิ่งที่อยู่เบื้องหลัง” ?   อะไรละคือสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง …. คนขับรถมินิบัสคนอื่น ๆ นะซิครับ และรวมไปถึง คนขับรถเมล์ฟรีทั้งหลาย ทิศทางหลังจากนี้มันจะเป็นอย่างไรต่อไป คนขับรถเมล์ก็คงไม่กล้าจอดรับทุกป้ายมั๊ย? เพราะกลัวจะโดนจามหน้าอีกราย หรือคนขับรถมินิบัสคงโดนดูถูกให้ยิ่งตกต่ำลงไปอีก นานาจิตตังที่จะคิดครับ(ช่างมันเถอะ)  แต่ผลของมันหยั่งลึกไปอีกนาน มันมีผลทางด้านจิตใจครับ จริงอย่างว่า ถ้าทุก ๆ อย่างต้องเจอกันคนละครึ่งทางมันจะเหมาะสมที่สุด เพราะแน่นอน ว่า ไม่ว่าเราจะทำอะไร ถ้าเจอกันคนละครึ่งทาง เราจะมีความรู้สึกว่า เราได้อยู่ครึ่งนึง ดีว่าได้น้อยกว่าครึ่ง (แต่ถ้าได้มากกว่านี้ก็ดี 555) การวางแผนสำคัญจริง ๆ สำหรับการทำอย่างใดอย่างหนึ่ง หากเราวางแผนไม่ดี หรือคิดไม่รอบคอบ ถึงผลกระทบ ไม่คิดให้ลึก ไม่คิดให้หลาย ๆ ด้าน ไม่คิดหลาย ๆ ชั้น ไม่เอาคนมีประสบการณ์มาร่วมคิด ไม่เอาใจเค้ามาใส่ใจเรา…. เหตุการรถมินิบัสครั้งนี้คงเป็นแค่การเริ่มของ “การวางแผนที่ผิดพลาด” ที่ทุก ๆ คนคงไม่อยากให้เกิดในสมัยที่เราทุกคนยังใช้ชีวิตอยู่ เพราะนั่นหมายถึงว่า ทุกวินาทีต่อจากนี้มันจะ ไม่ปลอดภัย ต่อชีวิตของเรา และชีวิตของคนที่เรารัก !!!   “หากอยู่ดีๆ จะมีคน ๆ นึงเดินเข้ามาต่อยคุณ เพราะเหตุที่ว่า คุณดันไปแย่งลูกชิ้นไม้เดียวกัน”

นักศึกษาแต่งกายไม่เหมาะสม

มาอีกแล้วกับเหตุการณ์นักเรียนกับชีวิตออนไลน์ และออฟไลน์ที่ถูกนำมาปะปนกันอีกครั้ง หลังจากที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ในรัฐอินเดียน่าได้ทำการแบนนักเรียนหญิง เกรด 10 สองคนไม่ให้เข้าร่วมกิจกรรมหลังเลิกเรียน หลังจากที่ทางโรงเรียนพบว่านักเรียนหญิงสองคนนี้ได้ทำการโพสรูปที่ไม่เหมาะสมของตนเอง ขึ้นไปบน MySpace ในช่วงหยุดเรียนฤดูร้อนที่ผ่านมา หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มส่งเสริมสิทธิและเสรีภาพของประชาชนสหรัฐ (American Civil Liberties Union) ได้ทำการฟ้องร้องเรื่องนี้ให้กับเด็กหญิงทั้งสองคนนี้ โดยอ้างว่าการลงโทษดังกล่าวรุนแรงเกินไป ละเมิดสิทธิเสรีภาพในการพูด และทำให้เกิดอับอายโดยการที่ถูกบังคับให้ขอโทษกับบอร์ดโค้ชกีฬาที่เป็นผู้ชายล้วนที่โรงเรียน

โดยรูปภาพที่เป็นปัญหาดังกล่าวนั้น นอกจากที่จะไม่เหมาะสมแล้ว ก็ไม่ได้มีการกล่าวอ้างถึงโรงเรียนแต่อย่างใด ที่สำคัญ นักเรียนหญิงสองคนนี้ก็ได้ตั้ง Privacy Option ให้เฉพาะเพื่อนเท่านั้นที่สามารถเห็นภาพนี้ได้ แต่ว่าภาพดันไปถึงมือโรงเรียนในทางใดทางหนึ่งเอง

จากข่าวนี้ในเว็บของsanook ตามมาด้วยคำถามของคนโพสว่า…….โรงเรียน/มหาวิทยาลัยในประเทศไทย เข้าไปยุ่งชีวิตออนไลน์ของนักเรียนกับนักศึกษาได้มากแค่ไหน? มีกฎหมายรองรับหรือไม่ อย่างไร?

