ชมรมผู้ประกอบการร้านอินเตอร์เน็ตและเกมจังหวัดสมุทรปราการ

ตอนแรกผมกะว่าจะไม่เขียนถึงข่าวนี้แต่อย่างใด แต่มันดันมีกรณีที่สองออกมาเลยเอามาเขียนสักหน่อย เผื่อมันจะไปกระตุกต่อมจิตสำนึกของ ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองหลาย  ๆ ท่านให้หันมามองสภาพความเป็นจริงของสังคมบ้าง ไม่ใช่เอาแต่นั่งคิดว่าทำยังไงเลือกตั้งครั้งต่อไป กูและพรรคพวกกูจะชนะเลือกตั้ง หลาย ๆ ท่านคงจำข่าวคราวของลูกจ้างชั่วคราวของ กทม. ซึ่งถูกศาลสั่งปรับ ในคดีที่เก็บ CD เก่าไปขายเป็นจำนวนเงิน 200,100 บาท รันทดคนเก็บขยะปรับ2แสนไม่รู้กม.ขายซีดีเก่า ตร.ตั้งข้อหาหนัก เป็นลูกจ้างชั่วคราวกทม.วางแบกะดิน-แผ่นละ20ตร.หิ้วฟ้อง-ข้อหาหนัก! ศาล ลดเหลือ133,400บ.อุทาหรณ์คนจนเก็บขยะน่าสงสาร  นำวีซีดีของเก่าไปขายตลาดนัดข้างถนนแผ่นละ 20 บาทโดนตำรวจจับดำเนินคดีฐานประกอบกิจการจำหน่ายวีซีดี โดยไม่ได้รับอนุญาต ศาลลงโทษปรับ 200,100 บาท ไม่มี ปัญญาหาเงินเสียค่าปรับ ผู้ใจบุญเมตตาให้หลักทรัพย์ ประกันตัวออกมาสู้คดี น้องสาวเผยชีวิตรันทด รายได้วันละร้อยกว่าบาท ต้องเลี้ยงลูกเล็กๆ 2 คน ไม่รู้เรื่องกฎหมาย ที่ ศาลอาญา วันที่ 16 ส.ค. ศาลอาญามีคำพิพากษาในคดีที่พนักงานอัยการ เป็นโจทก์ฟ้องนายสุรัตน์ มณีนพรัตนสุดา ตกเป็นจำเลย ฐานประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยน หรือจำนำภาพยนตร์ จำพวกแผ่นวีซีดีภาพยนตร์ จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวน แต่ให้การปฏิเสธในชั้นศาล [...]

ช่วงเวลานี้ถ้าไม่พูดถึงเรื่อง ๆ นี้ก็คงจะแปลกเป็นที่สุด (เว้นแต่จะไม่ชอบจริง ๆ ) ไม่ใช่เรื่องสีของเสื้อว่าใครสีไหนน่ะครับ 55555(อันนั้นยกเอาไว้ในฐานที่เข้าใจดีกว่า อิ..อิ..) ที่ผมกำลังจะพูดก็คือ “ฟุตบอลโลก”  /\- o -/\ เป็นกว่าหลายสิบปีที่ “ฟุตบอล” เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดก็ว่าได้ ไม่ว่า พ่อ แม่ พี่ น้อง ลุง ป้า น้า อา ลูก หลาน เหลน โหลน ต่างพากันชื่นชมทีมโปรดที่ตนเองได้เชียร์ ว่าจะได้เข้าไปได้อย่างที่ฝันเอาไว้หรือไม่ บางคนอดหลับ อดนอน บางคนเสียงาน เสียการ อันนี้ไม่ดีน่ะครับ ส่วนบางคนถึงกับหมดเนื้อหมดตัวก็มี อันนี้ยิ่งไม่แนะนำครับการพนัน อย่าไปเล่นเลยครับ แต่ถ้าเลิกไม่ได้จริง ๆ (อันนี้เข้าไส้ครับ) เอาแค่…เป็นความบังเทิงก็พอครับ จะว่าไปในปัจจุบัน มีการชมฟุตบอลที่มีรสนิยมที่เปลี่ยนแปลงไปมาก ไม่ว่าจะมี การแต่งหน้า แต่งตัว เลียนแบบทีมฟุตบอลที่ตนเองชอบ ดูถ่ายทอดสดเป็นกลุ่ม ๆ จนกลายเป็นลานเบียร์ในที่สุด อันนี้พวกทำธุรกิจชอบ กำไรเพียบ [...]

