หลาย ๆ ท่านคงจำข่าวคราวของลูกจ้างชั่วคราวของ กทม. ซึ่งถูกศาลสั่งปรับ ในคดีที่เก็บ CD เก่าไปขายเป็นจำนวนเงิน 200,100 บาท

รันทดคนเก็บขยะปรับ2แสนไม่รู้กม.ขายซีดีเก่า ตร.ตั้งข้อหาหนัก

เป็นลูกจ้างชั่วคราวกทม.วางแบกะดิน-แผ่นละ20ตร.หิ้วฟ้อง-ข้อหาหนัก!

ศาล ลดเหลือ133,400บ.อุทาหรณ์คนจนเก็บขยะน่าสงสาร  นำวีซีดีของเก่าไปขายตลาดนัดข้างถนนแผ่นละ 20 บาทโดนตำรวจจับดำเนินคดีฐานประกอบกิจการจำหน่ายวีซีดี โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลลงโทษปรับ 200,100 บาท ไม่มี ปัญญาหาเงินเสียค่าปรับ ผู้ใจบุญเมตตาให้หลักทรัพย์ ประกันตัวออกมาสู้คดี น้องสาวเผยชีวิตรันทด รายได้วันละร้อยกว่าบาท ต้องเลี้ยงลูกเล็กๆ 2 คน ไม่รู้เรื่องกฎหมาย

ที่ ศาลอาญา วันที่ 16 ส.ค. ศาลอาญามีคำพิพากษาในคดีที่พนักงานอัยการ เป็นโจทก์ฟ้องนายสุรัตน์ มณีนพรัตนสุดา ตกเป็นจำเลย ฐานประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยน หรือจำนำภาพยนตร์ จำพวกแผ่นวีซีดีภาพยนตร์ จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวน แต่ให้การปฏิเสธในชั้นศาล คดีมีอัตราโทษปรับตั้งแต่ 2 แสนถึง 1 ล้านบาท

วันนี้มีข่าวเรื่องนี้มาอีกแล้ว

โผล่อีก!นศ.สาวมสธ.ร้องพงศพัศถูกตำรวจสน.บางมดจับขายซีดี10แผ่นบนสะพานลอย

น.ส.สุดา วดี โกมลวิชญ์ อายุ 25 ปี นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช เข้าร้องเรียนขอความเป็นธรรมกับพล.ต.ท.พงศพัศ พงษ์เจริญ โฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ กรณีถูกเจ้าหน้าที่ สน.บางมด จับกุมดำเนินคดีขายซีดีภาพยนตร์ จำนวน 10 แผ่น บนสะพานลอย ตลาดโอ๋เอ๋ ถนนพระราม 2 แขวงบางมด เขตจอมทอง กทม. เมื่อวันที่ 5 มิ.ย.ที่ผ่านมา

น.ส.สุดา วดี กล่าวว่า ถูกจับกุมเมื่อวันที่ 5 มิ.ย.พร้อมกับนายสมชัย นันทวนิชย์ อายุ 46 ปี ซึ่งถูกกักขังแทนค่าปรับ ที่พล.ต.ท.พงศพัศได้นำเงิน 1 แสนบาทไปจ่ายค่าปรับให้ก่อนหน้านี้ โดยระหว่างจับกุมได้ถูกตำรวจเรียกเงิน 2,000 บาท แลกกับการไม่ดำเนินคดีแต่ไม่มีให้เพราะฐานะยากจน ต่อมาได้ถูกนำส่งส่งฟ้องคดีต่อศาล และได้รับอนุญาตให้ปล่อยตัวชั่วคราว ซึ่งผู้พิพากษาได้แจ้งว่าภายใน 3 เดือน ให้นำเงินค่าปรับจำนวน 1.5 แสนมาจ่าย มิฉะนั้นจะถูกกักขังแทนค่าปรับ นัดพิพากษาคดีวันที่ 25พ.ย.2553

โอเคครับสำหรับผมตามกฏหมายผิดก็ว่ากันไปตามผิด สองท่านที่โดนจับก็ผิดจริง ตาม พ.ร.บ. ควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ แต่ผมอยากถามว่าหน่วยงานราชการประชาสัมพันธ์กฏหมายตัวนี้มากน้อยแค่ไหน ขนาดบรรดาเจ้าของร้านเกมไปรับการอบรมเรื่องนี้มาแล้ว โดยสำนักงานวัฒนธรรมเอง ยังไม่ค่อยรู้ ถึงรู้แล้วก็ไม่เข้าใจ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากฏหมายที่ออกมาทำไมมันอ่านยากเหลือเกิน ทำไมไม่เขียนให้มันอ่านออกและเข้าใจง่าย ๆ เป็นภาษามนุษย์ ต้องเขียนให้มันอ่านยาก ตีความยาก เลยต้องมีนักกฏหมายออกมาตีความอีกที (ซึ่งมันก็เป็นภาษาไทยทั้งหมด)

จริงอยู่ที่ว่าประชาชนไม่สามารถอ้างได้ว่าไม่รู้กฏหมาย แต่ถามว่ากฏหมายนั้น ๆ มันเข้่าถึงประชาชนได้มากน้อยแค่ไหน ประชาชนจะไปแสวงหาข้อบทกฏหมายที่ไหนมาอ่านได้ ขนาดบรรดาบัณฑิต ทั้งหลายจบปริญญาตรีแล้วลองไปถามเค้าสิว่าไปหากฏหมายอ่านได้ที่ไหน 90% ตอบไม่ได้หรอก เพราะสังคมไทย รัฐบาลไทย ผู้รับผิดชอบที่กินเงินเดือนที่มาจากภาษีอากรของประชาชนชาวไทย มันไม่ได้คิดเรื่องนี้ มันสักว่าแต่จะเขียน ๆ ๆๆ อย่างเดียวไม่เคยคิดจะประชาสัมพันธ์

ผมแนะนำให้เอาไหมครับ ถอดละครน้ำเน่าหลังข่าวทุกช่องออกจากผังรายการ แล้วเอาไอ้กฏหมายเนี่ยมาแปลเป็นภาษามนุษย์ ภาษาคน แล้วประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนรู้ เค้าจะได้ไม่ละเมิดกฏหมาย สร้างค่านิยมการเคารพกฏหมาย ไม่ใช่ว่า คนมีความรู้ คนรวย คนมีเงิน ทำผิดกฏหมายโครม ๆ ตำรวจไม่รู้เรื่อง บ่อนซ่องเกลื่อนเมืองตำรวจไม่รู้ อาบอบนวด เนี่ยคนไทยทุกคน แม้กระทั่งนักท่องเที่ยวยังรู้เลย ว่ามันเป็นซ่องคนเค้าเข้าไปอึ๊บกัน แต่มีตำรวจ รัฐบาล และผู้รับผิดชอบ (รวมไปถึงกระทรวงวัฒนธรรมอันดีของประเทศไทยด้วย) กลับไม่รู้ว่าเค้าเข้าไปทำอะไร หรือว่ายังไง เงินมันบังตาท่านหรือไง

แต่พอคนจน คนปากกัดตีนถีบทำผิด จับจริงจับจัง จับเอาเป็นเอาตาย ไม่ต้องไปไกลถึงขนาดกฏหมาย พรบ.วีดีทัศน์ หรือ ซ่องที่ถูกกฏหมายแถวรัชดาหรอก แค่แถว ๆ บ้านผมบางปูเนี่ย ตำรวจตั้งด่านตรวจคนกันจัง ค้นแต่มอเตอร์ไซค์ ค้นเวลาเลิกงาน จับปรับ ทั้งปรับเลยและปรับที่โรงพัก ผมขับรถยนต์ผ่านไม่เห็นโดนตรวจค้น ถ้าผมเป็นคนค้ายาบ้าก็สบายครับ เพราะตำรวจค้นแต่มอเตอร์ไซค์ รถยนต์ขนกันสบาย

