เรื่องนี้เป็นคำพิพากษาฎีกาเมื่อปี 2543 ที่ผ่านมานี่เองครับ เป็นคดีสำคัญที่ผู้ศึกษากฎหมายโดยทั่วไปส่วนมากจะรู้จัก โดยเฉพาะในวิชากฎหมายว่าด้วยทรัพย์สินทางปัญญาและกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ว่าด้วยพยานหลักฐาน คำพิพากษาฎีกาของจริงนี่จะยาวมากๆแต่ที่ผมยกมาจะอยู่ในรูปของการเล่าเรื่อง มากกว่า ไม่ใช่เป็นฎีกาโดยย่อแต่อย่างใด เพียงอยากให้รู้ว่าคดีนี้ที่มาที่ไปเป็นอย่างไร และผลของคำพิพากษาเป็นอย่างไร

จากข้อมูลที่ผมได้มามีคำพิพากษาของ สองศาลคือ ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางและของศาลฎีกา ซึ่งแน่นอนครับ ผลของคำพิากษาต่างกัน

โจทก์ (บริษัทไมโครซอฟ คอร์ปอเรชั่น) ฟ้องว่า จำเลย (บริษัท เอเทค คอมพิวเตอร์ จำกัด) ได้ละเมิดลิขสิทธิ์ในงานสร้างสรรค์ประเภทโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์ซึ่ง เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ได้แก่ โปรแกรมไมโครซอฟท์วินโดวส์ 3.11,ไมโครซอฟ์วินโดวส์ 95 ไทย อิดิชั่น,ไมโครซอฟท์ออฟฟิศ, ไมโครซอฟท์ อินเตอร์เนท เอ็กพลอเรอร์ ฯลฯ โดยทำซ้ำโปรแกรมคอมพิวเตอร์ดังกล่าวลงในสื่อบันทึกข้อมูลถาวรของเครื่อง (Hard Disk) ของจำเลยโดยไม่ได้รับอนุญาต และได้ขาย มีไว้เพื่อขาย เสนอขายและแจกจ่ายโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ทำซ้ำขึ้นโดยละเมิดลิขสิทธิ์ของ โจทก์ดังกล่าวแก่ลูกค้าของจำเลย อันเป็นการกระทำเพื่อแสวงหากำไรในทางการค้า โดยรู้หรือควรรู้ว่าโปรแกรมดังกล่าวทำขึ้นโดยละเมิดลิขสิทธิ์โจทก์ และไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ตามประมวลกฎหมายอาญา และขอให้จ่ายค่าปรับครึ่งหนึ่งแก่โจทก์

ศาลไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาล พิเคราะห์พยานหลักฐานแล้ว ข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า โจทก์เป็นผู้สร้างสรรค์และเป็นเจ้าของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ดังกล่าวข้างต้น ซึ่งถือว่าเป็นงานสร้างสรรค์ประเภทวรรณกรรมอันเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์

โจทก์เป็นนิติบุคคลจดทะเบียนตามกฎหมาย ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์ และประเทศไทยเป็นภาคีร่วมอยู่ด้วย โปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์จึงได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์

คดีมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยในเบื้องต้นว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเนื่องจากได้รับมอบอำนาจให้ดำเนินคดีแทนโดยชอบหรือไม่ ในประเด็นนี้จะไม่ขอกล่าวถึงในรายละเอียด แต่อยากให้รู้ไว้ว่าอำนาจฟ้องคดีสำคัญมากในการพิจารณาคดี ผู้ที่จะฟ้องคดีได้ต้องมีกฎหมายให้อำนาจไว้ ไม่เช่นนั้นศาลจะไม่รับพิจารณาคดีให้ คดีก็จะเป็นอันตกไป

และหากศาลสั่งจำหน่ายคดีแล้วจะนำคดีมาฟ้องใหม่ในมูลความผิดเดิมไม่ได้ เพราะจะกลายเป็นการฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง

ส่วน ในคดีนี้เป็นเรื่องการมอบอำนาจให้ตัวแทนในประเทศไทยเป็นผู้ดำเนินการ และข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าโจทก์มอบอำนาจให้ดำเนินการโดยชอบแล้ว โจทก์มีอำนาจฟ้องโดยชอบ

คดีมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยประการต่อไปว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้องโจทก์หรือไม่
โจทก์ มีนาย S (ชื่อสมมุติ) เป็นประจักษ์พยานในการซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยได้รับการว่าจ้างจากโจทก์ให้ทำการตรวจสอบว่าจำเลยได้ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์หรือไม่ พยานจึงติดต่อซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ของจำเลยดังเช่นลูกค้าทั่วไปที่สำนัก งานสาขาของจำเลย

พยานได้พบจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นพนักงานขายของจำเลยที่ 1 ซึ่งเสนอขายเครื่องคอมพิวเตอร์ของจำเลยที่มีโปรแกรมของโจทก์ตามฟ้องติดตั้ง อยู่ในเครื่องโดยไม่ได้รับอนุญาต และให้มารับเครื่องในวันถัดไปอีก 5 วัน ในวันนัดรับเครื่องจำเลยที่ 3 และช่างเทคนิคของจำเลยที่ 1 ได้แสดงการทำงานของเครื่องให้พยานดูจนเป็นที่พอใจ พยานจึงซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ดังกล่าวมา และได้ทำรายงานพร้อมกับรวบรวมหลักฐานการซื้อขายและเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้ง หมดส่งให้แก่ผู้รับมอบอำนาจโจทก์

พยานโจทก์อีกปากหนึ่งเบิกความว่า ได้รับการติดต่อให้มาทำการตรวจสอบเครื่อง
คอมพิวเตอร์ ดังกล่าวว่ามีโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ละเมิดลิขสิทธิ์โจทก์หรือไม่ จากการตรวจสอบพบว่ามีการติดตั้งโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์ตามฟ้องไว้แล้วใน เครื่อง โดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ดังกล่าวนั้นได้มีการทำซ้ำขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาตจาก โจทก์และมีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงรหัสประจำโปรแกรมของแต่ละโปรแกรมใหม่ และระหว่างทำการซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ นาย S ได้แอบทำการบันทำการสนทนาระหว่างนาย S กับจำเลยที่ 3 ไว้ด้วย

ทาง นำสืบฟังได้ว่า โปรแกรมต่างๆของโจทก์ที่ถูกติดตั้งอยู่บน Hard Disk ของคอมพิวเตอร์นั้น ได้ถูกคัดลอกและทำสำเนามาจาก Hard Disk ของเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องอื่น นอกจากนั้นจากการตรวจสอบรหัสโปรแกรม (Serial Number) ของโปรแกรมโจทก์ที่ถูกติดตั้งอยู่บนเครื่องคอมพิวเตอร์พบว่าเลขรหัสที่ปราก ฎเป็นเลขรหัสที่ถูกทำลายไปแล้ว ไม่ใช่เลขรหัสที่โจทก์กำหนดไว้ใช้กับโปรแกรมของโจทก์แต่อย่างใด แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์นั้นเป็นโปรแกรมที่ถูกทำซ้ำขึ้นมา โดยมีการแก้ไขเลขรหัสต่างๆ

และที่สำคัญคือ ไม่ปรากฎหลักฐานยืนยันความถูกต้องของโปรแกรมของโจทก์ดังกล่าว
ซึ่ง พยานโจทก์เบิกความว่า โปรแกรมคอมพิวเตอร์ของโจทก์ที่ถูกต้องนั้นต้องมีเอกสารประกอบยืนยันว่าเป็น ของแท้ ซึ่งได้แก่ หนังสือรับรองว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์เป็นของแท้ (Certificate of Authenticity) หนังสือสัญญาข้อตกลงระหว่างโจทก์และผู้ใช้ (End-User License Agreement for Microsoft Software) ใบลงทะเบียนผลิตภัณฑ์ หนังสือคู่มือการใช้งาน และแผ่นซีดีรอม (CD -ROM) หรือแผ่นดิสค์เก็ต (Diskette) ที่บันทึกโปรแกรมคอมพิวเตอร์ จึงแสดงให้เห็นได้ว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์ทั้งหมดในเครื่องคอมพิวเตอร์เป็น โปรแกรมที่ทำขึ้นโดยละเมิดลิขสิทธิ์โจทก์

กรณีต้องวินิจฉัยประเด็น ต่อไปว่า จำเลยที่ 1 ในฐานะเป็นนิติบุคคลและจำเลยที่ 2 ในฐานะกรรมการผู้จัดการได้ร่วมกระทำละเมิดต่อโจทก์ตามข้อเท็จจริงที่ได้ความ ข้างต้นหรือไม่

ประเด็นนี้ความสำคัญอยู่ที่ข้อความที่ถอดออกมาจาก เทปที่แอบบันทึกระหว่างนาย S กับพนักงานขายความว่า “So I, Atec can give you if you need but it have no license” แปลเป็นภาษาไทยว่า “เอเทค ให้คุณได้ถ้าคุณต้องการ แต่มันไม่มีใบอนุญาต” ข้อความนี้แสดงให้เห็นว่าการจำหน่ายเครื่องคอมพิวเตอร์โดยติดตั้งโปรแกรมที่ ไม่ได้รับอนุญาตนั้น มิได้เป็นการกระทำเฉพาะจำเลยที่ 3 เท่านั้น พฤติการณ์น่าเชื่อว่าพนักงานและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในระดับบริหารของบริษัท จำเลยที่ 1 ย่อมมีส่วนรู้เห็นกับการกระทำของจำเลยที่ 3 ด้วย

จากข้อ เท็จจริงที่ได้ความจากพยานหลักฐานของโจทก์มีน้ำหนักรับฟังได้มั่นคงโดย ปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 กระทำความผิดตามฟ้อง ส่วนพยานของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ไม่มีน้ำหนักพอรับฟังหักล้างพยานโจทก์ได้

พิพากษาว่า จำเลยที่ 1 และ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ อันเป็นการกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา ความผิดฐานทำซ้ำซึ่งโปรแกรมคอมพิวเตอร์อันมีลิขสิทธิ์เพื่อการค้าตามพระราช บัญญัติลิขสิทธิ์ ลงโทษปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 400,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 เป็นเวลา 1 ปี และปรับ 300,000 บาท

ความผิดฐานแจกจ่ายโปรแกรม คอมพิวเตอร์ซึ่งทำขึ้นโดยละเมิดลิขสิทธิ์เพื่อการค้าตามพระราชบัญญัติ ลิขสิทธิ์ ลงโทษปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 200,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 เป็นเวลา 1 ปี 6 เดือน และปรับ 150,000 บาท รวมลงโทษปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 600,000 บาท จำคุกจำเลยที่ 2 เป็นเวลา 1 ปี 6 เดือน และปรับ 450,000 บาท

เมื่อพิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ 2 เคยได้รับโทษจำคุกมา
ก่อน เห็นควรให้โอกาสกลับตัวเป็นพลเมืองดีต่อไป โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา หากไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา แต่ให้ขังได้ไม่เกิน 1 ปี และให้จ่ายค่าปรับกึ่งหนึ่งแก่โจทก์ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ตามพระราช บัญญัติลิขสิทธิ์