ก่อนอื่นต้องกล่าว “ขอโทษ” เพื่อนสมาชิกชมรม ฯที่ได้ตามอ่าน (หรือเปล่าน้า 555555) ทุกท่านครับ ที่หายหน้าหายตาไปเป็นเดือน ๆ (2 เดือนเห็นจะได้) สืบเนื่องจากคุณพ่อผมต้อง “ผ่าตัดมะเร็งลำไส้ ระยะ 2″ เกือบจะระยะ 3 แล้ว เพราะเลือดไหลออกมาทางทวารหนักแบบไม่หยุดและมีสีคล้ำ จึงต้องรีบผ่าตัดเป็นการด่วน (ถ้าใครติดตามบทความของผมคงได้ทราบกันแล้ว) ช่วงนี้เลยต้องขึ้น ๆ ลง ๆ ต่างจังหวัดบ่อย (คุณพ่อหลังจากเกษียณอายุราชการแล้วไปอยู่ที่ จ.ร้อยเอ็ดครับ) ต้องไปรับคุณพ่อมาหาหมอตามที่หมอนัดและแถมยังมีเรื่องที่จะต้องไปเรียนเพิ่มเติมเกี่ยวกับงานที่ทำอีกเลยไม่มีเวลาว่างเลย นาน ๆ ทีถึงจะได้เข้ามาอ่านความเคลื่อนไหวของชมรม ฯ ช่วงนี้ค่อนข้างจะว่างหน่อยครับ เพราะ คุณแม่ผมเพิ่งจะกลับไปดูแลพ่อเป็นเวลา 1 อาทิตย์ แถมยังพาเจ้าตัวเล็ก (ลูกสาวสุดที่รัก 5555) ไปด้วยทำให้พอมีเวลาส่วนตัวอยู่บ้าง 555  ไม่งั้นเวลาส่วนตัวของผมคงต้อง ไปเป็นม้าหมุนให้ลูกผมขี่เดินไปทั่วบ้านเป็นแน่ 5555555 (ว่าแล้วคิดถึงลูกสาวจังเลย – -.) เข้าเรื่องกันดีกว่า พักนี้ “การ”เมืองก็ยุ่ง “การ”ทำงานก็วุ่น “การ”เรียนสบายหน่อย…เพราะช่วงนี้หลาย รร.ปิดเทอมกันเป็นส่วนใหญ่ [...]

ตลอดระยะเวลาที่ได้ก่อตั้งชมรม ฯ นอกจากจะมีผู้ปกครองแวะเวียนเข้ามาอ่านบทความของชมรมเราแล้ว ผมคาดหวังว่าน่าจะมีบรรดาเยาวชนที่ได้มีโอกาสได้ “หลง” เข้ามาอ่านบทความของผมบ้าง 5555 ที่ผมใช้คำว่า “หลง” ไม่ต้องแปลกใจน่ะครับ เพราะว่าเยาวชนคงไม่เจตนาเข้ามาชมโดยตรง ^^ จึงอยากจะเล่าชีวิตในวัยเด็กของผม เพื่อที่จะเป็นการเชื่อมความรู้สึกของเด็กสมัยก่อนกับเด็กสมัยนี้ ว่ามีความเหมือนและแตกต่างกันตรงไหน และก่อนที่ผมจะเล่าให้ฟัง ผมขอออกตัวเอาไว้ก่อนว่า “ไม่มีสิ่งใดถูกต้องที่สุด ไม่มีสิ่งใดเหมาะสมที่สุด และไม่มีสิ่งใดผิดจนเกินที่จะให้อภัย ไม่มีสิ่งใดที่สายสำหรับคำว่ากลับตัว” ……. สำหรับตัวผมแล้วมีชีวิตที่เกิดมาในครอบครัว ของข้าราชการที่เรียกได้ว่ามีชีวิตแบบ 50:50 คือ ขัดสนบ้าง รวยบ้างเป็นบางครั้ง 5555 จะรวยก็ตอนที่พ่อของผมกู้เงินนี่แหละ 555 จำความได้ก็ เรียนอยู่ รร.แสงศึกษา อยู่ด้านหลังกรมอู่ทหารเรือกรุงเทพ ในปัจจุบันก็คือแถว ๆ สวนนันทอุทยานสวนอนันต์ ได้เงินไปกินที่ รร. วันละ 3 บาท หรูมากในสมัยนั้น แต่ห่อข้าวไปกิน รร.น่ะ ^^ ไปเรียนอยู่ที่นั้นจนถึง ป.1 อายุประมาณ 6 ขวบได้มั๊ง – -? เป็นเด็กน่ารัก [...]