ผมไม่ได้สนับสนุนให้ละเมิดกฏหมาย ไม่ได้บอกว่าคนจน ไม่สมควรโดนจับนะครับ ผมบอกว่ามันควรโดนจับกันทุกคน ใครผิดว่าไปตามผิด ไม่ใช่ตั้งมาตรฐานเอาเองตาม ความพอใจของตำรวจอยากไปจับที่ไหนก็จับ แล้วก็อ้างว่ากำลังพลไม่พอ เออ ไปจับพวกแบกะดินได้ ตามห้างใหญ่ ๆ ไม่เข้าไปจับ เวรกรรมประเทศไทย

เอาละครับไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วชาวพันทิพเค้าชี้เบาะแสให้ตำรวจไปตรวจสอบ แวะ ๆ ไปหน่อยแล้วกันครับ

10 สถานที่ ซึ่งคุณตำรวจไม่รู้ว่าแถวนี้เขาขายอะไรกัน

ขอชื่นชมตำรวจไทยที่ทำหน้าที่จับกุมวีซีดีมือสองได้อย่างเข้มแข็งจนเป็นที่สรรเสริญและยกย่องไปทั่วทั้งประเทศ

เสียดายเหลือเกินที่คุณตำรวจท่านงานเยอะ คงไม่มีเวลาไปสถานที่เหล่านี้ เลยไม่รู้ว่าเขาขายอะไรกันมั่ง

1. พันธุ์ทิพย์พลาซ่า
หากพูดถึงแหล่งรวมสินค้า ไอที แน่นอนว่า “พันธุ์ทิพย์” ประตูน้ำ เป็นห้างฯ แรกที่คุณนึกถึง เพราะเป็นแหล่งรวมสินค้าไอที ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟท์แวร์ ไปจนถึงแผ่นผี ซีดีเถื่อน แค่คุณเดินเข้าไปก็มีตัวแทนเดินถือ “อัลบั้มปกซีดี” เป็นเล่มๆ มาให้คุณเลือกซื้อโปรแกรม จะเป็นแบบยกแผ่น หรือ มิกซ์เฉพาะเรื่องที่คุณต้องการก็ได้ จัดให้หมด

2. ไอทีมอลล์ ฟอร์จูน
ห้าง ดังย่านสี่แยกพระราม 9 แหล่งช็อปของสาวกไอที ศูนย์รวมคอมพิวเตอร์ & เทคโนโลยีครบวงจร และเป็นที่รู้กันแน่นอนว่า หากคุณอยากซื้อแผ่นโปรแกรม หนังก๊อป เพลง MP3 ที่นี่มีขาย เพียงแต่ไม่เกลื่อนกลาดเท่าพันธุ์ทิพย์แค่นั้นเอง

3. ตลาดคลองถม
แนะนำให้ไปคืนวันเสาร์ (ที่เค้าเรียกว่า “ตลาดมืด” ) ของจะเยอะมาก เป็นแหล่งรวมขายของเก่า ของมือสอง อุปกรณ์ประดับยนต์  สินค้าปลอม เรื่อยไปถึง แผ่นผี แผ่นMP3 หนังก๊อปของจีนแดง มีให้เลือกซื้อหา เยอะมากจนตาลาย 4. ตะวันนา
แม้ ใครหลายคนอาจรู้จักที่นี่ในฐานะ “ตลาดนัดแฟชั่นยามเย็น” ที่ขายเสื้อผ้า เครื่องประดับ ของใช้จิปาถะ ซึ่งเป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งแผงอยู่รอบห้าง แต่เมื่อเดินเข้าไปในตัวอาคาร “ตะวันนา” ศูนย์การค้าที่เปิดตัวเองเป็น “ไอทีเซ็นเตอร์” ย่านบางกะปิ อาจมีร้านให้เลือกไม่เยอะมาก เพราะเป็นอาคารชั้นเดียว แต่แน่นอนว่าที่นี่ก็เป็นแหล่งแผ่นผี ซีดีเถื่อน ที่คุณหาซื้อได้ไม่ยากเช่นกัน

5. ไอทีเซียร์ รังสิต
หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ย่อๆ ว่า “เซียร์” ศูนย์การค้าเกี่ยวกับไอที และอิเล็กทรอนิกส์ ที่ถือได้ว่าเป็นแหล่งใหญ่แถวรังสิตก็ว่าได้ ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟท์แวร์ มีหมด เรื่อยไปจนถึงแผ่นผี หนังก๊อป

6. มาบุญครอง
ห้าง สรรพสินค้าชื่อดังย่านสยามแสควร์ แหล่งรวมสินค้าแฟชั่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ สินค้าก๊อปแบรนด์เนม และที่ชั้น 4 แหล่งรวมสินค้ามือถือมือสอง & สินค้าไอที เครื่องเกมส์ ทั้งของจริง ของปลอม ของย้อมแมวขาย ตาดีได้ตาร้ายเสีย ตลอดจนแผ่นก๊อปมีหมด

7. สะพานเหล็ก
เหล่า ร้านค้า แผงลอยที่ตั้งอยู่ริมสะพานเหล็กข้ามคลองรอบพระนคร บริเวณคลองโอ่งอ่าง เปิดขายเฉพาะช่วงกลางวัน ปิดร้านประมาณ 5 – 6 โมงเย็น เป็นที่เลื่องชื่อว่ามีเครื่องเกมส์ แผ่นเกมส์ขายเยอะมาก รวมถึงหนังนำเข้า(จากจีนแแดง) ด้วย ไม่ว่าจะเก๋ากึ้ก หรือใหม่กิ๊กชนโรง มีหมด อาทิ แผ่นหนังก๊อบบรูเล แผ่นละร้อยเท่านั้นเอ๊ง!

8. บ้านหม้อ
หาก พูดถึงบ้านหม้อ ก็นึกถึงร้านเพชร ร้านจิวเวอรี่ ที่เปิดกันอุ่นหนาฝาคั่ง พอมาระยะหลังก็เริ่มมีการขยายตลาดออกไป คือ ร้านรวงที่รวมตัวกันขาย ลำโพง เครื่องเสียง ทั้งสองฟากถนนแออัดยัดเยียดเต็มทางเท้า ทั้งของขาย คนซื้อ คลื่นคนพาไหลไปเองเลยทีเดียว และมีตรอกนึงที่เป็นแหล่งรวมแผ่นผีทั้ง DVD, VCD เพลง, ภาพยนตร์, หนังชุดราคาถูก อัพเดท ตลอด

9. สะพานพุทธ
แห ล่งช้อปปิ้งยามราตรี ของถูก ของเก่า ของมือสอง ที่มีเวลาเปิด-ปิด ตามสภาพลมฟ้าอากาศ ถึงแม้สินค้าส่วนมากจะเป็น เสื้อผ้าแฟชั่น รองเท้า กระเป๋า เครื่องประดับ แต่ก็ยังมีหน้งซูม หนังก๊อป แผ่นเพลงMP3 แทรกตัวอยู่พอให้หาซื้อกันได้ไม่ยากนัก

10. ฟิวเจอร์ ปาร์ค รังสิต
ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ ที่สุดย่านชานเมือง ที่มี “ไอทีปาร์ค” แยกออกมาเป็นสัดส่วน ขายทั้งมือถือ คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ไอทีสารพัด เรื่อยไปจนแผ่นหนัง แผ่นเกมส์ ทั้งที่มีลิขสิทธิ์ และผิดกฏหมาย ให้เลือกจ่ายตามสภาวะเงินในกระเป๋า

หรือว่าเงินมันบังตาครับ ท่านผู้มีดาวบนบ่่าทั้งหลาย

จึงอยากจะเล่าชีวิตในวัยเด็กของผม เพื่อที่จะเป็นการเชื่อมความรู้สึกของเด็กสมัยก่อนกับเด็กสมัยนี้ ว่ามีความเหมือนและแตกต่างกันตรงไหน และก่อนที่ผมจะเล่าให้ฟัง ผมขอออกตัวเอาไว้ก่อนว่า “ไม่มีสิ่งใดถูกต้องที่สุด ไม่มีสิ่งใดเหมาะสมที่สุด และไม่มีสิ่งใดผิดจนเกินที่จะให้อภัย ไม่มีสิ่งใดที่สายสำหรับคำว่ากลับตัว” …….