ผู้เขียนเองก็เกิดคำถามเหมือนกันว่า การที่ค่านิยมโพสรูปไม่เหมาะสมของตัวเองลงในเว็บ หรือการเปิดโชว์เรือนร่างให้ผู้ใช้อินเตอร์เน็ตคนอื่นๆได้เข้ามาดู มันมีรากฐานมาจากไหน? เห็นมีคนมากมายหลายกลุ่มออกมาพูด มาโวยวาย เป็นห่วงอนาคตของเยาวชน ห่วงจริงหรือ? รึอาศัยกระแสเพื่อให้เป็นที่รู้จัก ปัญหาของเยาวชนในปัจจุบันมีอยู่มากมาย และนับวันยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น มันเริ่มมาจากไหน….ถ้าไม่ใช่ผู้ใหญ่ทำตัวอย่างให้ดู แล้วผู้ใหญ่ด้วยกันเองก็สนับสนุนกันว่าดีแล้ว  งามแล้ว   แล้วทำไมเด็กมันจะไม่เห็นคล้อยตามล่ะ ว่า ทำแบบนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องเสียหายอะไร ตั้งแต่เรื่องโสเภณีในเครื่องแบบกับค่านิยมผิดๆทางด้านวัตถุ ก็เห็นออกมาโวยวายกันประเดี๋ยวหนึ่งก็เงียบไป ไม่เห็นมีใครหรือองค์กรไหนจะออกมาแก้ปัญหาอย่างตรงจุดและจริงจัง จริงใจ กันสักที

แล้วเดี๋ยวพอหาจำเลยไม่ได้ก็มาลงที่ร้านเกม…..เอะอะ อะไรก็โทษร้านเกมไว้ก่อน อีกหน่อยถ้าเด็กสาวๆพากันลุกขึ้นมาใส่บิกินนี่ เดินเที่ยวห้างกันเพราะเป็นแฟชั่นที่กำลังนิยม จะมาโทษร้านเกมว่าเป็นต้นเหตุกันอีกไหมเนี่ย

มาถึงคำถามของคนที่โพสข่าว ที่สงสัยว่าโรงเรียน/มหาวิทยาลัยในประเทศไทย เข้าไปยุ่งชีวิตออนไลน์ของนักเรียนกับนักศึกษาได้มากแค่ไหน? มีกฎหมายรองรับหรือไม่ อย่างไร? จะเขียนกฎหมายออกมารองรับในแบบไหน ที่จะไม่ขัดแย้งกับรัฐธรรมนูนที่ว่าด้วยเรื่องสิทธิส่วนบุคคลได้ล่ะ แล้วข้อที่ว่าโรงเรียนและมหาวิทยาลัยเข้าไปยุ่งกับชีวิตออนไลน์ของนักเรียน นักศึกษาได้มากแค่ไหน? ถามว่าคุณจะเข้ามายุ่งกับพวกเขาตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร?

ในเมื่อพ่อ-แม่ ผู้ปกครอง ครูบาอาจารย์ ไม่ได้ปลูกฝังแนวความคิดที่ดี ที่งาม ที่ถูกที่ควรให้พวกเขามาตั้งแต่ต้น จะลุกมาทำอะไรกันตอนนี้ แก้ปัญหาที่ปลายเหตุมันง่ายนะ แต่มันไม่เคยได้ผลจริงๆสักทีแล้วก็อย่างที่บอกไม่มีใครสักคน ที่อยากแก้ไขปัญหาอย่างจริงจัง นอกจากเกาะกระแสกันไปเป็นพักๆ แล้วก็เงียบหายไปจนกว่าจะมีประเด็นเกิดขึ้นมาอีก นี่ละประเทศไทย

tonkoson

ยาชุดครอบครัว บำบัดเด็กติดเกม

ปัญหาเด็กติดเกมไม่เพียงแต่เป็นปัยหาภายในครอบครัวเท่านั้น เพราะมันส่งผลต่อสังคมโดนรวมและ ยังส่งผลถึงผู้ประกอบการ ร้านอินเตอร์เน็ต ร้านเกม อย่างพวกเราด้วยเช่นกัน