จริงๆแล้วคำพิพากษายาวมากกว่านี้ ก็ยกมาเฉพาะประเด็นที่อยากนำเสนอเท่านั้น คือ ประเด็นเรื่องโทษของการละเมิดลิขสิทธิ์ว่ามีผลรุนแรงมากน้อยเพียงใด อยากให้เห็นว่ากระบวนการยุติธรรมของไทยก็ให้ความสำคัญกับเรื่องการละเมิด ลิขสิทธิ์เช่นกัน หากมีพยานหลักฐานเพียงพอต่อการพิสูจน์ความผิด ทั้งนี้ หากสนใจฎีกาเต็มอาจค้นหาได้ที่ www.cipitc.or.th หรือที่ www.thaijustice.com ขอขอบคุณเวบไซต์ทั้งสองแห่งมาพร้อมนี้ด้วยครับ

ที่ เสนอไปเป็นคำพิพากษาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง ส่วนของศาลฎีกาในคดีเดียวกันนี้ (คดีนี้ได้มีการอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาเพื่อตัดสินชี้ขาด) มีคำพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์เนื่องจากเห็นว่า ความผิดเกิดขึ้นเนื่องจากการล่อซื้อของโจทก์ (นาย S ) เท่ากับโจทก์เป็นผู้ก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดดังกล่าวขึ้น โจทก์ย่อมไม่อยู่ในฐานะผู้เสียหายโดยนิตินัยที่มีอำนาจฟ้องคดี พิพากษา กลับ โดยให้ยกฟ้องโจทก์ ในส่วนนี้เป็นเรื่องที่ผู้ศึกษากฎหมายจะต้องทำความเข้าใจในเรื่องการล่อซื้อ ชาวไอทีทั้งหลายไม่ต้องกังวลครับ

ที่มา : โดย Lawyerthai.com

การค้น     (มี 2 กรณี คือ 1.ค้นในที่รโหฐาน และ 2.ค้นตัวบุคคล   แต่ผมจะอธิบายเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับร้านเกมส์คือการค้นในที่รโหฐานเท่า นั้น)

การค้นในที่รโหฐาน

-กรณีใดต้องมีหมาย
-กรณีใดไม่ต้องมีหมาย

กรณีที่ต้องมีหมายค้น

หลัก การค้นใน ที่รโหฐาน เพื่อหาตัวคนหรือหาสิ่งของ ต้องมีหมายค้น (รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยม.238 และป.วิ อาญามาตรา 57) และหมายค้นออกได้โดยศาลเท่านั้น

ที่รโหฐาน หมายถึง ที่ต่างๆซึ่งไม่ใช่ที่สาธารณสถาน
ที่สาธารณสถานหมายถึงสถานที่ใดๆซึ่งประชาชนมีความชอบธรรมที่จะเข้าไปได้
ดังนั้นความหมายของที่รโหฐาน จึงหมายถึงสถานที่ใดๆที่ประชาชนไม่มีความชอบธรรมที่จะเข้าไปได้  เช่น เคหสถาน  เป็นต้น
เคหสถาน หมายความว่า ที่ซึ่งใช้เป็นที่อยู่อาศัย ฯ (ป.อาญา มาตรา 1(4))

การค้นในสถานที่ใดๆที่ประชาชนไม่มีความชอบธรรมที่จะเข้าไปได้จึงต้องมีหมายค้น
ตัวอย่างของที่สาธารณสถาน (ไม่ต้องมีหมายค้น)
1.ร้านค้า (ฎีกาที่ 1362/2508)
2.ร้านขายกาแฟ (ฎีกาที่ 1732/2516)
3.หญิงติดเบอร์ที่อกเสื้อนั่งในห้องโถงในโรงแรมเพื่อชายเลือกไปร่วมประเวณี เป็นที่สาธารณสถาน (ฎีกาที่ 2075-2079/2519)
4.ห้องโถงในสถานการค้าประเวณีผิดกฎหมายเวลารับแขกมาเที่ยวเป็นสาธารณสถาน (883/2520)

ข้อสังเกต 1.ฎีกาที่ 605/2521 ห้องแถว 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นร้านขายของ ชั้นบนเป็นห้องนอน ถือได้ว่าใช้อยู่อาศัยทั้งชั้นบนชั้นล่าง  จำเลยขว้างระเบิดทำให้ฝาบ้านประตูบ้าน กระจก ช่องลมล่างเสียหายเป็นความผิดตามป.อาญา ม.222,218
2.หากค้นที่รโหฐานโดยไม่มีหมายค้น และไม่เข้าข้อยกเว้น เจ้าพนักงานที่ทำการค้นอาจมีความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานปฎิบัติหรือละเว้นการ ปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ ตามป.อาญามาตรา 157 และผิดฐานบุกรุกด้วย

การค้นโดยไม่ต้องมีหมายค้น
ทำได้ในกรณีดังนี้ (ป.วิอาญามาตรา 92 (1)-(5))
(1)เมื่อมีเสียงร้องให้ช่วยมาจากข้างในที่รโหฐาน
(2)เมื่อปรากฏความผิดซึ่งหน้าซึ่งกระทำลงในที่รโหฐาน
(3)เมื่อ บุคคลที่ได้กระทำความผิดซึ่งหน้า ขณะที่ถูกไล่จับหนีเข้าไปหรือมีเหตุอันแน่นแฟ้นควรสงสัยว่าได้เข้าไปซุกซ่อน ตัวอยู่ในที่รโหฐานนั้น
(4)เมื่อมีความสงสัยตามสมควรว่าสิ่งของที่ได้มา โดยการกระทำความผิดได้ซ่อนหรืออยู่ในน้นและหากเนิ่นช้ากว่าจะเอาหมายค้นมา ได้ สิ่งขิงนั้นจะถูกโยกย้ายไปเสียก่อน
(5)เมื่อที่รโหฐานนั้นผู้จะต้องถูกจับเป็นเจ้าบ้าน และการจับนั้นมีหมายจับตามมาตรา 78

ผลของการค้นโดยมิชอบ

-ผลในทางกฎหมายอาญา
1.ผู้ จะถูกค้นต่อสู้หรือขัดขวางการค้น ไม่มีความผิดฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานและทำร้ายร่างกาย (ฎีกาที่ 575/2483,244/2491,1035/2536)
ฎีกาที่1036/2536 …..เมื่อผู้เสียหายกับพวกเข้าจับกุมจำเลยโดยไม่มีหมายค้นจึงเป็นการจับกุม โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และเป็นการจับกุมโดยไม่มีอำนาจ จำเลยจึงชอบที่จะป้องกันสิทธิของตนให้พ้นจากภยันตรายอันเกิดจากการจับกุมโดย ไม่ชอบเช่นนี้ได้   หากจำเลยต่อยผู้เสียหายก็เป็น การกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของตนพอสมควรแก่เหตุ และไม่เป็นความผิดฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่และ ทำร้ายร่างกาย
2.เจ้าพนักงานที่ทำการค้นอาจมีความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงาน ปฎิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ ตามป.อาญามาตรา 157 และผิดฐานบุกรุกด้วย

ผลในทางกฎหมายแพ่ง
ผู้ค้นต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการกระทำละเมิดตามปพพ.มาตรา 420,438 (ฎีกาที่ 6301/2541)

ผลในทางกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
1.ของกลางที่ได้ไม่สามารถรับฟังเป็นพยานหลักฐานได้ ตามมาตรา 226 เพราะถือว่าได้มาโดยมิชอบ
2.การ ค้นที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายทำให้การจับไม่ชอบตามไปด้วย (แม้จะจับตามหมายจับ) (ฎีกาที่ 1035/2536)  แต่การค้นและการจับที่ไม่ชอบไม่ทำให้การสอบสวนและการฟ้องของอัยการเสียไป (ฎีกาที่ 495/2500,2699/2516)

ข้อสังเกต
1.เมื่อการค้นและการจับไม่ชอบ จะทำให้ของกลางที่จับกุมไม่สามารถรับฟังเป็นพยานหลักฐานได้ ตามปวิอาญา มาตรา 226 แม้พนักงานอัยการจะสั่งฟ้อง ศาลก็จะยกฟ้องในที่สุดเพราะไม่มีหลักฐานพิสูจน์ความผิดของจำเลย (ฎีกาที่ 857/2482)
2.การค้นในที่รโหฐานต้องทำกลางวัน คือระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและตก เว้นแต่ ถ้ายังไม่เสร็จจะค้นต่อเวลากลางคืนก็ได้

ความเห็น
1.ร้านเกมส์ในเวลาที่เปิดให้บริการจึงเป็นสาธารณสถาน ไม่ต้องมีหมายค้น
แต่ถ้าเป็นเวลาปิดทำการต้องมีหมายค้น
2.อาจ จะมีผู้เห็นแย้งว่า ถ้าร้านเกมส์มีชั้นที่ 2 ใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย จะต้องมีหมายค้น(ดูฎีกาที่605/2521 ที่เขียนไว้ข้างบน)   เรื่องนี้ผมเห็นว่า ในเวลาที่ร้านเปิดทำการควรต้องแยกร้านออกเป็น 2 ส่วน ส่วนชั้นล่างที่เป็นร้านเกมส์ ถือเป็นสาธารณสถานเพราะประชาชนมีความชอบธรรมที่จะเข้าไปเล่นเกมส์ได้ ไม่ต้องมีหมาย (ดูฎีการ้านค้าและร้านกาแฟ)  ส่วนชั้นบน รวมทั้งชั้นล่างที่ทำครัวหรือรับประทานอาหารถือเป็นเขตที่อยู่อาศัย เป็นที่รโหฐานต้องมีหมายค้น(เพราะฉะนั้นตำรวจจะเข้าไปหลังร้าน หรือชั้นบนเพื่อค้นหาแผ่นเกมส์ที่ละเมิดลิขสิทธิ์โดยไม่มีหมายค้นไม่ได้ ถ้าฝ่าฝืนเข้าไป เราต่อสู้ขัดขวางได้ ถ้าทำพอสมควรแก่เหตุไม่มีความผิด)

การจับ
-โดยมีหมายจับ (ศาลเท่านั้นที่มีอำนาจออกหมายจับ)
-โดยไม่มีหมายจับ

จะอธิบายเฉพาะที่เกี่ยวกับร้านเกมส์ คือการจับโดยไม่มีหมายจับ
หลัก….จะจับได้ต้องมีหมายจับเท่านั้น (แต่ถ้าจับในที่รโหฐานต้องมีทั้งหมายจับและหมายค้น เว้นแต่เข้าข้อยกเว้น)
ข้อ ยกเว้น…การจับโดยไม่มีหมายจับ ป.วิอาญา มาตรา 78 ,65,117 ให้อำนาจพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจหรือบุคคลอื่นมีอำนาจจับบุคคลโดยไม่มี หมายจับได้ ดังนี้
1.เมื่อได้กระทำความผิดซึ่งหน้า (ตามมาตรา 80)
2.เมื่อพบบุคคลนั้นกำลังพยายามกระทำความผิด หรือพบโดยมีพฤติการณ์อันควรสงสัยว่าผู้นั้นจะกระทำความผิดฯ
3.เมื่อมีเหตุอันควรสงสัยว่าผู้นั้นได้กระทำความผิดมาแล้วและจะหลบหนี
4.เมื่อมีผู้ขอให้จับโดยแจ้งว่าบุคคลนั้นได้กระทำความผิด และแจ้งด้วยว่าได้ร้องทุกข์ไว้ตามระเบียบแล้ว
5.ตามมาตรา 65 (ไม่เกี่ยวกับร้านเกมส์)
6.กรณีนายประกันจับตามมาตรา 117