สำหรับตัวผมแล้วมีชีวิตที่เกิดมาในครอบครัว ของข้าราชการที่เรียกได้ว่ามีชีวิตแบบ 50:50 คือ ขัดสนบ้าง รวยบ้างเป็นบางครั้ง 5555 จะรวยก็ตอนที่พ่อของผมกู้เงินนี่แหละ 555 จำความได้ก็ เรียนอยู่ รร.แสงศึกษา อยู่ด้านหลังกรมอู่ทหารเรือกรุงเทพ ในปัจจุบันก็คือแถว ๆ สวนนันทอุทยานสวนอนันต์ ได้เงินไปกินที่ รร. วันละ 3 บาท หรูมากในสมัยนั้น แต่ห่อข้าวไปกิน รร.น่ะ ^^ ไปเรียนอยู่ที่นั้นจนถึง ป.1 อายุประมาณ 6 ขวบได้มั๊ง – -? เป็นเด็กน่ารัก นิสัยดี ^^ (ชมตัวเองซะหน่อย 555) ไปรถของทางราชการ ขส.ทร. กลับก็รถราชการ อีกนั้น
แหละคุณรู้อะไรอย่างนึงมั๊ย? เราจะจำอะไรในสมัยนั้นได้ไม่มาก จำได้เป็นเหตุการณ์ ๆ ไป ที่สำคัญ หรือที่มีผลกับสภาพจิตใจเป็นส่วนใหญ่ หรืออะไรที่ทำเป็นประจำ ๆ ทุก ๆ วัน แปลกมั๊ยครับ เช่น ตอนเดินไปขึ้นรถ ขส.ทร. ต้องแวะซื้อหัวไก่ทอด วันละ 2 หัวเดินกินไประหว่างทางเดินไปขึ้นรถ หรือ เคยเอาดินสอไปเขียนกำแพงในห้องน้ำที่ รร.เคยวาง หมุด (เรือใบ) ที่เก้าอี้เพื่อนเพื่อแกล้ง (ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไรอยู่น่ะ – -, ) หรือเคยอุจจาระราดกางเกง 1 ครั้ง 55555 ตอนนั้นไม่อายน่ะ แต่พอนึกถึงทีไรขายหน้าทุกที ^^

หลังจากนั้น ป.2 ได้ย้าย รร.เข้ามาเรียนใกล้บ้านหน่อย ที่ รร.อาษาวิทยา พระประแดง ตอนนั้นเหรอ มีความรักด้วย ไปแอบชอบเพื่อนข้างห้อง ชอบอยู่ตั้งแต่ อยู่ ป.2 จนถึง ป.4 ก็เค้าน่ารักอะน่ะ จำเพื่อน ๆ ได้บ้างไม่ได้บ้าง อายุ 9 ขวบได้มั๊งได้เงินไป รร.วันล่ะ 12 บาท ตอนอยู่ ป.4 เริ่มมีความจำที่ดีขึ้น จำชื่อเพื่อน ๆ ที่สนิท ๆ ได้ จำเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้มากขึ้น ลองผิดลองถูก ตามนิสัยเด็ก ๆ แต่ไม่เคยโดดเรียน (เพราะมันคงเหนื่อยน่าดู โดดไปเรียนไป 555) แต่ทะเลาะกับเพื่อนมีบ้าง
ทะเลาะกับเด็ก รร.อื่นมีบ้าง (เด็ก ๆ ทะเลาะกันน่ะครับวิ่งต่อยวิ่งเตะก็แค่นั้น หนักหน่อยก็เอากระเป๋าฟาดหัว) และเริ่มที่จะหาสิ่งที่เรียกว่าจุดเด่นให้กับตัวเองมากขึ้น เช่นเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล , นักปิงปอง ของ รร. เข้าร่วมการเต้นลีลาศ ในงาน รร. และก็หา “แฟน” จนมาถึงตอน ป.6 …. ขอบอกครับ !! หาแฟนไม่ได้เพราะว่าตัวเองเป็นคนขี้อาย ไม่กล้าจีบ (จีบไม่เป็นต่างหาก 5555) มีแอบไปเล่นเกมตู้ในตลาดพระประแดงบ้าง(ไม่บ้างอ่ะไปบ่อยตอนเลิกเรียน) ไปจับเบอร์ของเล่น ประเภทฉลากหลอกเด็ก(หลอกเด็กได้จริง ๆ ผมยังโดนมาแล้วตอนเป็นเด็ก) แอบขึ้นรถเมล์ ไม่ยอมจ่ายเงินค่ารถเมลล์ (- -” รับผิดครับ ไม่ดี ๆ) มีไปกินลูกชิ้นตรงสะพานข้างไปวัดกลางอีก มีเงินไม่พอจ่ายยังไปขอเครดิตเค้าอีก คือกินไป จ่ายพรุ่งนี้ มีงี้อีกอ่ะผม 5555 เป็นหนี้ตั้งแต่เด็กเลย อายุตอนนั้นก็คงประมาณ 12 ขวบเห็นจะได้

ที่สำคัญยังไม่มีคอมพิวเตอร์ให้ได้สัมผัสเลย จะดีที่สุดก็คือ “วีดีโอเกม” หลังจากจบ ป.6 ผมได้ย้าย รร.มาอยู่ที่ รร.ป้อมนาคราชฯ และอยู่เป็นเด็กโข่ง ตั้งแต่ ม.1 ยัน ม.6 เลย ชีวิตช่วงนั้นไม่ต้องบอก “มันมาก” มันกว่าช่วงประถมซะอีก มีทั้ง สุข ทั้ง ทุกข์ โดดเรียน( 2 หนและเป็นการโดดกลับบ้านมาหาแม่ 1 ครั้ง อีกครั้งโดดอยู่ที่ รร.นั้นแหละ 5555บ้ามั๊ยครับ) แกล้งอาจารย์ แกล้งเพื่อน (เบา ๆ พอขำ ๆ ^^) มีคนมาจีบ หรือจะเป็นไปจีบเค้า และยังมีไปจีบเค้าแต่เค้าฟ้องแฟนเค้า แฟนเค้าเอาพวกมาเตะซะ

แต่ก็ไม่มีอะไรมากมายประเภทจบในตอน ไม่มีตอนต่อไป แฟร์ ๆ คุยกันรู้เรื่อง เด็กใครเป็นเด็กใคร 5555 และการใช้ชีวิต ม.1 – ม.3 ยังคงเป็นชีวิตที่หาจุดเด่นให้กับตัวเองเช่นเคย เล่นกีฬา เล่นดนตรี เล่นเกม (อันนี้เริ่มมี เครื่องแฟมิคอมแล้ว) แต่ยังคงสนใจในการเรียนเพราะผมดันไปเข้าห้อง 1 ซะนี่ เลยจำเป็นต้องสนใจเรื่องเรียนมากหน่อย เรื่องอื่นหลังเลิกเรียน 555 มีแอบกินไส้กรอกหลัง รร. แต่ที่แปลกก็คือ ผมไม่เคยนึกสูบบุหรี่ ทั้ง ๆ ที่ พ่อผมก็สูบ เพื่อน ๆ ที่ รร.ก็ชอบแอบสูบในห้องน้ำ หรือหลังช็อบงาน ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน(แต่ปัจจุบัน มีบ้างเป็นกระษัย 555) ส่วนเหล้าแอบกินบ้างแต่ไมบ่อย กลัวพ่อจับได้ เพราะพ่อก็กิน 5555 …