โดยการแก้ปัญหาทั้งทางหน่วยงานภาครัฐ และองค์กรต่างๆ  ที่ “อ้างว่า” ใส่ใจและมุ่งมั่นแก้ปัญหานี้อย่างจริงจังไม่ประสบผลสำเร็จสักเท่าไรเพราะเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ มิได้แก้ที่ต้นเหตุ คือครอบครัว

และสุดท้ายก็มาโทษร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ตว่ามีส่วนทำให้เด็กติดเกมทัี้งที่ร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ต เหล่านั้นเป็นแค่ฟันเฟืองตัวเล็ก ๆ ของกระบวนการนี้เท่านั้น ยังมีอีกหลายส่วนที่ควรรับผิดชอบเช่น

บริษัทนำเข้าเกมมาให้บริการ แต่บริษัทพวกนี้ไม่เคยโดนใครด่าใครว่า เพราะอะไรนะหรือ ? เพราะเงินเค้าหนา เงินเค้าใหญ่จนปิดตาปิดปากบรรดาผู้มีอำนาจ ที่ “อ้างว่า” ใส่ใจและมุ่งมั่นแก้ปัญหานี้ เกี่ยวกับต้นเหตุเคยเขียนไว้แล้วที่นี่ ภัยเด็กติดเกมออนไลน์ ใครเป็นผู้ก่อ ร้านเกม หรือบริษัทเกม
หน่วยงานภาครัฐที่รับผิดชอบ ที่บอกว่าจะแก้ปัญหาพวกนี้ จะควบคุมไม่ให้เด็กเล่นเกม เกินสามชั่วโมง โดยการบังคับร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ตเป็นผู้ควบคุม มีการตั้งการจับ การปรับ สั่งปิดร้านจน โอเวอร์เกินควร ทั้งที่ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต ไม่ได้เป็นผู้เริ่มก่อปัญหา ดังที่ นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ได้ เคยถามรัฐมนตรีของกระทรวงที่รับผิดชอบเรื่องนี้ต่อหน้าสื่อว่า ถ้าเด็กกลับไปเล่นต่อที่บ้าน หรือหนีไปเล่นร้านอื่นจะทำยังไง ซึ่งคณะทำงานที่ ที่ “อ้างว่า” ใส่ใจและมุ่งมั่นแก้ปัญหานี้ ถึงกับอึ้งกิมกี่ ตอบไม่ได้ไปตามๆ กัน
และสุดท้ายต้นเหตุของปัญหานี้ ที่ไม่เคยหันมองตัวเองและออกมายอมรับเลยคือ ครอบครัว ครับหน่วยที่เล็กที่สุดของสังคมไทยนี่ล่ะ ไม่เคยใส่ใจลูกหลาน อ้างว่าทำมาหากิน ไม่มีเวลาดูแล แต่เวลาเกิดปัญหาแล้วกลับมา โทษว่าเป็นเพราะคนนู้นคนนี้ซึ่งเรื่องนี้ผมเคยเขียนไว้แล้ว สังคมเสื่อมเพราะเกมจริงหรือ ? คำถามที่พ่อแม่ต้องตอบ

สุดท้ายผมีบทความดี ๆ ฝากเอาไว้ให้ พ่อแม่ทั้งหลายที่มัวโทษคนอื่นว่าคนนู้นทำลูกตัวเอง คนนี้ทำลูกตัวเองให้ติดเกม ทั้งที่ความจริง มีพ่อแม่บางคนจูงลูกมาทิ้งไว้ที่ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ตโดยอ้างว่า ต้องไปทำงาน หาเงิน..