ความผิดซึ่งหน้า หมายถึงความผิดซึ่งเห็นกำลังกระทำหรือพบในอาการใดซึ่งแทบจะไม่มีความสงสัยเลยว่าเขาได้กระทำความผิดมาแล้วสดๆ

อำนาจจับของราษฎร
หลัก….ราษฎรไม่มีอำนาจจับ
ข้อยกเว้น….ให้ราษฎรมีอำนาจจับได้  ดังนี้
1.เป็นการกระทำความผิดซึ่งหน้าตามม.80 และความผิดซึ่งหน้านั้นต้องได้ระบุไว้ในบัญชีท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาด้วย (ป.วิอาญาม.79) ได้แก่
1.1ความผิดฐานประทุษร้ายต่อพระบรมราชตระกูล ป.อาญา ม.79 และ 99
1.2ความผิดฐาขบถ ม.101-104
1.3ความผิดฐานขบถนอกราชอาณาจักร ม.105-111
1.4ความผิดต่อทางพระราชไมตรีกับต่างประเทศ ม.112
1.5ความผิดฐานทำอันตรายแก่ธงหรือเครื่องหมายของต่างประเทศ ม.115
1.6ความผิดต่อเจ้าพนักงาน ม.119-122 และ 127
1.7ความผิดฐานหลบหนีจากที่คุมขัง ม.163-166
1.8ความผิดต่อศาสนา ม.172,173
1.9ความผิดฐานก่อการจราจล ม.183,184
1.10ความผิดฐานกระทำให้เกิดภยันตรายแก่สาธารณชน ม.185-194 ,196,197 และ199
1.11ฐานปลอมแปลงเงินตรา ม.202-205 , 210
1.12ฐานข่มขืนกระทำชำเรา ม.243-246
1.13ฐานประทุษร้ายแก่ชีวิต ม.249,251
1.14ฐานประทุษร้ายแก่ร่างกาย  ม.254-257
1.15ฐานกระทำให้เสื่อมเสียอิสรภาพ  ม.268,270 ,276
1.16ฐานลักทรัพย์ ม.288-296
1.17ฐานวิ่งราว ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ และโจรสลัด ม.297-302
1.18ฐานกรรโชก ม.303

2.เจ้าพนักงานผู้จัดการตามหมายจับขอความช่วยเหลือให้จับ (ป.วิอาญาม.82)
ข้อสังเกต ถ้าไม่ใช่กรณีเจ้าพนักงานจัดการตามหมายจับ ราษฎรก็ไม่มีอำนาจจับ

ยกตัวอย่างเช่น ราษฎรจอมรีดไถมาจับร้านเกมส์แม้จะมาจับพร้อมตำรวจและตำรวจเรียกให้ช่วยจับ   ตัวราษฎรก็ไม่มีอำนาจจับแม้จะเป็นความผิดซึ่งหน้า  และตำรวจเรียกให้จับ เพราะความผิดฐานละเมิดลิขสิทธิ์ไม่ใช่ความผิดซึ่งหน้าตามที่ระบุไว้ในท้ายป.วิอาญา(ดูที่ผมเขียนไว้ข้างบน ข้อ1.1-1.18 )  และตำรวจทีมาจับร้านเกมส์ไม่มีหมายจับ จึงไม่เข้าข้อยกเว้นที่จะทำให้ราษฎรมีอำนาจจับ

3.กรณีนายประกันจับตามม.117

แต่อย่างไรก็ตาม ราษฎรไม่มีอำนาจจับในที่รโหฐานแม้ว่ากำลังพบเห็นความผิดซึ่งหน้าและเป็นความผิดที่ระบุไว้ในบัญชีท้ายประมวลฯ

ผลของการจับโดยไม่ชอบ

กรณีตำรวจ
1.ผู้ถูกจับอ้างป้องกันได้ ไม่ผิดฐานต่อสู้ขัดขวาง/ทำร้ายร่างกาย
2.ตำรวจมีความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังตามป.อาญา ม.310
3.ตำรวจมีความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ถูกจับ ป.อาญาม.157
4.ตำรวจต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในการทำละเมิดตามป.พ.พ.ม.420,438
5.การ จับ โดยไม่ชอบทำให้การคุมขังต่อเนื่องจากการจับนั้นไม่ชอบด้วยกฎหมายหมายตามไป ด้วย  ผู้ถูกคุมขังยื่นคำร้องต่อศาลขอให้ปล่อยตัวได้ ตามรัฐธรรมนูญม.240 และป.วิอาญาม.90 (ฎีกาที่ 466/2541)

กรณีราษฎรจับโดยไม่ชอบ
1.ผู้จะถูกจับโต้ตอบกลับมาโดยอ้างป้องกัน ตามป.อาญามาตรา 68 ได้ (ฎีกาที่ 2353/2530)
2.ราษฎรผิดฐานทำให้ผู้อื่นเสียเสรีภาพตาม ป.อาญามาตรา 310
3.ผู้ ที่ต่อสู้ขัดขวางการจับโดยไม่ชอบของราษฎรนั้น ไม่มีความผิดตามป.อาญามาตรา 138 เพราะการที่จะผิดตาม ม.138 ต้องเป็นการขัดขวางเจ้าพนักงาน หรือ”ผู้ซึ่งต้องช่วยเจ้าพนักงานตามกฎหมายในการปฎิบัติหน้าที่”  ซึ่งหมายความว่า “ผู้ซึ่งต้องช่วยนั้น”ต้องมีอำนาจในการจับก่อน

แต่ อย่างไรก็ตาม ตำรวจไม่มีอำนาจจับกุมใดๆ ถ้าหากเป็นความผิดซึ่งยอมความได้หรือความผิดต่อส่วนตัวและความผิดนั้นผู้ เสียหายตามกฎหมายไม่ได้แจ้งความร้องทุกข์เอาไว้  (ความผิดตามพ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ เป็นความผิดต่อส่วนตัว ต้องแจ้งความร้องทุกข์ก่อน ตำรวจจึงจะมีอำนาจจับ)

สรุป
1.จับร้านเกมส์ต้องแจ้งความร้องทุกข์ก่อน ตำรวจจึงจะมีอำนาจจับดูเวลาในบันทึกจับกุม กับเวลาที่ลงในบันทึกการแจ้งความ
2.ต้องจับในเวลากลางวัน
3.ถ้าตำรวจมาจับโดยไม่มีหมายจับ  ต้องจับในขณะกระทำความผิดซึ่งหน้าคือจับขณะมีคนกำลังเล่นเกมส์ละเมิดลิขสิทธิอยู่เท่านั้น
เพราะ ฉะนั้น ถ้าเห็นตำรวจมาแต่ไกล ให้รีบปิดสวิทซ์ไฟแล้วยกเครื่องที่เปิดเกมส์ละเมิดลิขสิทธิ์หนีไปเก็บไว้ใน ส่วนที่เป็นที่อยู่อาศัย หรือใช้วิธีตามแต่เพื่อนจะคิดได้โดยเน้นว่าไม่ให้เป็นความผิดซึ่งหน้า
4.ค้นและจับได้เฉพาะในส่วนที่เป็นร้านเกมส์ ถ้าเป็นส่วนที่อยู่อาศัยก็ค้นและจับไม่ได้ต้องมีหมายค้นและหมายจับ
5.อย่าให้ยกเครื่องไป หรือให้ยกได้เฉพาะเครื่องที่ละเมิด ไม่ใช่ยกไปทั้งหมด  ถ้ายกไปทั้งหมดผู้ยกมีความผิดตามกฎหมายอาญา
6.ราษฎรจับร้านเกมส์ไม่ได้ไม่ว่ากรณีใดๆ แม้ตำรวจจะขอให้ช่วยจับ  ถ้าฝ่าฝืนราษฎรจะมีความผิดทางอาญา
7.แผ่น เกมส์ละเมิดลิขสิทธิ์ต้องเก็บไว้ในส่วนที่อยู่อาศัย เพราะจะค้นได้ต้องมีหมายค้น ถ้ามันฝ่าฝืนจะเข้าไปค้นทำการป้องกันได้  และฟ้องกลับได้

จำไว้………สู้อย่างเดียว ….ไม่ต้องจ่ายมัน

ที่มา : กิตติธัช gmwebsite.com
0870232179

มาศึกษากันไว้จ้า มาตรา64-65 และมาตรา85-86 นี่ละที่เจ้าหน้าที่จะเอามาใช้กับร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ตอย่างพวกเรา

มาตรา 64 นักเรียนและนัดศึกษาต้องประพฤติตนตามระเบียบของโรงเรียนหรือ สถานศึกษาและตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

มาตรา 65 นักเรียนหรือนักศึกษาผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา64 ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ปฎิบัติตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด  และมีอำนาจนำตัวไปมอบแก่ผู้บริหารโรงเรียนหรือสถานศึกษาของนักเรียน นักศึกษานั้น  เพื่อดำเนินการสอบถามและอบรมสั่งสอนหรือลงโทษตามระเบียบ  ในกรณีที่ไม่สามารถนำตัวไปมอบได้จะแจ้งด้วยวาจาหรือเป็นหนังสือก็ได้
เมื่อได้อบรมสั่งสอนนักเรียนหรือนักศึกษาแล้ว  ให้พนักงานเจ้าหน้าที่หรือผู้บริหารโรงรียนหรือสถานศึกษาแจ้งให้ผู้ปกครอง ว่ากล่าวตักเตือนหรือสั่งสอนเด็กอีกชั้นหนึ่ง
การลงโทษนักเรียนหรือนักศึกษาให้กระทำเท่าที่สมควรเพื่อการอบรมสั่งสอน ตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด

มาตรา 85 ผู้ ใดกระทำการอันเป็นการยุยง ส่งเสริม  ช่วยเหลือ หรือสนับสนุนให้นักเรียนหรือนักศึกษาฝ่าฝืนบทบัญญัติตามมาตรา 64 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 เดือนหรือปรับไม่เกิน 30000บาท  หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 86 ผู้ ใดไม่อำนวยความสะดวกแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ ที่ปฎิบัติหน้าที่ตามมาตรา 67 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 เดือน  หรือ ปรับไม่เกิน 10000บาท  หรือทั้งจำทั้งปรับ