ส่วนเรื่องแฟน (คนแรก)จีบกันตั้งแต่ผมอยู่ ม.3 จนผมจบ ม.6 ปัจจุบัน เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันครับ 5555 เค้าบอกผมดีเกินไป ,- -, 555 แต่ในช่วงเวลานั้นอาจจะเรียกได้ว่าเป็น “ป๊อบปี้เลิฟ” โลกเป็นสีชมพูตลอดเวลา แต่เชื่อมั๊ยครับ!! อย่างเก่งที่สุดผมได้แค่จับมือเค้าก็แค่นั้น (แต่ตอนเป็นเพื่อนกันแล้วได้กอดด้วยอ่ะ 55555 งงจริง ๆ กอดแบบเพื่อนครับไม่ได้คิดอะไร อิ..อิ..) ช่วยกันเรียน เค้าอ่อนกว่าผม 2 ปี แต่เชื่อมั๊ยแฟนผมมีคนจีบในเวลาเดียวกันด้วย 5555 งงล่ะซิ เพื่อนรุ่นพี่ผมปีนึงที่มาแอบจีบ ไม่ซิ แข่งกันจีบ รุ่นพี่จีบช่วงเช้าถึงเที่ยง ของผมช่วงบ่ายถึงเย็น เป็นงัยแฟร์ ๆ มาก ใครดีใครได้ เหอะ ๆ ๆ แต่สมัยนี้คงใครมือไวใครได้ 55555 ยังมีอีกหลาย ๆ เรื่องครับ

แต่ที่ผมจะบอกนั้นก็คือ ยุคสมัยได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว รุ่นผมคงจะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ได้รับอิทธิพลของการเลี้ยงดูแบบเก่า ๆ จึงยังทำให้อยู่ในกรอบ ในระเบียบ ซึ่งจะแสดงความรู้สึกเป็นตัวเองบ้าง เมื่ออยู่ที่ รร. แต่เมื่ออยู่ที่บ้านต้องกลับไปเป็นแบบเดิม แต่ผมคงโชคดีอยู่อย่างนึงครับ เพราะว่าถึงผมจะขาดอะไรไปบ้าง แต่มีอยู่อย่างนึงที่ผมไม่เคยขาดเลยคือ “ความอบอุ่นในครอบครัว” ที่พ่อกับแม่และน้องของผมเห็นผมเป็นลูกชายและพี่ชายที่รักเค้าและเค้ารักเสมอ…จึงทำให้ผมแบกรับความหวังดีของพวกเค้าเอาไว้ทำให้มีอำนาจต่อรอง กับการเดินทางในชีวิตที่ได้ผ่านเข้ามาสู่ชีวิตผม จึงเห็นว่า ทางใดบ้าง ดี และ ไม่ดี ถูกและผิด เหมาะสม และไม่เหมาะสม ผมจึงเดินทางผ่านห้วงเวลานั้นมาได้
อย่างปลอดภัย ท่านคอยที่จะเป็นที่ปรึกษา คอยถามไถ่ความรู้สึก เรื่องเรียนบ้าง เรื่องเพื่อนบ้าง เรื่องแฟนบ้าง 555 อันนี้ขาดไม่ได้

ถึงแม้ว่าผมจะมีตราบาปบางอย่างบ้าง(บอกไม่ได้มันบาป 555)แต่ มันไม่เพียงพอที่จะทำให้ผมเป็นคนที่สังคมไม่ต้องการ “ไม่มีความทรงจำใดที่เราจำได้ดีเท่ากับความทรงจำที่ดีที่สุด และเลวที่สุด มันอยู่คุณจะเลือกจำความทรงจำแบบไหนมากกว่ากัน” แต่ผมเลือก…ที่จะทำวันพรุ่งนี้ให้ดีกว่าวันนี้….

“ธรรมะเปรียบเสมือนศิลปะในการดำรงชีวิต ใครไม่มีธรรมะคนคนนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างสะเปะสะปะ อย่างที่พระพุทธองค์เคยตรัสว่า หากไม่มีโพธิปัญญาเเละมีระเบียบวินัย คนทั้งหลายจะดำรงชีวิตเหมือนกระบือบอดกลางป่า เเต่เพราะมีโพธิปัญญาเเละมีระเบียบวินัยคนทั้งหลายจะดำรงชีวิตอย่างประสบความสำเร็จ คนรุ่นใหม่ที่อยากประสบความสำเร็จในชีวิตจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีธรรมะเป็นประทีปธรรมนำใจ” พระมหาวุฒิชัยกล่าว

ว.วชิรเมธี

ทุกวันนี้คนในสังคมเราทั้งเด็กและผู้ใหญ่ได้ห่างไกลจากธรรมมะมากขึ้นทุกที อาจจะด้วยความคิดที่ว่าน่าเบื่อเวลาฟังพระเทศ ฟังไม่รู้เรื่อง ไม่เร้าใจ หรือคิดว่าธรรมมะนั้นเป็นเรื่องของคนแก่ ไม่ใช่เรื่องของคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาวหรือเด็กๆ ซึ่งเป็นความคิดที่ผิด ถ้าคนเราไม่มีธรรมมะในหัวใจ ในความคิด ความละอายต่อการกระทำผิดก็ไม่มี จากข่าวมากมายในปัจจุบันเราจะเห็นได้ว่าเดี๋ยวนี้คนเรากระทำความผิดกันง่ายดายขึ้น ไม่ได้สำนึกว่าการกระทำของตนจะสร้างความเดือดร้อนให้ใครขอเพียงตนเองได้มาในสิ่งที่ต้องการเท่านั้น

และเดี๋ยวนี้อายุของผู้กระทำผิดก็น้อยลงทุกทีอย่างน่าใจหายว่าเดี๋ยวนี้สังคมเราเป็นอะไรไปแล้ว ธรรมมะที่เคยกล่อมเกลาจิตใจของผู้คนให้ละอายต่อบาป ต่อการกระทำผิดได้ห่างหายออกไปจากจิตใจขึ้นทุกวัน ดังนั้นการที่ท่าน ว.วัชรเมธีได้คิดทำเว็บไซต์ธรรมมะ ซึ่งเป็นการจำลองวัดแบบเสมือนจริงมาไว้ในเว็บ น่าจะเป็นช่องทางที่จะทำให้ผู้คนในสังคมเราได้มีโอกาสใกล้ชิดกับธรรมมะมากขึ้น

สำหรับเนื้อหาภายในเว็บไซต์เเห่งนี้มีรูปเเบบของ “วัดเสมือนจริง” ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสถานที่จริงๆ โดยมีห้องต่างๆ ให้ท่องหาความรู้ อาทิ ห้องไตร่ตรองมองตน ที่รวบรวบคำคมจากท่าน ว. วชิรเมธี ห้องตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน เเละห้องเเรงบันดาลใจ ที่นำเสนอภาพเเละผลงานของบุคลสำคัญระดับโลก ในเเง่ธรรมะให้ได้เรียนรู้ชีวิตของบุคคลเหล่านั้นเเละนำมาปฏิบัติให้เป็นประโยชน์

เว็บไซต์ของท่านว.วัชรเมธีชื่อ www.Dhammatoday.com ( ธรรมะทูเดย์ ดอท คอม)

สำหรับบทความในวันนี้น่าจะนำมาซึ่งประโยชน์กับผู้คนในสังคมและผู้ที่เข้ามาอ่านได้บ้าง การให้ธรรมทานเป็นทานอันสูงสุด ถ้าทุกท่านจะช่วยกันเผยแพร่บอกกล่าวให้คนได้รุ้จักและเข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซต์ธรรมมะนี้ ก็จะเป็นการได้ชาวยสังคมในอีกทางหนึ่งซึ่งไม่ต้องเสียเงินทองอะไรแม้แต่บาทเดียว หวังว่าผู้อ่านทุกท่านคงได้ประโยชนืจากบทความนี้บ้างไม่มากก็น้อยนะคะ แล้วพบกันใหม่….สวัสดีค่ะ

เนื้อหาบางส่วนจาก งานเสวนาในหัวข้อ “ธรรมะ ธุรกิจ ไอที : ไตรภาคีเพื่อโลกยุคใหม่” โดยท่าน ว. วชิรเมธี