ขอขอบคุณบทความข้างล่างจาก sanook.com

บำบัดเด็กติดเกม ด้วยยาชุดครอบครัว
หลังจากที่ท่านผู้อ่านได้เคยติดตามบทความก่อนหน้านี้ “เรื่องต้นตอของปัญหาเด็กติดเกม” ไปบ้างแล้ว แต่ยังเป็นการแสดงถึงปัญหาให้ได้รับฟังเท่านั้น   ยังไม่มีวิธิปฏิบัติ ช่วยเหลือ หรือวิธีรับมือเมื่อบุตรหลานของท่านติดเกมอย่างเป็นรูปธรรม วันนี้จึงอยากจะขอเสนอ 10 ข้อปฏิบัติในการดูและช่วยเหลือเด็กติดเกม มาให้สมาชิก หรือ แฟนคลับชมรม รวมไปถึงท่านผู้ปกครองที่พร้อม ที่จะดึงบุตรหลานของท่านกลับมาจากวังวนแห่งตกเป็นทาสเกมแบบลืมหูลืมตามไม่ขึ้น ดังจะปรากฏในบทความต่อไปนี้
ปัญหาเด็กติดเกมยังคงเป็นเรื่องเก่าที่ต้องแก้ไขกันต่อไป น.พ.บัณฑิต ศรไพศาล ผู้อำนวยการสถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์ มีคำแนะนำแก่พ่อแม่ที่ต้องการแก้ไขปัญหาลูกติดเกม ในงานเสวนาจัดโดยอุทยานการเรียนรู้ (ทีเค ปาร์ค) ที่ศูนย์การเรียนรู้อเนกประสงค์  น.พ.บัณฑิตกล่าวว่า เด็กในยุคนี้มองว่าเกมให้ความสนุกสนานเพลิดเพลินเพราะเนรมิตโลกจินตนาการใบใหญ่ วันนี้เขาเป็นอะไรก็ได้ ทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนาและเริ่มเล่นเกมใหม่ได้เมื่อแพ้ ซึ่งในสังคมแห่งความเป็นจริงทำไม่ได้ สิ่งสำคัญกว่านั้นคือเกมเป็นเสมือนเครื่องมือในการแสวงหาความภาคภูมิใจในตนเอง เมื่อชนะเขาจะรู้สึกประสบความสำเร็จ ได้รับรางวัลจากเกม ได้รับการยอมรับและได้รับการยกย่องจากกลุ่มเพื่อนทั้งเพื่อนจริงและเพื่อนในโลกไซเบอร์ แต่ความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะภารกิจในเกมนั้นก็มีข้อเสียที่อาจเรียกได้ว่าเป็นความมุ่งมั่น “จอมปลอม” ไม่ได้เป็นการต่อสู้กับความยากลำบากที่แท้จริง
ขณะเดียวกันการเล่นเกมหรือการใช้อินเตอร์เน็ตนานๆ ส่งผลเสียต่อสุขภาพกาย แสบตา ปวดเมื่อย อ่อนเพลีย โทษต่อสุขภาพจิต เช่น เกิดความขัดแย้งในจิตใจภายในหรือขัดแย้งกับผู้คนรอบข้างได้ เพราะเคยชินกับการได้ดังใจ นอกจากนี้อาจรุนแรงถึงโทษต่อการผลิตผลงานของชีวิต เช่น สอบตก เสียการเรียน เสียความสัมพันธ์กับคนในครอบครัว หรืออาจถึงขั้นเสียผู้เสียคนจากการมีพฤติกรรมอันธพาล ขโมยเงิน มั่วสุมเล่นการพนัน ใช้ยาเสพติด หรือมีเพศสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสม เป็นต้น