บทความ : กฏหมายร้านเกม กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต

1.กรณีถูกดำเนินคดีอาญา  ผู้ประกอบการย่อใมสิทธิ์ที่จะขอตรวจดูเอกสารต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการกระทำใดๆที่กระทบต่อ
สิทธิและเสรีภาพของตนเอง
2.การค้นในที่รโหฐานจะต้องมีคำสั่งหรือหมายศาลมาแสดงก่อนจึงจะทำการค้น
3.ของกลางในคดีละเมิดลิขสิทธิ์ที่ถูกยึดหรืออายัด คือ เครื่องมือหรืออุปกรณ์ที่ใช้ในการกระทำความผิดเท่านั้น  เช่น
คอมพิวเตอร์ที่บันทึกเพลงละเมิดลิขสิทธิ์เป็นต้น
4.กรณีตกเป็นผู้ต้องหาย่อมมีสิทธิ์ดังนี้
4.1สิทธิ์พบและปรึกษาผู้ที่จะเป็นทนายความ 2 ต่อ 2
4.2สิทธิ์ได้รับการเยี่ยมตามสมควร
4.3สิทธิ์ได้รับการรักษาพยาบาลโดยเร้ว  เมื่อเกิดการเจ็บป่วย
4.4สิทธิ์ขอทราบข้อกล่าวหาในการกระทำความผิด  เนื่องจากบุคคลย่อมเสมอกันในกฎหมาย และได้รับความคุ้มครอง
ทางกฎหมายเท่าเทียมกันโดยไม่เลือกปฎิบัติ
5.การประกันตัวผู้ต้องหา หลักฐานที่ต้องนำมาใช้ในการประกันตัวผู้ต้องหาคือ โฉนด  ที่ดิน  เงินสด  หรือ บุคคลที่เป็น
ข้าราชการพลเรือนตำแหน่งระดับ 6 ขึ้นไปกรณีนี้คระรัฐมนตรีได้มีมติ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม  2546  ให้ถือปฎิบัติ
ห้ามไม่ให้ข้าราชการประกันตัวผู้ต้องหาในคดีละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา

ข้อมูลจาก กรมทรัพย์สินทางปัญญา  กระทรวงพาณิชย์

ข้อควรจำอย่างหนึ่ง**ร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ต  เป็นสถานที่สาธารณะ แต่ ทรัพย์สินภายในร้านเช่นเครื่องคอมพิวเตอร์เป็นต้น เป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล **

พ.ร.บ. ควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ มาตราที่ 1-43

มาตรา 1 พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติควบคุมกิจการเทป และวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ.2530″
มาตรา 2 พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วัน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เว้นแต่ มาตรา 10 ให้มีผลใช้บังคับในวันที่ รัฐมนตรีประกาศกำหนดในราชกิจจานุเบกษา แต่ต้องไม่เกินกว่าหนึ่งร้อยแปด สิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ
มาตรา 3 ผู้ประกอบกิจการจะต้องรับผิดชอบในการกระทำหรืองดเว้น การกระทำอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ แม้ว่าการกระทำนั้นจะเป็น การกระทำหรืองดเว้นการกระทำของตัวแทน ลูกจ้างหรือคนงานของตน เว้น แต่ผู้ประกอบกิจการดังกล่าวจะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำ หรืองดเว้นการกระทำ ของตัวแทนลูกจ้างหรือคนงานดังกล่าวเป็นการสุดวิสัยที่ตนจะล่วงรู้หรือควบคุม ได้โดยตนได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว
มาตรา 4 ในพระราชบัญญัตินี้
“เทปหรือวัสดุโทรทัศน์” หมายความว่า
(1) วัสดุที่เคลือบด้วยสารแม่เหล็กหรือสารอื่นใดซึ่งได้บันทึกภาพ หรือ ถ่ายทอดภาพโดยการเปลี่ยนสัญญาณเป็นกระแสไฟฟ้าหรือ
(2) วัสดุอย่างอื่นใดซึ่งได้ถูกถ่าย อัด หรือกระทำด้วยวิธีใด ๆ ให้เป็น เรื่องเหตุการณ์ รูป ข้อความ หรือเกมการเล่น ทั้งนี้ ตามที่กำหนดใน กฎกระทรวง
โดยวัสดุดังกล่าวสามารถจัดถ่ายทอดออกเป็นภาพหรือเสียง หรือทั้งภาพ และเสียงได้ในลักษณะต่อเนื่องกันไปด้วยเครื่องเทปโทรทัศน์ หรือเครื่องถ่าย ทอดวัสดุโทรทัศน์ เครื่องฉายภาพ หรือเครื่องกลไกอย่างอื่นทำนองเดียวกัน
“สถานที่ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์” หมายความว่า สถานที่ใด ๆ รวมทั้งสถานที่ภายในอาคารหรือยานพาหนะซึ่ง
(1) จัดฉายหรือให้บริการโดยแสดงภาพและหรือเสียงด้วยเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์โดยการเก็บค่าดูหรือโดยถือเป็นส่วนหนึ่งของการให้บริการในกิจการ ของผู้จัดฉายหรือผู้ให้บริการในสถานที่นั้นหรือในยานพาหนะนั้นหรือโดยการได้ รับประโยชน์ตอบแทนอย่างอื่น เช่นการคิดค่าบริการในรูปของค่าธรรมเนียม สมาชิก หรือค่าบำรุง หรือ
(2) ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ โดยการจัดส่งไปทางสายหรือทาง วิธีการอื่นใด ที่ให้ผลในลักษณะเดียวกันไปยังผู้รับบริการหลายรายที่อยู่ใน อาคารเดียวกันหรือในบริเวณเดียวกัน เช่นอาคารชุด โรงแรม โรงพยาบาล ทั้งนี้ เท่าที่มิได้อยู่ภายใต้บังคับกฎหมายว่าด้วยวิทยุกระจายเสียง และวิทยุ โทรทัศน์
“หมายเลขรหัส” หมายความว่า หมายเลขรหัสที่เจ้าพนักงานผู้ตรวจ กำหนดสำหรับเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ได้ผ่านการพิจารณาและให้ความเห็นชอบ แล้วและให้หมายความรวมถึงหมายเลขรหัสของจังหวัดในกรณีที่พระราชบัญญัติ นี้กำหนดให้ต้องมีหมายเลขรหัสของจังหวัดด้วย
“นายทะเบียน” หมายความว่า นายทะเบียนกลางหรือนายทะเบียน ประจำจังหวัดแล้วแต่กรณีซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติ นั้น
“เจ้าพนักงานผู้ตรวจ” หมายความว่าผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจ พิจารณาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ตามพระราชบัญญัตินี้
“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการ ตามพระราชบัญญัตินี้
“รัฐมนตรี” หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