เมื่อช่วงปลายเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ได้มีโอกาสทดแทนพระคุณพ่อ โดยการพาคุณพ่อไปผ่าตัดมะเร็งลำไส้มา ผลโดยรวมผ่านไปได้ด้วยดี ค่อยสบายใจหน่อย หลังผ่าตัดได้อยู่เฝ้าดูแลท่านอยู่ที่ รพ.เป็นเวลา 10 วันได้มีโอกาสคุย ดูแล ปรนิบัติ ตลอดเวลาที่ท่านป่วยและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หลังจากการผ่าตัด ผมรู้สึกว่ามีความสุขมากตลอด 10 วันที่ผ่านมา

พ่อ

เพราะว่าที่จริงแล้ว คุณพ่อของผมท่านอยู่ต่างจังหวัด ผมจะเจอท่านเพียงปีละ 1 ครั้งเท่านั้น คือช่วงปีใหม่ ซึ่ง ผมอยู่กับคุณแม่ น้อง แฟน และ ลูกสาวที่ กรุงเทพ ฯ จึงไม่มีโอกาส ดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ก็โทรคุยกันอยู่เป็นประจำ พอท่านได้มารักษาตัวและได้ไปเฝ้าท่านที่ รพ. จึงได้รับรู้ว่า ความรัก ความรู้สึก ความห่วงใย ของพ่อที่มีต่อลูกมันมีมากเพียงใด มันไม่เคยลดน้อยลงไปจากเดิม ถึงแม้ว่าตัวจะอยู่ไกลกันแต่ ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคของความรักของคนที่เป็นพ่อลดน้อยลง กลับมีความรู้สึกว่าเพิ่มขึ้นซะด้วยซ้ำ หลังจากได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

ไม่มีน้ำตาใดจะสุขใจเท่ากับน้ำตาที่เกิดจากความสุขภายใต้อ้อมกอดของคนที่เราเรียกว่า “พ่อ” ความสุขที่เราหาซื้อที่ไหนไม่ได้ ความสุขที่ทดแทนไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อเราเป็นพ่อคนแล้ว ลูกเราจะคอยปรนิบัติกับเราแบบนี้หรือเปล่าน้อ? แต่ผมเชื่ออยู่อย่างนึง “ความกตัญญู” มันสืบเชื้อสายจากรุ่นสู่รุ่น เราทำกับบุพการีเราอย่างไร บุตรของเราก็จะปฏิบัติกับเราอย่างนั้น สายใยความรักมันจะปลูกฝังอยู่ในสายเลือดของทุก ๆ ครอบครัว อยู่ที่ว่าแต่ละคนจะดึงมันออกมาใช้กันหรือเปล่า? หรือจะปล่อยให้มันเป็นเพียงแค่ คำ ๆ นึง ที่วัยรุ่นในสมัยนี้รับรู้กันเพียงแปลว่า “การทดแทนพระคุณ” บางคนยังเขียนคำว่า “กตัญญู” ไม่เป็นเลย ปัจจุบันสังคมได้เสื่อมลงไปมาก สถาบันครอบครัวแทบจะไม่เหลือสิ่งดี ๆ ที่จะสั่งสอนให้กับลูกหลาน เลี้ยงแบบปล่อยตัว ปล่อยใจ มีหน้าที่ “สืบพันธุ์” ก็เท่านั้น
สังคมควรเริ่มตะหนักถึงคำว่า “กตัญญู” ว่าเป็นรากฐานของทุก ๆ สิ่งของชีวิตครอบครัว “ตราบใดที่ต้นไม้ที่มีรากที่เน่าเสีย ไม่มีวันที่จะเจริญเติบโตเป็นต้นไม้ที่สูงใหญ่และแข็งแรงพร้อมที่จะผลิตดอกออกผลที่ดีขึ้นมาได้

มาวม่ายขับ เอิ๊กกก

เดือนธันวาคมนี้ จะเห็นได้ว่า มีวันสำคัญต่าง ๆ มากมาย ที่เรารู้จักกันดี อาทิเช่น วันพ่อแห่งชาติ , วันรัฐธรรมนูญ  , วันคริสต์มาส , วันพระ ? อุ๊ย ! อันนี้มีทุกเดือน 555 จะรวมไปถึงวันเกิดด้วยก็ได้น่ะครับ 555 และวันสุดท้ายก็คือ วันส่งท้ายปีเก่า ยังไม่รวมวันปีใหม่น่ะครับเพราะ เป็นของเดือนมกราคม.. แล้ววันต่าง ๆ เหล่านี้ สำคัญอย่างไรบ้างล่ะ…. วันพ่อก็คือวันที่เราแสดงความรักต่อพ่อของเรา (เอาแบบเข้าใจง่าย ๆ น่ะ) วันรัฐธรรมนูญ อันนี้เป็นวันการเมืองอ่ะป่าว?? วันคริสต์มาส คงไม่ต้องบอก วันนี้จะมีซานตาครอสแจกของขวัญ 555 ส่วนวันส่งท้ายปีเก่าคือวัน…อืม…ไรดีหว่า..?  วันที่เราสนุกได้โดยที่ภรรยาที่บ้านไม่ว่าก็แล้วกัน 5555  ม่ายช่าย ๆ !! คือวันสุดท้ายของปี (จริงน่ะวันนี้ไปกินที่ไหนแฟนไม่เคยว่าเลย แต่ไปด้วย 555) วันนี้คุณตำรวจจะค่อนข้างจะเหนื่อยหน่อยเพราะเป็นช่วงวันที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยมาก และก็เหนื่อยสำหรับพวกเราด้วยเพราะบางคนต้องเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ในช่วงเวลานั้นการขับรถ ควรระมัดระวังเป็นพิเศษมากกว่าปกติ เพราะถ้าเราไม่ประมาทตรวจสอบพาหนะเดินทางก่อน ตรวจสอบร่างกายว่าพร้อมในการเดินทางมั๊ย คนที่เดินทางรอบข้างเราคงจะปลอดภัย และถ้าคิดกันแบบนี้ทุกคน อุบัติเหตุคงจะไม่เกิดขึ้น แต่…มันคงเป็นอย่างนั้นไปไม่ได้ วุฒิภาวะของแต่ละคนไม่เท่ากัน ความรับผิดชอบแต่ละคนไม่เท่ากัน ความชำนาญในเส้นทางไม่เท่ากัน ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ ในการเดินทางแต่ละครั้งทุกคนควรจะนึกถึงคนที่เรารักเอาไว้ เพราะว่าถ้าเรายังคิดถึงคนที่เรารัก ย่อมแสดงว่าเรายังมีคนที่เป็นห่วง และยังมีคนที่ห่วงเราอยู่เสมอ จึงไม่ควรที่จะทำสิ่งใดที่จะก่อให้เกิดความผิดพลาดต่อตนเอง หรือ บุคคลอื่น เพียงเท่านี้การเดินทางของทุก ๆ ท่านคงจะปราศจากโอกาสเสี่ยงที่จะเกิดการสูญเสีย ลงไปมาก เพราะชีวิตของทุก ๆ คนยังมีค่ามากกว่าที่จะเอาไปทิ้งไว้บนท้องถนน ขอให้ทุก ๆ คนที่ใช้ถนนหนทางคิดเอาไว้เสมอว่า ทุก ๆ คนอยากเดินทางถึงจุดหมายโดยปลอดภัยกันทั้งนั้น อันไหนลดได้ลด ละได้ละ ปล่อยวางได้ปล่อยวาง เอาความปลอดภัยเป็นที่ตั้ง ลดการเสี่ยงทุกประเภท คงไม่มีคนไหนอยากจะให้เกิดสิ่งที่เลวร้ายขึ้นในระหว่างวันสำคัญเหล่านั้น ถ้าทุกคนช่วยกันคงจะเป็นวันแห่งความสุขที่สุดเท่าที่ทุก ๆ คนเคยประสบมา และขอให้เพื่อนสมาชิกทุกท่านประสบแต่ความสุข ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านทั้งหลายนับถือจงคุ้มครองให้ปลอดภัยในการเดินทาง ปราศจากภยันอันตรายทั้งปวง เดินทางทั้งไปและกลับโดยสวัสดิภาพ รวมทั้งเดินทางไปเที่ยวต่อที่อื่นด้วยน่ะ ^^ และไปเที่ยวที่ไหนอย่าลืมแวะเอาความทรงจำดี ๆ กลับมาฝากกันบ้างล่ะ