ในช่วงท้าย คุณหมอแนะนำ 10 ปฏิบัติในการดูแลช่วยเหลือเด็กติดเกม ได้แก่

1. สร้างวินัยและความรับผิดชอบตั้งแต่ยังเล็ก
2. ลดโอกาสการเข้าถึงคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต พ่อแม่ควรเอาคอมพิวเตอร์มาวางไว้กลางบ้านแทนที่จะเป็นห้องส่วนตัวของลูก เพื่อใครผ่านไปมาก็เห็นจะได้ดูแลและระวังได้
3. ใช้มาตรการทางการเงิน พยายามให้ลูกบริหารจัดการเงินรายรับ-รายจ่ายของตนให้ได้
4. ในครอบครัวควรฟังและพูดด้วยดีต่อกัน หลีกเลี่ยงการดุด่าว่ากล่าว เพราะจะทำให้เกิดช่องว่างระหว่างกันกับเด็ก
5. ชื่นชมให้กำลังใจ มองหาข้อดีในตัวลูกแทนการหาข้อตำหนิ แม้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ควรชื่นชม
6. ร่วมกำหนดกติกาอย่างเป็นรูปธรรม ตอนลูกเด็กๆ เราสั่งเขาได้ แต่เมื่อเขาโตมาพ่อแม่ต้องเปลี่ยนวีธี จากการสั่งเป็นการเจรจา หาจุดกึ่งกลางที่จะเจอกัน
7. มีทางออกที่สร้างสรรค์ให้เด็ก จิตวิทยามนุษย์ชอบให้มีคนยอมรับ ชอบความภาคภูมิใจในตนเอง ซึ่งเกมทำให้เขารู้สึกเช่นนั้นได้ ดังนั้น ครอบครัวต้องดึงเขามาสู่กิจกรรมใหม่ๆ เช่น กีฬา ดนตรี
8. สร้างรอยยิ้มเล็กๆ ในครอบครัว จัดการบรรยากาศโดยรวมของบ้านให้มีปฏิสัมพันธ์กัน ยิ้มต่อกันชมลูกเมื่อลูกทำดี
9. การควบคุมอารมณ์และการสร้างความสุขเล็กๆ ในใจของพ่อแม่เองควรมองตัวเองในแง่ดี รวมทั้งมองมิติอื่นที่ประสบความสำเร็จในชีวิตบ้าง ไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน
10. สุดท้ายเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงที่ตัวเรา…ทันที

ที่สุดแล้วคุณหมอได้เน้นย้ำว่า สถาบันครอบครัวคือเกราะป้องกันอันเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญของการดูแลเอาใจใส่และแนะนำในสิ่งที่ถูกที่ควรให้แก่เด็กๆ พร้อมทั้งเป็นสถานที่รักษาและบำบัดเด็กติดเกมที่ดีที่สุดอย่างหาที่เปรียบมิได้เพราะพรั่งพร้อมไปด้วยยาวิเศษขนานต่างๆ..