มาตรา 5 พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่
(1) เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ของส่วนราชการและรัฐวิสาหกิจ ที่จัดทำขึ้น เพื่อเป็นการเผยแพร่หรือส่งเสริมกิจการและการดำเนินการของส่วนราชการ หรือรัฐวิสาหกิจนั้น
(2) เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่มีลักษณะตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 6 ห้ามมิให้ผู้ใดประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยนหรือจำหน่าย ด้วยประการใด ๆ ซึ่งเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ โดยทำเป็นธุรกิจ หรือโดยได้ ประโยชน์ตอบแทน ด้วยการคิดค่าบริการในรูปของค่าธรรมเนียมสมาชิกหรือ ด้วยวิธีการอื่นใด เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนทั้งนี้ นอกจากกรณี ที่ได้รับยกเว้นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง
ในกรณีที่นายทะเบียนมีคำสั่งไม่ อนุญาต ผู้ขออนุญาตมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่ง ของนายทะเบียนต่อรัฐมนตรีได้ตาม มาตรา 29 ภายในกำหนดสามสิบวันนับแต่ วันได้รับคำสั่งของนายทะเบียน
มาตรา 7 ผู้ที่จะขออนุญาตดำเนินกิจการตาม มาตรา 6 ต้องมีคุณสมบัติ ดังต่อไปนี้
(1) มีอายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีบริบูรณ์
(2) ไม่เป็นผู้มีความประพฤติเสื่อมเสียหรือบกพร่องในศีลธรรมอันดี
(3) เป็นผู้ที่ประกอบอาชีพเป็นที่เชื่อถือโดยแสดงหลักฐาน เพื่อประกอบ การพิจารณาของนายทะเบียนตามที่กำหนดในกฎกระทรวง ตาม มาตรา 8 วรรคสอง
(4) ไม่เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนคนไร้ความสามารถ
(5) ไม่เคยได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่เป็น โทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ
ใน กรณีที่นิติบุคคลเป็นผู้ขออนุญาต กรรมการ ผู้จัดการหรือผู้รับผิดชอบใน การดำเนินการของนิติบุคคลนั้นต้องมีคุณสมบัติตามที่กำหนดในวรรคหนึ่ง
มาตรา 8 การขออนุญาตประกอบกิจการ ตาม มาตรา 6 สำหรับใน กรุงเทพมหานคร ให้ยื่นคำขอต่อนายทะเบียนกลาง สำหรับจังหวัดอื่นให้ยื่น คำขอต่อนายทะเบียนประจำจังหวัด
การขออนุญาต การอนุญาต และแบบใบอนุญาต ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง และเพื่อประโยชน์ในการ พิจารณาอนุญาต กฎกระทรวงดังกล่าวจะกำหนดให้ผู้ขออนุญาตต้องมีหนังสือ รับรองจากบุคคลที่มีคุณสมบัติเป็นที่เชื่อถือได้ตามที่ระบุไว้ในกฎกระทรวง และ หรือจะกำหนดให้แสดงหลักฐานการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาเพื่อประกอบ การพิจารณาของนายทะเบียนก็ได้
ในการอนุญาต นายทะเบียนจะกำหนดเงื่อนไขใด ๆ ตามที่เห็นสมควร เพื่อให้ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องปฏิบัติก็ได้
เพื่อประโยชน์แก่การดำเนินการตามพระราชบัญญัตินี้ ให้นายทะเบียน กลางเป็นนายทะเบียนประจำสำหรับในเขตกรุงเทพมหานคร
มาตรา 9 ใบอนุญาตประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยน หรือจำหน่าย ซึ่งเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ให้ใช้ได้สองปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต
ถ้า ผู้ได้รับใบอนุญาตประสงค์จะขอต่ออายุใบอนุญาต จะต้องยื่นคำขอเสีย ก่อนใบอนุญาตสิ้นอายุและเมื่อได้ยื่นคำขอดังกล่าวแล้วจะประกอบกิจการต่อไป ก็ได้ จนกว่านายทะเบียนจะไม่อนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตนั้น
การขอต่ออายุใบอนุญาตและการอนุญาตให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 10 เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 จะมี ไว้ในสถานะที่ประกอบกิจการของตนได้ จะต้องเป็นเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ ภาพและเสียงของเรื่องได้ผ่านการตรวจพิจารณาและได้รับความเห็นชอบจาก เจ้าพนักงานผู้ตรวจตาม มาตรา 11 หรือ มาตรา 14 หรือต้องเป็นเทปหรือ วัสดุโทรทัศน์ที่มีผู้รับรองสำเนาตาม มาตรา 17 แล้วเท่านั้น และเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ดังกล่าวจะต้องมีการแสดงตรา หมายเลขรหัส และรายละเอียดตาม หลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 11 การตรวจพิจารณาให้ความเห็นชอบในเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ให้ผู้ได้รับใบอนุญาต ตาม มาตรา 6 หรือบุคคลอื่นใดซึ่งประสงค์จะให้เจ้าพนัก งานผู้ตรวจทำการตรวจพิจารณาและให้ความเห็นชอบในเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ของตนยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานผู้ตรวจ ตามหลักเกณฑ์หรือวิธีการและส่งมอบ เอกสารประกอบการพิจารณาตามที่กำหนดในกฎกระทรวงพร้อมทั้งมอบสำเนา เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ซึ่งมีภาพและเสียงอย่างเดียวกันให้กับเจ้าพนักงาน ผู้ตรวจสองสำเนา
เทปหรือวัสดุโทรทัศน์แต่ละเรื่องที่ผ่านการตรวจพิจารณา และได้รับความ เห็นชอบตามวรรคหนึ่งแล้ว ให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจให้หมายเลขรหัสประจำ เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ และประทับหมายเลขรหัสลงบนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ลง ไว้ทั้งสองสำเนา และส่งคืนให้ผู้ยื่นคำขอหนึ่งสำเนาและเก็บรักษาไว้เพื่อใช้ ในการตรวจสอบหนึ่งสำเนา และในกรณีที่เจ้าพนักงานผู้ตรวจเห็นเป็นการ สมควรอาจสั่งให้ผู้ยื่นคำขออัดหรือบันทึกคำ บอกแจ้งว่าเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ดังกล่าวได้ผ่านการตรวจพิจารณาของเจ้าพนักงานผู้ตรวจ ไว้บนเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ด้วยก็ได้ ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กระทรวงมหาดไทยกำหนด
ใน กรณีที่ปรากฏว่าเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ที่มีผู้ยื่นคำขอให้เจ้าพนักงาน ผู้ตรวจทำการตรวจพิจารณาและให้ความเห็นชอบ ได้ผ่านการตรวจพิจารณา และได้รับความเห็นชอบมาแล้ว ให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจคืนสำเนาเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ให้แก่ผู้ยื่นคำขอ
ให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจดำเนินการตรวจพิจารณา และให้ความเห็นชอบใน เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ตามที่มีผู้ยื่นคำขอให้ตรวจพิจารณาโดยเร็ว ทั้งนี้ ตาม หลักเกณฑ์และวิธีการที่กระทรวงมหาดไทยกำหนด
ให้นายทะเบียนกลางมี อำนาจกำหนดให้เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ประเภท หนึ่งประเภทใดที่ผู้ยื่นคำขอได้รับการยกเว้น ไม่ต้องมอบสำเนาเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์หนึ่งสำเนาไว้ให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจเก็บรักษาไว้เพื่อใช้ในการตรวจ สอบก็ได้
มาตรา 12 ในกรณีที่สถานที่ประกอบกิจการของผู้ได้รับใบอนุญาต ตาม มาตรา 6 อยู่ในท้องที่จังหวัดอื่น ซึ่งมิได้อยู่ในเขตท้องที่ของเจ้าพนักงาน ผู้ตรวจ หรือในกรณีที่เป็นการประกอบกิจการของสาขาในจังหวัดอื่นของผู้ได้ รับใบอนุญาต และเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ได้ผ่านการตรวจพิจารณาและได้รับ ความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจแล้ว แต่ยังมิได้มีหมายเลขรหัสของ จังหวัดนั้นให้ผู้ได้รับอนุญาตยื่นคำขอต่อนายทะเบียนประจำจังหวัด เพื่อให้ กำหนดหมายเลขรหัสประจำเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ พร้อมทั้งมอบสำเนาเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ ซึ่งมีภาพและเสียงอย่างเดียวกันให้แก่นายทะเบียนประจำ จังหวัดสองสำเนา
เมื่อนายทะเบียนประจำจังหวัดได้รับคำขอแล้ว ให้นายทะเบียนประจำ จังหวัดออกหมายเลขรหัสของท้องที่จังหวัดนั้น พร้อมทั้งประทับหมายเลขรหัส ประจำท้องที่ลงบนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ทั้งสองสำเนา และส่งคืนให้ผู้ได้รับใบ อนุญาตหนึ่งสำเนา และให้นายทะเบียนเก็บรักษาไว้เพื่อใช้ในการตรวจสอบ หนึ่งสำเนา และให้นำความใน มาตรา 11 มาใช้บังคับโดยอนุโลม
มาตรา 13 เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่นำมรให้ตรวจพิจารณาและให้ความ เห็นชอบตาม มาตรา 11 นั้น ถ้าเจ้าพนักงานผู้ตรวจเห็นว่าการมีไว้ในครอบ ครองซึ่งเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ดังกล่าวทั้งหมดหรือบางส่วน เป็นการฝ่าฝืน กฎหมาย ให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจมีอำนาจสั่งให้ผู้ยื่นคำขอลบหรือตัดทอนเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ได้ตามเงื่อนไขที่กำหนด หรือยึดไว้หรือทำลายเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ดังกล่าวได้ตามที่เห็นสมควร
มาตรา 14 ห้ามมิให้ผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 ทำการบันทึกบท พากย์หรืออักษรแสดงข้อความใด ๆ ลงบนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์เว้นแต่จะเป็น เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ได้ผ่านการตรวจพิจารณา และให้ความเห็นชอบจาก เจ้าพนักงานผู้ตรวจแล้ว และบทพากย์หรืออักษรแสดงข้อความดังกล่าวจะต้อง ผ่านการพิจารณาและได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจก่อน
เมื่อผู้ ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 ได้บันทึกบทพากย์หรืออักษรแสดงข้อ ความใด ๆ ลงบนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์แล้ว ให้ส่งมอบสำเนาเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ดังกล่าวให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจหนึ่งสำเนาเพื่อตรวจพิจารณา และให้ ความเห็นชอบและเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐานตรวจสอบ ทั้งนี้ตามหลักเกณฑ์และ วิธีการที่กระทรวงมหาดไทยกำหนด
ให้นายทะเบียนกลางมีอำนาจกำหนดให้เทป หรือวัสดุโทรทัศน์ เรื่องหนึ่ง เรื่องใดหรือประเภทหนึ่งประเภทใด ทำการบันทึกบทพากย์หรืออักษรแสดงข้อ ความใด ๆ ได้โดยเทปหรือวัสดุโทรทัศน์นั้นไม่ต้องผ่านการตรวจพิจารณาและ ให้ความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจมาก่อนก็ได้ ในกรณีนี้ให้ผู้ได้รับใบ อนุญาตดำเนินการขอให้มีการตรวจพิจารณาและให้ความเห็นชอบตาม มาตรา 11
มาตรา 15 การโฆษณาสินค้าหรือบริการในเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่จะนำ มาขอให้เจ้าพนักงานผู้ตรวจพิจารณา และให้ความเห็นชอบตามพระราชบัญญัติ นี้จะต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 16 การตรวจพิจารณาและให้ความเห็นชอบของเจ้าพนักงานผู้ ตรวจตาม มาตรา 11 และ มาตรา 14 ย่อมไม่คุ้มผู้ที่ได้ยื่นคำขอตรวจพิจารณา ให้ต้องพ้นจากความรับผิดในทางแพ่ง หรือทางอาญา หรือจากการกระทำ อันต้องรับผิดตามกฎหมายอื่น
มาตรา 17 ผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 อาจอัดสำเนาเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ที่ได้ผ่านการตรวจพิจารณา และได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงาน ผู้ตรวจตาม มาตรา 11 และ มาตรา 14 ไว้เพื่อการประกอบกิจการของตนได้ โดยต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้
(1) ต้องอัดหรือบันทึกสำเนาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ให้ตรงตามต้นฉบับ เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ทั้งภาพและเสียงและคำบอกแจ้งว่าเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ดังกล่าวได้ผ่านการตรวจพิจารณาแล้ว ถ้ามี
(2) ต้องรับรองสำเนาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ด้วยการลงลายมือชื่อของผู้ ได้รับใบอนุญาต หรือผู้ได้รับมอบหมายจากผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 18 ลงไว้บนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ตนเองได้อัดสำเนา พร้อมทั้งแสดงหมายเลข รหัสและรายละเอียดประจำเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ดังกล่าวตามวิธีการที่ เจ้าพนักงานผู้ตรวจกำหนด
มาตรา 18 ผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 อาจมอบหมายให้บุคคลหนึ่ง บุคคลใดลงลายมือชื่อรับรองความถูกต้องของการอัดหรือการบันทึกสำเนาเทป หรือวัสดุโทรทัศน์แทนตนได้ โดยขออนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจหรือนาย ทะเบียนประจำจังหวัดได้ โดยขออนุญาตจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจหรือนาย ทะเบียนประจำจังหวัด แล้วแต่กรณี การขออนุญาตให้เป็นไปตามระเบียบที่ กระทรวงมหาดไทยกำหนด
ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ลงลายมือชื่อตามวรรคหนึ่ง ต้องมีคุณสมบัติเช่น เดียวกับผู้ขออนุญาตตาม มาตรา 7 และในการปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินี้ ผู้ได้ รับใบอนุญาตต้องรับผิดร่วมกันกับผู้ที่ได้รับมอบหมาย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าตน ได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว
มาตรา 19 เพื่อประโยชน์แก่การตรวจสอบให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติ นี้ให้นายทะเบียนจัดให้มีทะเบียนเกี่ยวกับเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ได้มีการ ตรวจ พิจารณาและให้ความเห็นชอบตามพระราชบัญญัตินี้ให้ถูกต้องอยู่เสมอ โดยให้ มีหมายเลขรหัสตลอดจนรายละเอียดต่างๆ ตามความจำเป็น ตามระเบียบ ที่กระทรวงมหาดไทยกำหนด
มาตรา 20 เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่จะนำมาฉายหรือให้บริการในสถานที่ ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ จะต้องเป็นเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ได้ผ่านการ ตรวจพิจารณาและได้รบความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจตาม มาตรา 11 หรือ มาตรา 14 หรือเป็นเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่มีผู้รับรองสำเนาตาม มาตรา 17 แล้วเท่านั้น ทั้งนี้ เว้นแต่สถานที่ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ดังกล่าว จะได้รับยกเว้นตามที่กำหนดโดยกฎกระทรวง
การฉายหรือการให้บริการเทปหรือ วัสดุโทรทัศน์ในสถานที่ให้บริการเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ จะต้องกระทำในวันและเวลาที่พนักงานเจ้าหน้าที่อนุญาต การขออนุญาต การอนุญาตและแบบใบอนุญาตให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎ กระทรวงโดยจะขออนุญาตไว้โดยมีกำหนดเป็นประจำก็ได้ แต่ห้ามมิให้อนุญาต เกินครั้งละหกเดือน