ไ่ข้หวัดใหญ่ 2009 จะ 2010 แล้ว

ได้แวะเข้าไปเล่น FIFA Online 2 มีการอัพเดทแพทใหม่ เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว สำหรับคอกีฬาไปหาโหลดกันได้เลยน่ะครับที่หน้าเว็บ แต่ก่อนที่ผมจะโหลด ไปสะดุดตา บทความเรื่องไข้หวัด 2009 จากทาง สสส. ประกอบกับได้มีการแจ้งเตือนถึงไข้หวัด 2009 รอบใหม่ที่อาจจะระบาดได้ในช่วงฤดูหนาวที่กำลังคืบคลานเข้ามา จึงได้ยกบทความมาแบ่งปันความรู้ หลังจากที่ สมาชิกทุก ๆ ท่านได้มีการป้องกัน กันอย่างดีแล้ว สำหรับเจลล้างมือ แอลกอฮอล์ หรือวิธีรับมือการระบาดของไข้หวัด 2009 เมื่อรอบที่แล้ว เพื่อรับมือกับไข้หวัดรอบใหม่รู้ไว้ เพื่อเป็นความรู้ ป้องกันตนเอง รับมือหวัด 2009
จากกิจกรรม สสส. ร่วมกับ FIFA Online 2 จัดกิจกรรมออกกำลังกาย ได้ทั้งสุขภาพ ได้ทั้งทำบุญ กับรายการพิเศษ Charity Cup ครั้งที่ 1 การลงเตะสนามจริง เพื่อพบปะพูดคุย และร่วมทำบุญไปด้วยกัน ซึ่งเพื่อนๆ คงได้เห็นกันไปแล้วผ่านหน้าเวบไซต์ โดยตอนนี้ยังคงเปิดรับสมัครกันอยู่
วันนี้เรายังคงนำเอาบทความดีๆ จากทาง สสส. ที่พูดถึงอาการของกลุ่มเสี่ยง ที่ควรตรวจตราเฝ้าระวัง เพื่อรับมือกับเจ้าไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 กัน
กลุ่มเสี่ยงไข้หวัดใหญ่ 2009 รุนแรง!!
ขณะนี้เป็นที่ทราบกันดีว่าเป็นช่วงที่มีการระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ ชนิดเอ (H1N1) หรือไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 ในระยะแรกองค์ความรู้ต่างๆ ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าควรปฏิบัติอย่างไรดี ทำให้เกิดคำถามพอสมควร แต่ก็น่าชื่นชมว่าสังคมไทยมีการพัฒนาในการรับฟังข่าวสารอย่างรอบด้านว่าควรปฏิบัติอย่างไร ไม่เกิดความตื่นตระหนกจนเกินเหตุ ตามที่กระทรวงสาธารณสุขให้ข้อมูลเป็นระยะ
ขณะนี้มีความแน่ชัดในระดับหนึ่งว่า ไข้หวัดนี้ส่วนใหญ่ร้อยละ 90 อาการไม่รุนแรง แต่ส่วนน้อยที่รุนแรงนั้นหากไม่ได้รับการรักษาที่เหมาะสม จะเกิดภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรงทางปอดถึงเสียชีวิตได้ และภาวะแทรกซ้อนนั้นสามารถป้องกันได้ด้วยการได้รับยาต้านไวรัสโอเซลทามีเวียร์ (Oseltamivir) ก่อนที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อนในขั้นรุนแรง ที่มักจะเกิดอาการในวันที่ 3 หหลังมีอาการไข้
กระทรวงสาธารณสุขได้มีแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจน ออกเป็นหนังสือแจกจ่ายแก่โรงพยาบาลทั้งรัฐบาลและเอกชน และแก่บุคลาการทางการแพทย์อย่างทั่วถึง จึงขอใช้พื้นที่นี้ช่วยประชาสัมพันธ์ด้วยทางหนึ่งโดยสรุปเนื้อหาที่สำคัญดังนี้ครับ (รายละเอียดและข้อมูลเพิ่มเติมสามารถติดตามได้ใน www.moph.go.th)
ผู้ป่วยที่มีอาการไข้เกิน 38 องศาเซลเซียส ร่วมกับไอเจ็บคอ ปวดเมื่อย ควรได้รับการเฝ้าระวังโดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม ดังนี้
1. กลุ่มผู้มีอาการรุนแรง ได้แก่ ผู้มีอาการอย่างหนึ่งอย่างใด ดังนี้

• มีอาการทางปอด หอบเหนื่อย หายใจเร็ว เอกซเรย์ปอดมีลักษณะปอดอักเสบ
• อาการไม่ดีขึ้นหลัง 48 ชั่วโมง นับตั้งแต่เริ่มป่วย
• ซึมผิดปกติ กินอาหารได้น้อย มีลักษณะขาดน้ำ

การรักษาในกลุ่มนี้ต้องได้ยาต้านไวรัสเร็วที่สุด โดยไม่ต้องรอผลตรวจไวรัส
2. กลุ่มผู้มีอาการไม่รุนแรง หรืออาการดีขึ้นแล้ว ควรได้รับการตรวจหาปัจจัยเสี่ยงต่อโรคที่รุนแรง ไม่จำเป็นต้องรับไว้ในโรงพยาบาล ให้ยารักษาตามอาการ ต้องมาพบแพทย์เมื่ออาการไม่ดีขึ้น ติดตามอาการใกล้ชิดอย่างน้อย 48 ชั่วโมงโดยเฉพาะถ้ามีไข้สูง พิจารณาให้ยาต้านไวรัสเมื่อ

• ผู้ป่วยกลุ่มเสี่ยงต่อโรคไขหวัดใหญ่ที่รุนแรง ได้แก่อายุน้อยกว่าเท่ากับ 2 ปี มากกว่าเท่ากับ 65 ปี หญิงตั้งครรภ์ มีโรคอ้วน มีโรคเรื้อรัง เช่น หอบหืด โรคปอดเรื้อรัง โรคหัวใจและหลอดเลือด โรคเบาหวาน โรคธาลัสซีเมีย โรคลมชัก แม้อาการน้อยให้ยาต้านไวรัสโดยเร็ว
• ผู้ไม่อยู่ในกลุ่มเสี่ยงต่อโรคไข้หวัดใหญ่ที่รุนแรง ไม่ให้ยาต้านไวรัส ยกเว้นอาการรุนแรงเกิดขึ้น หรืออาการไม่ดีขึ้นหลัง 48 ชั่วโมง

หลักปฏิบัติตัวทั่วไปเมื่อมีอาการไข้หวัด หากไม่รุนแรงสามารถพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านจนกว่าจะหายดี ปิดปากและจมูกด้วยผ้าเมื่อไอหรือจาม สำหรับบุคคลทั่วไปควรล้างมือบ่อยๆ ด้วยสบู่หรือแอลกอฮอล์เจลทำความสะอาดมือ ไม่ใช้สิ่งของร่วมกับผู้อื่น นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ อยู่ในที่อากาศบริสุทธิ์หลีกเลี่ยงการอยู่ในที่แออัด โดยไม่จำเป็น เท่านี้ก็จะทำให้ท่านปลอดภัยจากไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ครับ
ก็นำเอามาฝากกันเป็นความรู้ไว้นะครับ อย่าลืมว่าถ้ามีอาการที่เสี่ยง หรือต้องสงสัย แนะนำให้หยุดพักดูอาการ หรือปรึกษาคุณหมอไว้นะครับ กันไว้ดีกว่าแก้นะครับ

ยาบ้า

วันนี้มีเรื่องจริงที่น่าสลดใจเรื่องหนึ่งมาเล่าให้ฟัง และอยากให้คนที่ได้อ่านเรื่องนี้ช่วยบอกทีว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะใคร?