ด้วยรัก ชมรมผู้ประกอบการร้านอินเตอร์เน็ตและเกมจังหวัดสมุทรปราการ

เด็กกับปัญหาติดเกมออนไลน์ในสังคมไทย

ปัญหาการติดเกมออนไลน์ในสังคมไทย
สาเหตุของการติดเกมออนไลน์นี้ มีด้วยกันหลายสาเหตุ แต่สาเหตุหลักมาจากเนื้อหาของเกม ความสนุกของตัวเกม อีกทั้งผู้เล่นต้องแข่งขันกันเก็บเลเวลให้ได้สูงๆ จึงทำให้ผู้เล่นต้องแข่งขันกับเวลา เล่นอยู่หน้าจอทั้งวันทั้งคืน สาเหตุรองลงมาคือ เด็กมีเวลาว่างมากเกินไป และไม่รู้จะไปทำอะไร จึงหาอะไรทำแก้เบื่อ เมื่อเพื่อนชวนให้เล่นเกมออนไลน์ ก็ทดลองเล่นแล้วก็ลงเอยด้วยการติดเกมออนไลน์ ปัญหาที่ตามมาก็คือ เด็กหมกมุ่นกับเกมมากเกินไป ไม่ใช้เวลาว่างทำคุณประโยชน์ให้กับครอบครัวหรือสังคม เด็กที่ไม่มีวุฒิภาวะพอ นอกจากอาจจะสร้างปัญหาสังคมในเกมแล้ว ยังอาจไม่สามารถแยกแยะโลกในเกมกับโลกแห่งความเป็นจริงได้
พอดี ค้นหาข้อมูลไป ค้นหามา หลงเข้าไปใน” วีกีพีเดีย” (คงจะคุ้น ๆ กันนะครับ) ไปจะเอ๋ กับหัวข้อ “ปัญหาการติดเกมออนไลน์ในสังคมไทย” เข้าพอดี (สงสัยนัดกันเอาไว้ อิ..อิ..) เลยแวะเอามาให้อ่าน เผื่อผู้ปกครองท่านใดที่แวะเข้ามาเว็บไซด์ของชมรมเราแล้วเป็นแฟนคลับของเว็บ ไซด์เรา จะได้ทราบถึงปัญหา และได้เ้ข้าใจปัญหาว่าสาเหตุจริง ๆ ของการติดเกมออนไลน์ มันมาจากสิ่งใดกันแน่ แต่เท่าที่อ่านดู มีด้วยกันหลายสาเหตุ แต่สาเหตุหลักมาจากเนื้อหาของเกม ความสนุกของตัวเกม อีกทั้งผู้เล่นต้องแข่งขันกันเก็บเลเวลให้ได้สูงๆ จึงทำให้ผู้เล่นต้องแข่งขันกับเวลา เล่นอยู่หน้าจอทั้งวันทั้งคืน สาเหตุรองลงมาคือ เด็กมีเวลาว่างมากเกินไป และไม่รู้จะไปทำอะไร จึงหาอะไรทำแก้เบื่อ เมื่อเพื่อนชวนให้เล่นเกมออนไลน์ ก็ทดลองเล่นแล้วก็ลงเอยด้วยการติดเกมออนไลน์ ปัญหาที่ตามมาก็คือ เด็กหมกมุ่นกับเกมมากเกินไป ไม่ใช้เวลาว่างทำคุณประโยชน์ให้กับครอบครัวหรือสังคม เด็กที่ไม่มีวุฒิภาวะพอ นอกจากอาจจะสร้างปัญหาสังคมในเกมแล้ว ยังอาจไม่สามารถแยกแยะโลกในเกมกับโลกแห่งความเป็นจริงได้….  หลังจากที่ผมได้อ่านแล้ว โป๊ะเช่ะ ! วิกีพีเดีย เข้าใจปัญหามากกว่า หุ่นกระบอกบางตัวซะอีก ??? คุณปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ถึงแม้ว่าไม่มี ร้านเกมออนไลน์ การที่เด็กจะติดเกม ย่อมเกิดขึ้นได้กับทุก ๆ บ้านที่เด็กมีคอมพิวเตอร์อยู่ที่บ้าน ดังนั้นร้านเกมจึงเป็นแค่ อีกทางเลือกของโอกาสเสี่ยงของการเกิดปัญหา “ขอย้ำ แค่โอกาสเสี่ยง” นั้นหมายความว่า เข้ามาร้านเกม ไม่ติดเกมทุกคนไป เพราะ ตามปัญหาที่กล่าวมา ชี้แจงอยู่อย่างชัดเจนแล้วว่า “สาเหตุหลัก มาจากเนื้อหาของเกม สาเหตุรองคือ เด็กมีเวลาว่างมากเกินไป” ดังนั้นในปัจจุบันการที่ควบคุมร้านเกม เรื่องของอายุ และช่วงเวลา แก้ปัญหาเด็กติดเกมไม่ได้หรอกครับ เพราะถึงเด็กไม่ได้เล่นร้านนี้ เพราะติดในเรื่องของเวลา แต่สามารถไปเล่นต่อที่บ้านเพื่อน หรือกลับไปเล่นที่บ้าน (ถ้าที่บ้านมีคอมพิวเตอร์) โดยที่ผู้ปกครอง… ผมบอกเลยน่ะว่า แทบจะเกิน 70% เลยที่ผู้ปกครองไม่มีความรู้ด้านคอมพิวเตอร์เท่ากับเด็ก ดังนั้น จึงเป็นการง่ายที่เด็กสามารถที่จะตบตาผู้ใหญ่ด้วยการ บอกว่า จะทำรายงานส่ง อ. หรือ คุยกับเพื่อนผ่าน อินเตอร์เน็ต เพื่อทำรายงาน ต้องเอาคอมเข้าไปในห้อง เพื่อจะได้มีสมาธิทำงาน และเมื่อเป็นอย่างนั้น.. ขอบอกครับเข้าทางเด็ก เรียบร้อยครับ แอบเข้าเล่นเกม หรือหนักกว่านั้น เข้าเว็บไม่เหมาะสม อย่าดูถูกเด็กสมัยนี้นะครับ หมดสมัยของคำที่ว่า “ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน” แล้วครับ เพราะบางที่ เด็กบางคนเข้าอาบ อบ นวด ตั้งแต่ ผู้ใหญ่บางคนเริ่มจะหัดเต้นรำวง