ห่างหายจากหน้าแรกของเว็บไปนาน วันนี้เอาเรื่องดีๆมาฝากกันค่ะอย่างที่ตั้งหัวข้อไว้ “ธรรมมะยุคใหม่ ทำไมต้องอยุ่ในวัด” ซึ่งเป็นแนวคิดของท่าน ว.วัชรเมธี เมธี ซึ่งท่านได้บอกถึงวัตถุประสงค์ในการทำเว็บไซต์ เเละความสำคัญของวัดในสมัยใหม่ว่า เเท้จริงเเล้ว วัตถุประสงค์ของการเข้าวัดไม่ใช่ให้คนมาเข้าวัดเยอะๆ เเต่เพื่อให้คนเข้าถึงธรรมะมากกว่า ดังนั้น หากนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เเล้วสามารถเข้าถึงธรรมะได้ คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นก็คือวัดนั่นเอง “ธรรมะเปรียบเสมือนศิลปะในการดำรงชีวิต ใครไม่มีธรรมะคนคนนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างสะเปะสะปะ อย่างที่พระพุทธองค์เคยตรัสว่า หากไม่มีโพธิปัญญาเเละมีระเบียบวินัย คนทั้งหลายจะดำรงชีวิตเหมือนกระบือบอดกลางป่า เเต่เพราะมีโพธิปัญญาเเละมีระเบียบวินัยคนทั้งหลายจะดำรงชีวิตอย่างประสบความสำเร็จ คนรุ่นใหม่ที่อยากประสบความสำเร็จในชีวิตจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีธรรมะเป็นประทีปธรรมนำใจ” พระมหาวุฒิชัยกล่าว ทุกวันนี้คนในสังคมเราทั้งเด็กและผู้ใหญ่ได้ห่างไกลจากธรรมมะมากขึ้นทุกที อาจจะด้วยความคิดที่ว่าน่าเบื่อเวลาฟังพระเทศ ฟังไม่รู้เรื่อง ไม่เร้าใจ หรือคิดว่าธรรมมะนั้นเป็นเรื่องของคนแก่ ไม่ใช่เรื่องของคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาวหรือเด็กๆ ซึ่งเป็นความคิดที่ผิด ถ้าคนเราไม่มีธรรมมะในหัวใจ ในความคิด ความละอายต่อการกระทำผิดก็ไม่มี จากข่าวมากมายในปัจจุบันเราจะเห็นได้ว่าเดี๋ยวนี้คนเรากระทำความผิดกันง่ายดายขึ้น ไม่ได้สำนึกว่าการกระทำของตนจะสร้างความเดือดร้อนให้ใครขอเพียงตนเองได้มาในสิ่งที่ต้องการเท่านั้น และเดี๋ยวนี้อายุของผู้กระทำผิดก็น้อยลงทุกทีอย่างน่าใจหายว่าเดี๋ยวนี้สังคมเราเป็นอะไรไปแล้ว ธรรมมะที่เคยกล่อมเกลาจิตใจของผู้คนให้ละอายต่อบาป ต่อการกระทำผิดได้ห่างหายออกไปจากจิตใจขึ้นทุกวัน ดังนั้นการที่ท่าน ว.วัชรเมธีได้คิดทำเว็บไซต์ธรรมมะ ซึ่งเป็นการจำลองวัดแบบเสมือนจริงมาไว้ในเว็บ น่าจะเป็นช่องทางที่จะทำให้ผู้คนในสังคมเราได้มีโอกาสใกล้ชิดกับธรรมมะมากขึ้น สำหรับเนื้อหาภายในเว็บไซต์เเห่งนี้มีรูปเเบบของ “วัดเสมือนจริง” ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสถานที่จริงๆ โดยมีห้องต่างๆ ให้ท่องหาความรู้ อาทิ ห้องไตร่ตรองมองตน ที่รวบรวบคำคมจากท่าน ว. วชิรเมธี ห้องตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน เเละห้องเเรงบันดาลใจ ที่นำเสนอภาพเเละผลงานของบุคลสำคัญระดับโลก [...]