เหตุเกิดเมื่อตอนบ่ายแก่ๆของวันหยุดวันหนึ่ง เด็กคนหนึ่งอายุประมาณ13ปีถูกจับข้อหามียาบ้าในครอบครองเพื่อจำหน่าย จากการสอบสวนเด็กคนนี้บ้านอยู่ในชุมชนแออัด ฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน พ่อก็ติดเหล้า ส่วนแม่ก็ชอบเล่นหวย เด็กคนนี้ตอนเช้าๆจะไปช่วยพระบิณฑบาติ และจะได้ของกินที่เหลือจากที่พระแบ่งไว้ฉันแล้วกลับมาบ้านบางวันก็ได้เงินมาด้วย ตอนอยุ่ป.5 ริสูบบุหรี่จากการชักชวนของเพื่อนในชุมชนที่โตกว่าและไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว ตัวเอขาเองก็หนีเรียนเป็นประจำ ผลการสอบออกมาตกเทอมละหลายวิชา เขาบอกว่าเขาไม่ชอบเรียนหนังสือมันไม่สนุกแต่ถ้าไม่เรียนก็จะไม่ได้เงินจากพระที่เขาไปช่วยบิณฑบาติ

อยู่ป.6ก็หัดกินเหล้า สูบยาบ้า เล่นเกม เล่นสนุ๊กพนันเอาเงินกันกับเพื่อนๆ จนม.1เทอมปลายเพื่อนรุ่นพี่ก็ชวนให้ขายยาบ้า เริ่มจากรับจ้างส่งยาก่อนเพราะเป็นเด็กตำรวจจะได้ไม่สงสัย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ตำรวจเข้มงวดกวาดล้างพวกขายยามาก จนต่อมาก็ขายเอง เสพเองอีกด้วย วันที่เขาถูกจับเขาไปนั่งอยู่กับพวกเพื่อนๆหน้าร้านเกมที่เคยไปเล่น และโทรคุยกับคนที่เขาไปรับยาอยู่ การคุยโทรศัพท์นั้นค่อนข้างจะพูดโจ่งแจ้งมากว่าจะไปไหน ทำอะไร คนที่อยุ่ใกล้ๆนั้นได้ยินจึงโทรบอกตำรวจ และแล้วเขาก็โดนจับ

มันไม่ใช่มีแค่รายเดียวหรอกที่เป็นแบบนี้เพียงแต่คนอื่นๆยังไม่โดนจับแบบเขาเท่านั้นเอง เขาก็บอกว่ามีเด็กในชุมชนทำแบบนี้หลายคน เขาใช้คำว่าเกือบทั้งนั้น และส่วนมากก็จะเรียนหนังสือแค่ ป.6-ม.2 ก็จะเลิกเรียนเพราะมีอย่างอื่นที่ทำแล้วสนุกกว่าไปโรงเรียน ถามว่าเลิกเรียนพ่อ-แม่ไม่ว่าอะไรหรือ เขาบอกว่า”ก็เฉยๆไม่เห็นเขาว่าอะไร”

เดี๋ยวนี้เด็กแทนที่จะถามกันว่าจบจากที่นี่แล้วจะไปต่อที่ไหน  เลือกเรียนอะไร  กลับกลายเป็นถามกันว่า เทอมหน้าหรือปีหน้ายังจะเรียนอยู่ไหม?  สังคมเป็นแบบนี้เพราะอะไร? ทุกวันนี้ทำไมยิ่งนับวันยิ่งเสื่อมโทรมลงทุกวัน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับด้านนี้อยู่ที่ไหน? กำลังทำอะไรอยู่? พ.ร.บ.คุ้มครองเด็กที่เอามาใช้เข้มงวดกวดขันกันนักกับร้านเกม ทำไมไม่ไปใช้กับพ่อ-แม่ ผู้ปกครองที่ไม่สามารถดูแลลูก-หลานได้ตามที่พ.ร.บ.กำหนด ทั้งๆที่กฎหมายข้อนี้ครอบคลุมถึงผู้ปกครองของเด็กด้วย

ถ้าเรื่องนี้ได้ลงหนังสือพิมพ์ข้อเท็จจริงที่กล่าวมาทั้งหมด คงเหลือพาดหัวแต่เพียงว่า “จับเด็กอายุ13 ขายยาบ้าหาเงินเล่นเกม” จริงหรือไม่ เพราะถ้าเล่นพาดหัวแบบนี้คนจะสนใจ แล้วหน่วยงานต่างๆก็จะออกมาเต้นกันเป็นแถว ว่าต้องควบคุมต้องจัดระเบียบต้องเข้มงวดกับร้านเกมเพราะทำให้เกิดปัญหาสังคม แต่ทั้งหมดที่เล่ามาอยากถามเพียงว่า….เขาเป็นแบบนี้เพราะใคร?

สะพานป้อมพระจุลยามเย็น

ควันหลงงานลอยกระทงเพิ่งจะหมดไปหมาด ๆ ไม่รู้ว่าเพื่อนสมาชิกได้แอบไปเก็บกระทงกับบ้างหรือเปล่าครับ 5555 ส่วนผมนะเหรอ นอนหลับสบายดีกว่าครับ อากาศเย็นสบาย…. Z…z..

สภาพอากาศวันนี้ยังมีสายฝนโปรยปรายเบาบาง เพื่อให้ได้รับรู้ถึงความรู้สึกถึงคำที่ว่า “ปลายฝน ต้นหนาว” อยู่บ้าง…  มันช่างดั่งเป็นปลายฝนที่เบาบาง ซึ่งมาพร้อมกับความรู้สึกเย็นแบบเบา ๆ ชุ่มชื้น… ความกดอากาศประเทศจีนกำลังพัดผ่าน ตามฤดูกาลที่เปลี่ยนไป อากาศแบบนี้เหมาะที่สุดสำหรับการอยู่กับ “คนที่รู้ใจ”  ลมหนาวที่มาปะทะผิวกาย ผสมรวมกับไออุ่นของคนที่รู้ใจ เคล้าคลอด้วยเพลงเบา ๆ นอนมองดวงดาวบนฟากฟ้า โอ้ว…..! มันช่างโรแมนติกดีแท้ นอนหนุนแขน พร้อมกลิ่นน้ำหอมเบา ๆ จากอ้อมอกของคนรู้ใจ ไม่มีสิ่งใดจะมีความสุขเท่า …….เปรี้ยง ! ….ดังเสียงฟ้าผ่า แม่นละครับ..ศรีภรรยาสุดที่รัก ได้ทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ (มันดังขนาดนั้นเชียวเหรอ ? 55555  อุ๊เหม่..- -” เมื่อกี้ฝันไปนี่เอง แหมฝันดี ๆ ทั้งที น่าจะฝันได้นาน ๆ กว่านี้ซะหน่อย ฟ้าดันมาผ่า ตื่นซะได้นี่

สมุทรปราการขึ้นชื่ออยู่แล้วครับ เรื่องฟ้าผ่า ฟ้าคะนอง จนมีชื่อ ตำบล ๆ นึงตั้งชื่อว่า “ตำบลแหลมฟ้าผ่า” ….    พอดี (พอดีอีกและ 555) ผมไปเจอบทความดี ๆ  บทความนึงจึงอยากเอามาเผยแพร่สมาชิกชมรมเราเผื่อเวลา นักท่องเที่ยวมาเที่ยวแล้วถามเรา จะได้ตอบได้บ้างว่า ทำไมตำบลนี้ถึงได้ชื่อว่า “แหลมฟ้าผ่า”  เคยมีคนสงสัยว่า “ทำไม? ตำบลแหลมฟ้าผ่า จึงต้องชื่อว่าตำบลแหลมฟ้าผ่า  (อืม…เนอะ น่าคิด)
คำถามนี้ แม้บุคคลทั่วไปจะเห็นว่า มันช่างเป็นคำถามที่ดูแล้วไม่มีความสลักสำคัญอะไร แต่สำหรับผู้เขียนแล้วคำถามนี้มันไปสะกิดต่อมความอยากรู้ อยากเห็นอย่างแรงจนอดไม่ได้ที่จะต้องค้นคว้าหาคำตอบ เพราะถ้าหากสามารถตอบคำถามนี้ได้ก็เท่ากับ ได้บันทึกประวัติศาสตร์ที่สำคัญของตำบลแหลมฟ้าผ่าไว้ให้อนุชนรุ่นหลังได้ใช้อ้างอิง  เรียนรู้ประวัติของชุมชน ซึ่งผู้เขียนถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญและยิ่งใหญ่จริงๆ
ทำไม? ต้องชื่อตำบลแหลมฟ้าผ่า จากการสืบค้นและพูดคุยกับผู้อาวุโสในชุมชน ทั้งที่ยังคงอาศัยอยู่ในตำบลแหลมฟ้าผ่า และผู้ที่เคยอาศัยอยู่ในตำบลแหลมฟ้าผ่า