มาตรา 21 การประกาศหรือโฆษณาฉาย หรือให้บริการเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ไม่ว่าด้วยประการใด ๆ จะต้องประกาศหรือโฆษณาโดยมีหมายเลข รหัสของเทปหรือวัสดุโทรทัศน์กำกับไว้ด้วยทุกครั้
มาตรา 22 ผู้ได้รับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้ต้องแสดงใบอนุญาตไว้ ในที่เปิดเผยและเห็นได้ง่ายในสถานที่ประกอบกิจการของผู้ได้รับใบอนุญาต
มาตรา 23 ถ้าใบอนุญาตสูญหายหรือชำรุดในสาระสำคัญ ให้ผู้ได้รับ อนุญาตขอรับใบแทนใบอนุญาตจากนายทะเบียนหรือพนักงานเจ้าหน้าที่ แล้วแต่ กรณี
การขอรับใบแทนอนุญาตและการออกใบแทนใบอนุญาต ให้เป็นไปตาม หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 24 นายทะเบียน เจ้าพนักงานผู้ตรวจ และพนักงานเจ้าหน้าที่ มีอำนาจดังต่อไปนี้
(1) เข้าไปในสถานที่ใด ๆ ของผู้ได้รับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้ เพื่อตรวจสอบเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ หรือสิ่งอื่นใดที่เกี่ยวกับเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ หรือตรวจสอบการกระทำที่ฝ่าฝืนพระราชบัญญัตินี้
(2) ในกรณีที่มีเหตุอันควรสงสัยว่ามีการกระทำที่ฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตาม พระราชบัญญัตินี้ ทำการตรวจค้น ยึด อายัดเทปหรือวัสดุโทรทัศน์หรือสิ่งอื่นใด ที่เกี่ยวกับเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ตลอดจนทำลายเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่การมี ไว้ในครอบครองเป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัตินี้
(3) สั่งให้หยุดฉายหรือให้บริการ และหรือสั่งให้หยุดหรือระงับการ ประกาศหรือโฆษณาซึ่งเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ได้ทันทีเมื่อปรากฏว่า
(ก) การฉายหรือให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ได้กระทำ โดย ฝ่าฝืนกฎหมาย
(ข) เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่กำลังฉายหรือให้บริการ หรือกำลังจะ ฉายหรือจะให้บริการไม่ได้ผ่านการตรวจพิจารณาและให้ความเห็นชอบ โดย เจ้าพนักงานผู้ตรวจหรือเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ดังกล่าวไม่มีการแสดงตราหมาย เลขรหัส หรือรายละเอียดโดยถูกต้องตามกฎหมาย
(ค) การฉายหรือให้บริการได้กระทำผิดไปจากที่ได้รับอนุญาต
(ง) การประกาศหรือการโฆษณาการฉาย หรือการให้บริการเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ได้กระทำโดยฝ่าฝืนกฎหมาย
มาตรา 25 ในการปฏิบัติหน้าที่ตาม มาตรา 24 นายทะเบียนเจ้าพนักงาน ผู้ตรวจ หรือพนักงานเจ้าหน้าที่ ต้องแสดงบัตรประจำตัวต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง
บัตรประจำตัว ให้เป็นไปตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวง
มาตรา 26 ในการปฏิบัติหน้าที่ให้นายทะเบียน เจ้าพนักงานผู้ตรวจและ พนักงานเจ้าหน้าที่ เป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 27 เมื่อปรากฏว่าผู้ขออนุญาตขาดคุณสมบัติตาม มาตรา 7 หรือ เมื่อปรากฏว่าผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตาม เงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบอนุญาตตาม มาตรา 8 วรรคสาม นายทะเบียนมี อำนาจเพิกถอนใบอนุญาตการประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยนหรือจำหน่าย ซึ่งเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ได้
ผู้ถูกเพิกถอนใบอนุญาตมีสิทธิอุทธรณ์ต่อ รัฐมนตรีได้ตาม มาตรา 29 ภาย ในกำหนดสามสิบวันนับแต่วันได้รับคำสั่งของนายทะเบียน การอุทธรณ์ไม่เป็น การทุเลาการบังคับตามคำสั่งของนายทะเบียน เว้นแต่รัฐมนตรีจะสั่งให้ทุเลา ได้
มาตรา 28 ในกรณีที่เจ้าพนักงานผู้ตรวจ ไม่ให้ความเห็นชอบในการ ตรวจพิจารณาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ตาม มาตรา 11 และ มาตรา 14 หรือใน กรณีที่พนักงานเจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตให้มีการฉาย หรือให้บริการเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ตาม มาตรา 20 ผู้ยื่นคำขอมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งนั้นต่อนายทะเบียนได้ ภายในกำหนดสามสิบวันนับแต่วันทราบคำสั่ง และให้นายทะเบียนพิจารณาสั่ง การและแจ้งให้ผู้ยื่นคำขอทราบโดยเร็วทั้งนี้ตามระเบียบที่กระทรวงมหาดไทย กำหนด
ผู้ยื่นคำขอมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของนายทะเบียนต่อรัฐมนตรีได้ ตาม มาตรา 29 ภายในกำหนดสามสิบวันนับแต่วันได้รับคำสั่งของนายทะเบียน
มาตรา 29 ให้รัฐมนตรีมีอำนาจหน้าที่พิจารณาวินิจฉัยคำอุทธรณ์ ตาม มาตรา 6 มาตรา 27 และ มาตรา 28 โดยจะวินิจฉัยชี้ขาดยื่นกลับหรือแก้ไข คำสั่งของนายทะเบียน เจ้าพนักงานผู้ตรวจ หรือพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ตามที่ เห็นสมควร และให้แจ้งคำวินิจฉัยให้นายทะเบียนเจ้าพนักงานผู้ตรวจ หรือ พนักงานเจ้าหน้าที่ และผู้อุทธรณ์ทราบภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับอุทธรณ์ คำวินิจฉัยของรัฐมนตรีให้เป็นที่สุด
มาตรา 30 เมื่อรัฐมนตรีเห็นว่าการฉายหรือการให้บริการเทปหรือวัสดุ โทรทัศน์ ในสถานที่ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ใดมีลักษณะเป็นการบ่อน ทำลายหรือขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรืออาจ กระทบกระเทือนต่อความมั่นคงของชาติ ให้รัฐมนตรีมีอำนาจสั่งมิให้มีการให้ บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ในสถานที่ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์นั้นเป็น เวลาไม่เกินหนึ่งปี
มาตรา 31 รัฐมนตรีมีอำนาจออกคำสั่งโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ห้ามการนำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งเทปหรือวัสดุโทรทัศน์อันมีลักษณะ เป็นการบ่อนทำลาย หรือขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของ ประชาชนหรืออาจกระทบกระเทือนต่อความมั่นคงของชาติ ในการประกาศ ดังกล่าวให้ระบุชื่อเรื่องและรายละเอียดอย่างอื่นเกี่ยวกับลักษณะของเทปหรือ วัสดุโทรทัศน์ดังกล่าวไว้ในประกาศตามสมควร
ชื่อเรื่องตามประกาศในวรรค หนึ่ง ถือเป็นเพียงส่วนประกอบของการ กำหนดลักษณะเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ดังกล่าวเท่านั้น และในกรณีที่มีการเปลี่ยน แปลงชื่อเรื่อง ไม่ว่าด้วยประการใดๆ ก็ให้ถือว่าเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ทั้งหมด หรือบางส่วนเป็นเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ที่ได้ประกาศห้ามการนำหรือสั่งเข้ามา ในราชอาณาจักรหรือมีไว้ในครอบครองตามที่ได้ประกาศไว้
มาตรา 32 ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซึ่งต้องรับโทษตามพระราชบัญญัตินี้ เป็นนิติบุคคล กรรมการ ผู้จัดการหรือผู้รับผิดชอบในการดำเนินการของ นิติบุคคลนั้น ต้องรับโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น ๆ ด้วย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำของนิติบุคคลนั้น ได้กระทำโดยตนมิได้รู้เห็น หรือยินยอมด้วย
มาตรา 33 ผู้ประกอบกิจการจะต้องรับผิดชอบในการกระทำหรืองดเว้น การกระทำอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ แม้ว่าการกระทำนั้นจะเป็น การกระทำหรืองดเว้นการกระทำของตัวแทน ลูกจ้างหรือคนงานของตน เว้น แต่ผู้ประกอบกิจการดังกล่าวจะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำ หรืองดเว้นการกระทำ ของตัวแทนลูกจ้างหรือคนงานดังกล่าวเป็นการสุดวิสัยที่ตนจะล่วงรู้หรือควบคุม ได้โดยตนได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว
มาตรา 34 ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 6 มาตรา 20 วรรคหนึ่งหรือ มาตรา 31 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาทหรือทั้งจำทั้ง ปรับและในกรณีที่ผู้ได้รับใบอนุญาตถูกเพิกถอนใบอนุญาตตาม มาตรา 27 หาก ผู้ถูกเพิกถอนใบอนุญาตดำเนินการต่อไป หลังจากที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตแล้ว ต้องระวางโทษปรับเป็นรายวันอีกวันละไม่เกินหนึ่งพันบาท
มาตรา 35 ผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 ผู้ใด
(1) มีเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ซึ่งมิได้ผ่านการตรวจพิจารณาและให้ความ เห็นชอบโดยเจ้าพนักงานผู้ตรวจตาม มาตรา 11 หรือ มาตรา 14 หรือมิได้มี ผู้รับรองสำเนาตาม มาตรา 17 หรือ
(2) มีเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่มีการแก้ไขดัดแปลงหรือเพิ่มเติม ให้ผิดไป จากที่ได้ผ่านการตรวจพิจารณาและการให้ความเห็นชอบ โดยเจ้าพนักงาน ผู้ตรวจ
ไว้ในสถานที่ประกอบกิจการของตน ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
เพื่อ ประโยชน์ตาม (1) ให้ถือว่าบรรดาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ซึ่งมีอยู่ใน สถานที่ใกล้เคียงกับสถานที่ประกอบกิจการของผู้ได้รับใบอนุญาต และมี พฤติการณ์ที่พิสูจน์ ให้เห็นว่าผู้ได้รับใบอนุญาตได้ใช้ หรือสามารถใช้เพื่อ ประโยชน์ในการประกอบกิจการของตน เป็นเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ที่ผู้ได้รับ ใบอนุญาตมีอยู่ในสถานที่ประกอบกิจการของตน
มาตรา 36 ผู้ได้รับใบอนุญาตตาม มาตรา 6 ผู้ใดมีไว้ในครอบครอง ซึ่ง เทปหรือวัสดุโทรทัศน์ซึ่งมิได้มีการแสดงตรา หมายเลขรหัสและรายละเอียด ตามที่กำหนดในกฎกระทรวงตาม มาตรา 10 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหก เดือนหรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 37 ผู้ได้รับใบอนุญาตผู้ใดไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนด ในใบ อนุญาตตาม มาตรา 8 วรรคสาม หรือไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่เจ้าพนักงานผู้ ตรวจกำหนดตาม มาตรา 17 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับ ไม่เกินหนึ่งหมื่นบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 38 เจ้าของหรือผู้จัดการสถานที่ให้บริการเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 20 วรรคสองหรือ มาตรา 21 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน สามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 39 ผู้ใดขัดขวางหรือไม่ให้ความสะดวกแก่นายทะเบียนเจ้าพนัก งานผู้ตรวจ หรือพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติการตาม มาตรา 24 ต้องระวาง โทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 40 ผู้ได้รับใบอนุญาตผู้ใดไม่ปฏิบัติตาม มาตรา 22 ต้องระวาง โทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินสองพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 41 ผู้ใดฝ่าฝืน มาตรา 30 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ
มาตรา 42 ผู้ใดประกอบกิจการให้เช่า แลกเปลี่ยนหรือจำหน่ายซึ่งเทป หรือวัสดุโทรทัศน์ตามที่บัญญัติไว้ใน มาตรา 6 อยู่แล้วก่อนหรือในวันที่พระราช บัญญัตินี้ใช้บังคับ และเป็นผู้มีคุณสมบัติตามพระราชบัญญัตินี้ ซึ่งประสงค์จะ ประกอบกิจการดังกล่าวต่อไป ให้ยื่นคำขอรับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้ ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ และเมื่อยื่นคำขอแล้วให้ ดำเนินกิจการต่อไปได้จนกว่าจะได้รับแจ้งว่าอนุญาตหรือไม่
มาตรา 43 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รักษาการตาม พระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่งตั้งนายทะเบียน เจ้าพนักงานผู้ตรวจ และพนักงานเจ้าหน้าที่โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา กับออกกฎกระทรวง กำหนดค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราท้ายพระราชบัญญัตินี้ และกำหนดกิจการอื่น เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้
กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้