ทำให้พบความกระจ่างว่าการที่ตำบลนี้ได้ชื่อว่า “ตำบลแหลมฟ้าผ่า”นั้นก็เพราะเหตุที่ว่าเวลาฝนตกจะมีฟ้าผ่าลงมาอย่างหนัก แม้แต่ในปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนั้น อันถือเป็นประจักษ์พยานทางธรรมชาติที่ยืนยันข้อสันนิษฐานข้างต้นได้เป็นอย่างดี  และสอดคล้องกับการตั้งชื่อหมู่บ้าน ตำบลของไทยในหลายพื้นที่ พื้นที่ไหนมีอะไรมากๆ ก็จะต้องตั้งชื่อตามสิ่งนั้นโดยใช้คำว่า “บาง” หรือ “บ้าน” มานำหน้า แม้ในภายหลังจะไม่มีสิ่งนั้นในชุมชนแล้วแต่ก็ยังใช้ชื่อเดิมเพื่อการรำลึกอดีต เช่น บางกอบัว  ที่แต่ก่อนคงจะมีบัวขึ้นมากในพื้นที่  หรือบางจาก ก็คงจะมีต้นจากขึ้นมากเช่นเดียวกัน ดังนั้นตำบลแหลมฟ้าผ่า จึงได้ชื่อตามปรากฏการณ์ฟ้าผ่าที่เกิดขึ้นบ่อยๆ นั่นเอง

มีผู้อาวุโสหลายๆ ท่าน ได้ให้ความคิดเห็นเพิ่มเติมว่าการที่มีฟ้าผ่าลงมาบ่อยๆ นั้นอาจจะเป็นเพราะใต้พื้นดินในบริเวณนี้มีแร่ธาตุ แต่จากการสันนิษฐานของผู้เขียนในเบื้องต้นพบว่า ต้นเหตุของฟ้าผ่าอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น เพราะพื้นที่ของตำบลแหลมฟ้าผ่าเป็นพื้นที่ ที่งอกขึ้นมาจากการทับถมของตะกอนปากแม่น้ำเจ้าพระยามีอายุไม่มากนัก จึงไม่น่าจะมีแร่ธาตุมาสะสมจนทำให้เกิดฟ้าผ่าอย่างหนักได้
แต่หลังจากที่ผู้เขียนได้ดูภาพถ่ายทางอากาศ บริเวณตำบลแหลมฟ้าผ่าจึงถืงบางอ้อ (ไม่ทราบว่าบางนี้มีต้นอ้อมากด้วยหรือเปล่า?) และพอจะสรุปได้ว่าการที่เกิดฟ้าผ่าอย่างหนักในพื้นที่นั้นน่าจะเกิดจาก สภาพทางภูมิศาสตร์ที่ตำบลแหลมฟ้าผ่าเป็นแหลมที่ยื่นออกไปในอ่าวไทย จึงเป็นพื้นดินแรกที่เมฆฝนที่เคลื่อนจากอ่าวไทยเข้าสู่แผ่นดินจะเคลื่อนที่ผ่าน  การที่เมฆที่ผ่านพื้นน้ำขึ้นสู่พื้นดินอย่างรวดเร็วย่อมจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน ส่งผลต่อประจุไฟฟ้าทำให้เกิดฟ้าผ่าลงมาอย่างหนัก  และถ้าสังเกตดูจะพบว่าหากฝนตั้งเค้ามาทางทะเล เมื่อเกิดฝนตกจะเกิดฟ้าผ่าอย่างหนัก แต่ถ้าฝนตั้งเค้ามาทางพื้นดินปรากฏการณ์ฟ้าผ่าก็จะน้อยลงหรือเกือบไม่เกิดขึ้นเลย

นอกจากการสืบค้นจะทำให้ผู้เขียนได้รับรู้ข้อมูลของที่มาแห่งชื่อตำบลแหลมฟ้าผ่าแล้ว  ผู้เขียนยังพบว่าตำบลแหลมฟ้าผ่าแห่งนี้คงจะเป็นชุมชนโบราณ ที่มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้ว เพราะพื้นที่ปากแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นที่ตั้งของป้อมปืนมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่ยังไม่พบชื่อของตำบลแหลมฟ้าผ่า ที่เป็นลายลักษณ์อักษรในสมัยนั้น  โดยชื่อของตำบลแหลมฟ้าผ่า  ได้รับการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เป็นลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕

ในอดีตพื้นที่ตำบลแหลมฟ้าผ่า ถือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของประเทศไทย โดยตั้งอยู่ปากแม่น้ำเจ้าพระยา จึงเป็นที่ตั้งของป้อมปราการที่มีประวัติศาสตร์การสู้รบเพื่อป้องกันประเทศจากลัทธิการล่าอาณานิคมของชาติตะวันตก  โดยในปี 2427  สถานการณ์ระหว่างไทยกับประเทศมหาอำนาจตะวันตกมีความตึงเครียด พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงมีพระบรมราชโองการให้ปรับปรุงและซ่อมแซมป้อมปราการที่ตำบลแหลมฟ้าผ่าให้มีความทันสมัย  โดยการจัดซื้อปืนหลุมหรือปืนเสือหมอบ ( DISAPPEARING  GUN ) ขนาด 152 มิลลิเมตร จากประเทศอังกฤษ ซึ่งนับเป็นปืนใหญ่ที่ทันสมัยที่สุดในขณะนั้นเข้าประจำการ  ดังปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ ๑๐ ร.ศ.๑๑๒ ได้บันทึกการเสด็จฯ ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  ทอดพระเนตรการก่อสร้างป้อมพระจุลจอมเกล้าด้วยพระองค์เองที่ว่า “วันที่ ๑๐ เมษายน เวลาเช้าเสด็จพระราชดำเนินขึ้นทอดพระเนตรแหลมฟ้าผ่า แล้วเสด็จกลับเลื่อนเรือพระที่นั่งมาทอดประทับที่หน้าป้อมผีเสื้อสมุทรอีกราตรีหนึ่ง”

นอกจากนั้นได้ค้นพบพระราชหัตถเลขา ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าที่ทรงมีถึงเสนาบดีบนเรือพระที่นั่งมหาจักรี เมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน พ.ศ.๒๔๓๖ (ร.ศ.๑๑๒) ว่า “ถึงเสนาบดีในที่ประชุม ด้วยเวลาเช้าวันนี้ ฉันได้ขึ้นไปดูป้อมตำบลแหลมฟ้าผ่า และได้ทดลองยิ่งปืนกับทั้งตรวจภูมิฐาน เห็นเป็นที่มั่นคงยิ่งนัก” เหล่าเสนาบดีในขณะนั้นจึงได้ลงความเห็นให้ป้อมที่ตำบลแหลมฟ้าผ่า มีชื่อว่า “ ป้อมพระจุลจอมเกล้า”
ยังมีสิ่งที่น่าค้นหามากมายในจังหวัดสมุทรปราการของเราครับ เอาไว้ว่าง ๆ จะแวะเอาความรู้มาแบ่งปันกันเรื่อย ๆ ครับ เพราะทุกคนคือ “คนบ้านเดียวกัน” ^^
ขอขอบคุณที่มาข้อมูล : laemfhapa.org , laemfhapha.go.th