เพิ่มเติมค่ะ ส่วนนี้สำคัญ

หน้า ๑

เล่ม ๑๒๓ ตอนที่ ๑๒ ก ราชกิจจานุเบกษา ๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙

กฎกระทรวง

ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๙)

ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๓๐

อาศัยอำนาจตามความใน (๒) ของบทนิยามคำว่า “เทปหรือวัสดุโทรทัศน์” ของมาตรา ๔

และมาตรา ๔๓ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๓๐ อันเป็นกฎหมาย

ที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับ

มาตรา ๓๕ มาตรา ๓๙ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย

บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

ข้อ ๑ ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (๖) ของข้อ ๑ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๘ (พ.ศ. ๒๕๔๒)

ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๓๐

“(๖) ฮาร์ดดิสก์ (Hard Disk) ที่บันทึกหรือถ่ายทอดเกมการเล่นทุกชนิด”

ข้อ ๒ กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา

เป็นต้นไป

ให้ไว้ ณ วันที่ ๓๐ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๙

พลอากาศเอก คงศักดิ์ วันทนา

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

หน้า ๒

เล่ม ๑๒๓ ตอนที่ ๑๒ ก ราชกิจจานุเบกษา ๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากปัจจุบันมีการให้บริการเกมคอมพิวเตอร์

ตามร้านให้บริการคอมพิวเตอร์อย่างแพร่หลาย ซึ่งเกมคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมหรือขัดต่อ

ศีลธรรมอันดีของประชาชน อันส่งผลกระทบต่อเด็กและเยาวชนทั้งด้านสุขภาพและการเรียนจนเกิดเป็นปัญหา

ของครอบครัวและสังคม และโดยที่กฎกระทรวง ฉบับที่ ๘ (พ.ศ. ๒๕๔๒) ออกตามความในพระราชบัญญัติ

ควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๓๐ ยังมิได้กำหนดให้ฮาร์ดดิสก์ (Hard Disk) เป็นเทปหรือ

วัสดุโทรทัศน์ที่เจ้าพนักงานผู้ตรวจสามารถตรวจพิจารณาและให้ความเห็นชอบได้ตามพระราชบัญญัติควบคุม

กิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๓๐ สมควรกำหนดให้ฮาร์ดดิสก์ (Hard Disk) เป็นเทปหรือวัสดุโทรทัศน์

จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

บทความ : กฏหมายร้านเกม กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต

7. ข้อสุดท้ายสำคัญที่สุด คือต้องเข้ามาศึกษาหาความรู้จากเว็บ www.ICT.in.th เป็นประจำ

*** เกมออนไลน์ทุกเกม ลงได้ฟรีไม่เสียค่าลิขสิทธิ์ ลงไปเลยครับ

ถ้าท่านไม่ได้ซื้อลิขสิทธิ์เกม ออฟไลน์ ก็ไม่ควรลงนะครับ ***

*** สาเหตุที่เกมส์ออนไลน์ไม่เสียค่าลิขสิทธิ์เนื่องจากมีคำตัดสินของศาลฎีกาออกมาแล้ว ***

คลิกที่นี่ เพื่อดูคำพิพากษาศาลฎีกา

อันนี้เป็นกฏหมายเกี่ยวกับร้านเกม และร้านอินเตอร์เน็ตฉบับเก่าครับ เดี๋ยวกฏหมายร้านเกม ฉบับใหม่ประกาศใช้เมื่อไรผมจะมาชี้แจงแนะนำการเปิดร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ตให้ทุกท่านได้ทราบกันใหม่

www.ICT.in.th

กลุ่มร้านอินเตอร์เน็ต คาเฟ่ ไทย

บทความ : กฏหมายร้านเกม,กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต

ครม. เห็นชอบร่างกฎกระทรวงวธ. จัดระเบียบร้านคาราโอเกะ ห้ามมีเด็กนั่งดริงก์หรือพนักงานอื่นใดนั่งร้องเพลงกับแขก พร้อมจัดแบ่งประเภทภาพยนตร์ 7 ประเภท ตั้งแต่ระดับคนดูทั่วไป คล้ายๆ เรทอาร์-เรทเอ็กซ์ ในต่างประเทศ ขณะที่ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต กำหนดช่วงเวลาใหม่สำหรับเด็กที่จะเข้าไปเล่น ห้ามจำหน่ายบุหรี่ สารเสพติด รวมทั้งแอลกอฮอล์

เมื่อเวลา 14.00 น. วันที่ 28 ก.ค.ที่ทำเนียบรัฐบาล น.พ.ภูมินทร์ ลีธีระประเสริฐ รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี แถลงผลการประชุมครม.ว่า ครม.ได้พิจารณาร่างกฎกระทรวงกำหนดลักษณะของประเภทภาพยนตร์ พ.ศ… และร่างกฎกระทรวงว่าด้วยการอนุญาตและการประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ พ.ศ… (ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต)ซึ่งกระทรวงวัฒนธรรมเสนอร่างกฎกระทรวงทั้งสองที่สำนักงานกฤษฎีกาได้ ตรวจพิจารณาแล้วรวมทั้ง 2 ฉบับเพื่อพิจารณา โดยเนื้อหาสาระของร่างกฎกระทรวงกำหนดลักษณะของประเภทภาพยนตร์ พ.ศ… เป็นการกำหนดประเภทของภาพยนตร์ออกเป็น 7 ประเภท คือ

1.ภาพยนตร์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้และส่งเสริมให้มีการดู

2.ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป

3.ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูที่มีอายุ 13 ปีขึ้นไป

4.ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไป

5.ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป

6.ภาพยนตร์ที่ห้ามผู้มีอายุต่ำกว่า 20 ปี ดูคล้ายๆ กับเรทอาร์ในต่างประเทศ

7.ภาพยนตร์ที่ห้ามเผยแพร่ในราชอาณาจักร ได้แก่ เรทเอ๊กซ์ และรวมถึงภาพยนตร์ที่มีเนื้อหากระทบต่อสถาบัน การเหยียดหยาม กระทบต่อความมั่นคง ซึ่งครม.เห็นชอบในหลักเกณฑ์ร่างกฎกระทรวงฯ ดังกล่าว

น. พ.ภูมินทร์ กล่าวว่า สำหรับร่างกระทรวงว่าด้วยการอนุญาตและการประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ พ.ศ.. ซึ่งคำว่า “วีดิทัศน์” หมายรวมถึงเกมออนไลน์ คาราโอเกะ โดยเนื้อหาของร่างฉบับนี้กำหนดเรื่องการขอออกใบอนุญาต การต่อใบอนุญาต กำหนดออกเป็น 2 ส่วน มีหลักเกณฑ์ต่างๆ จำนวนมาก แต่มีกำหนดไว้ใน หมวดที่ 2 การประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ คือ ผู้รับใบอนุญาตประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ที่ให้บริการเกมการเล่น(ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต)ต้องปฏิบัติ ตามเงื่อนไขต่อไปนี้

1. ให้เด็กต่ำกว่า 15 ปี เข้าใช้บริการได้ตั้งแต่เวลา 14.00-20.00 น.ในวันจันทร์-ศุกร์ และตั้งแต่เวลา 10.00-20.00 น.ในวันหยุดราชการหรือปิดภาคเรียน (ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต)

2. ให้เด็กอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป แต่ไม่เกิน 18 ปีเข้าใช้บริการได้ ตั้งแต่ 14.00-22.00 น.ในวันจันทร์-ศุกร์ และตั้งแต่เวลา 10.00-22.00 น.ในวันหยุดหรือปิดภาคการศึกษา (ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต)

นอกจากนี้ ยังมีการกำหนดไว้ว่าผู้รับใบอนุญาตประกอบกิจการร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต จะต้องดูแลมิให้มี การจำหน่ายบุหรี่ สารเสพติด หรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในร้านวีดิทัศน์ ดูแลมิให้สูบบุหรี่หรือเสพสารเสพติดหรือดื่มแอลกอฮอล์ ภายในร้านวีดิทัศน์ ดูแลมิให้มีการเล่นการพนัน ดูแลมิให้มีการจำหน่ายหรือฉายภาพยนตร์ที่ไม่เหมาะสม ดูแลไม่ให้มีสื่อลามกอนาจารในร้านวีดิทัศน์

“ผู้ประกอบกิจการคาราโอเกะต้องปฏิบัติตามเงื่อนไข ซึ่งคล้ายๆ กับร้านวีดิทัศน์ แต่มีเพิ่มขึ้นพิเศษก็คือ ดูแลมิให้มีผู้บริการขับร้องเพลงกับลูกค้า หรือให้พนักงานอื่นใดนั่งกับลูกค้าภายในร้านวีดิทัศน์ ก็หมายถึงห้ามไม่ให้มีเด็กนั่งดริงก์ตามคาราโอเกะต่างๆ ซึ่งทางครม.มีมติอนุมัติตามร่างฯ และให้ทางกฤษฎีกาไปดูเพิ่มเติมว่าจะสามารถมีวงเล็บเพิ่มเติมตามที่นาย อลงกรณ์ พลบุตร รมช.พาณิชย์ เสนอว่า ให้ผู้ที่ได้รับอนุญาตดูแลไม่ให้มีการใช้สินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ทางปัญญา ซึ่งทางสำนักงานกฤษฎีการับไปดูว่าจะเพิ่มได้หรือไม่ ถ้าเพิ่มได้จะเพิ่มเข้ามาเพื่อให้ครม.เซ็นในประกาศร่างฯ ทั้งสองฉบับ ส่วนที่มีการถกเถียงกันว่าควรจำกัดชั่วโมงการเล่นของเยาวชนที่อายุน้อยกว่า 18 ปีหรือไม่ ที่กำหนดว่าไม่ให้เล่นเกิน 3 ชั่วโมงนั้น ในที่ประชุมครม.ได้มีมติว่า ขอให้กระทรวงวัฒนธรรมไปดำเนินการเกี่ยวกับเซฟเวอร์กลางให้เรียบร้อยก่อนแล้ว นำเสนอต่อครม.ในโอกาสต่อไป” น.พ.ภูมินทร์ กล่าว (ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ตและร้านคาราโอเกะ)

นอกจากนี้ น.พ.ภูมินทร์แถลงด้วยว่า ครม.ได้พิจารณาร่างพระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ ฉบับที่พ.ศ…ตามที่กระทรวงวัฒนธรรมเสนอ ซึ่งเนื้อหาอยู่ที่การแบ่งประเภทของเกมออกเป็น 7 ประเภท ได้แก่ ((ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต ภาพยนต์)

1.เกมที่เหมาะสมกับผู้เล่นทุกวัย

2.เหมาะสมกับผู้เล่นอายุ 3-5 ปี

3.เกมที่เหมาะกับผู้เล่นอายุ 6-12 ปี

4.เกมที่เหมาะสมกับผู้เล่นอายุ 13 ปีขึ้นไป 5.เกมที่เหมาะสมกับผู้เล่นอายุ 15 ปีขึ้นไป 6.เกมที่เหมาะสมกับผู้เล่นอายุ 18 ปีขึ้นไป

7.เกมที่ห้ามผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปี เล่น

ทั้งนี้จะเป็นการแบ่งประเภทและกำหนดไว้ชัดเจนว่าผู้ที่จะนำเกมเข้ามาเล่น จำหน่าย จะต้องขออนุญาตเมื่อได้รับการพิจารณาอนุญาตต้องติดสัญลักษณ์หรือเครื่องหมาย ไว้ที่เกมจึงจะสามารถนำมาเผยแพร่ได้ ในกรณีที่ยินยอมให้ผู้เล่นที่ไม่ถูกต้องตามหลักเกณฑ์ 7 ประเภท เล่นจะมีบทลงโทษชัดเจน ซึ่งคิดว่าตรงนี้จะเป็นการคลายความห่วงใย ความกังวลของผู้ปกครองที่กลัวว่าบุตรหลานไปเล่นเกมที่มีลักษณะอันตราย ชักนำให้เด็กมีพฤติกรรมที่ผิดปกติ ครม.จึงอนุมัติในหลักการและส่งเรื่องให้สำนักงานกฤษฎีกาดูแลในเรื่องของ กฎหมายต่อไป

ส่วนสัญลักษณ์ที่ใช้จัดเรตติ้งและติดหน้าโรงภาพยนตร์ ขณะนี้ วธ.ได้จัดทำเสร็จแล้ว มีทั้งหมด 6 สัญลักษณ์ ดังนี้

1. ส ส่งเสริม มีข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งเสริมการเรียนรู้และส่งเสริมให้มีการดู

2. ท ทั่วไป ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป

3. น ๑๓+ ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ ๑๓ ปีขึ้นไป

4. น ๑๕+ มีข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป

5. น ๑๘+ ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป และ

6. ฉ ๒๐+ ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ห้ามผู้มีอายุต่ำว่า 20 ปีดู

รูปภาพการจัดเรตติ้ง ภาพยนต์ เละเกมที่ให้บริการในร้านเกม และร้านอินเตอร์เน็ต

“อย่างไรก็ตาม วธ.จะนำลักษณ์ดังกล่าวเสนอให้คณะกรรมการภาพยนตร์ และ วีดิทัศน์แห่งชาติ พิจารณาเห็นชอบกลางเดือนสิงหาคมนี้ จากนั้นจะประกาศใช้อย่างเป็นทางการ” นายธีระ กล่าว

บทความ : กฎหมายร้านเกม,กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต

“ธีระ” ยันคาราโอเกะไร้ปัญหา เผยยอดขอใบอนุญาตพุ่ง 18,000 ร้าน พร้อมขอเวลา 3 ด. หาทางออกคุมเด็กเล่นเกม ในร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ต พร้อมตั้งคกก.ร่วม มท.-ไอซีที-นักวิชาการ-เจ้าของกิจการ ร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ต จัดทำโปรแกรมควบคุมเล่นเกมเกิน 3 ชม. ก่อนนำร่องร้านเกมสีขาว 1,500 แห่งทั่วประเทศ

วันนี้(30 ก.ค.) นายธีระ สลักเพชร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) กล่าวว่า วธ. ขอชี้แจงกรณีการออกกฎกระทรวงว่าด้วยการอนุญาตประกอบกิจการร้านวีดีทัศน์ ซึ่งหลายฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่า กฎกระทรวงดังกล่าวจะออกมาเพื่อควบคุมร้านคาราโอเกะ และห้ามไม่ให้มีเด็กนั่งดริงค์ภายในสถานบริการทุกแห่ง ที่จริงแล้ว ร้านคาราโอเกะ ยังมีสาวนั่งดริงค์ได้ โดยผู้ประกอบการที่ต้องการเปิดสถานบริการจำพวกร้านคาราโอเกะ คาเฟ่ สวนอาหาร และร้านอาหารที่มีการเต้น รวมทั้งมีการจำหน่ายเหล้า บุหรี่ และมีสาวนั่งดริงค์ ต้องไปขออนุญาตประกอบกิจการประเภท 3 (4) กับกระทรวงมหาดไทย (มท.) ตาม พ.ร.บ. สถานบริการ พ.ศ.2509 และจากการตรวจสอบข้อมูล ทราบว่าขณะนี้มีร้านคาราโอเกะที่มีสาวนั่งดริ้งทั่วประเทศ จำนวน 4,246 แห่ง ส่วนกฎกระทรวงของ วธ. ที่ออกมาจะออกใบอนุญาตเฉพาะร้านคาราโอเกะตามห้างสรรพสินค้า ตู้คาราโอเกะหยอดเหรียญเท่านั้น ที่สำคัญจะต้องไม่มีสาวนั่งดริ้ง จำหน่ายเหล้า บุหรี่โดยเด็ดขาด

“สำนักพิจารณาภาพยนตร์และวิดีทัศน์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (สวช.) ได้รายงานข้อมูลการสำรวจร้านคาโอเกะ ร้านขายและให้เช่าวีดีทัศน์ ที่มายื่นขอใบอนุญาตต่อ สวช. จนถึงวันที่ 3 ก.ค. 52 พบว่า มีร้านคาราโอเกะยื่นขอใบอนุญาตกับ วธ. จำนวน 18,000 แห่ง ส่วนร้านเกมมีจำนวน 28,000 แห่ง และร้านขายให้เช่าวีดีทัศน์ จำนวน 10,601 แห่ง”นายธีระ กล่าว

นายธีระ กล่าวต่อว่า ส่วนกรณีที่หลายฝ่ายออกมาคัดค้านการออกกฎกระทรวงว่าด้วยการอนุญาตและประกอบ กิจการร้านวีดีทัศน์ที่ปล่อยให้เด็กเล่นเกมใน ร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ตเกินกว่า 3 ชั่วโมงโดยไม่มีการกำหนดเวลาที่ชัดเจนนั้น ยืนยันว่าได้พยายามที่จะผลักดันให้มีการกำหนดเวลาเด็กเล่นเกม 3 ชั่วโมงแล้ว แต่ทางกฤษฎีชี้แจงว่า หากไม่สามารถปฏิบัติได้จริงก็ไม่ควรออกเป็นกฎหมาย ดังนั้นเพื่อเป็นการยุติปัญหา วธ.ขอเวลา 3 เดือน จัดตั้งคณะกรรมการ 1 ชุด ประกอบด้วย กระทรวงมหาดไทย (มท.) กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) ผู้ประกอบการร้านอินเตอร์เน็ต นักวิชาการ ผู้ปกครอง โดยมีตนเป็นประธาน เพื่อร่วมกันศึกษาและจัดทำโปรแกรมควบคุมการเล่นเกมของเด็กไม่ให้เกิน 3 ชั่วโมงต่อวัน พร้อมทั้งจัดทำประชาพิจารณ์สรุปความเห็นของประชาชนเกี่ยวกับการควบคุมการ เล่นเกมของเด็ก
อย่างไรก็ตามหากโปรแกรมดังกล่าวแล้วเสร็จ วธ. จะนำร่องทดลองใช้ในร้านเกมสีขาว ประมาณ 1,500 แห่งทั่วประเทศ เพื่อประเมินผลดีผลเสียของโปรแกรมดังกล่าวว่าจะสามารถควบคุมได้หรือไม่ และหากทุกอย่างสมบูรณ์ วธ.ก็จะเสนอขอแก้กฎกระทรวงทันที ส่วนการใช้โปรแกรมดังกล่าวจะมอบให้กับผู้ประกอบการที่มียื่นจดทะเบียนและขอ ใบอนุญาต

ที่มา ผู้จัดการออนไลน์

บทความ : กฏหมายร้านเกม,กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต

วันนี้ (28 ก.ค.) นายธีระ สลักเพชร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) กล่าวภายหลังการประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.) ว่า ที่ประชุม ครม. มีมติเห็นชอบกฎกระทรวงประกอบพ.ร.บ.ภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ. 2551 จำนวน 2 ฉบับ ได้แก่ กฎกระทรวงว่าด้วยการอนุญาตและการประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ ซึ่งเป็นกฎหมายสำหรับออกใบอนุญาต การต่อใบอนุญาตและการกำหนดเงื่อนไขการประกอบกิจการร้านเกม ร้านวีดิทัศน์และร้านคาราโอเกะ รวมทั้งควบคุมและกำหนดระยะเวลาในการเวลาการเล่นเกม การใช้บริการร้านเกมของเด็ก ดังนี้

1.เด็กอายุต่ำกว่า 15 ปีเข้าใช้บริการวันจันทร์ถึงวันศุกร์ได้ตั้งแต่เวลา 14.00 – 20.00 น. และตั้งแต่เวลา 10.00 – 20.00 น. ในวันหยุดราชการหรือในระหว่างปิดภาคการศึกษาตามระยะเวลาที่นายทะเบียนกลาง ประกาศกำหนด
2. เด็กอายุตั้งแต่15 ปีขึ้นไป แต่ไม่เกิน 18 ปีเข้าใช้บริการวันจันทร์ถึงวันศุกร์ ได้ตั้งแต่เวลา 14.00 – 22.00 น. และตั้งแต่เวลา 10.00 – 22.00 น. ในวันหยุดราชการ หรือในระหว่างปิดภาคการศึกษาตามระยะเวลาที่นายทะเบียนกลางประกาศกำหนด

อย่าง ไรก็ตามกรณีการคัดค้านการตัดเนื้อหาไม่ให้เด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี เล่นเกมเกินวันละ 3 ชม. ออกกฎกระทรวงฉบับดังกล่าวด้วย ตนได้ชี้แจงต่อครม. และพยายามขอเพิ่มบทเฉพาะการ 180 วัน เพื่อพัฒนาระบบสารสนเทศ และจัดทำเทคนิคสำหรับกำหนดไม่ให้เด็กต่ำกว่า 18 ปี เล่นเกมเกิน 3 ชั่วโมง แต่ครม. เห็นว่าควรกลับไปพัฒนาระบบให้เสร็จสิ้นก่อน จึงค่อยเสนอแก้ไขกฎกระทรวงภายหลัง ดังนั้น วธ. จะเร่งพัฒนาระบบโปรแกรมดังกล่าว และจะประสานความร่วมมือไปยังกระทรวงมหาดไทย (มท.) และกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร(ไอซีที) เพื่อร่วมพัฒนาระบบ และเมื่อระบบดังกล่าวเสร็จตนจะนำเสนอขอแก้ไขกฎกระทรวงอีกครั้ง

รม ว.วัฒนธรรม กล่าวด้วยว่า ส่วนกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ในการกำหนดประเภทภาพยนตร์ ซึ่งเป็นกฎหมายสำหรับการจัดเรตติ้งภาพยนตร์ โดยแบ่งภาพยนตร์เป็น 7 ประเภทดังนี้
1. ภาพยนตร์ส่งเสริมการเรียนรู้ และควรส่งเสริมให้ดู
2. ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป
3. ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 13 ปีขึ้นไป
4. ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป
5. ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป
6. ภาพยนตร์ที่ห้ามผู้มีอายุต่ำกว่า 20 ปีดู และ
7. ภาพยนตร์ที่ห้ามเผยแพร่ในราชอาณาจักร
ทั้ง นี้คาดว่าภายในกลางเดือนสิงหาคม กฎกระทรวงทั้ง 2 ฉบับจะสามารถประกาศในราชกิจจานุเบกษาได้ หลังจากนั้นภาพยนตร์ที่จะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์จะต้องเข้าสู่กระบวนการจัดเรต ติ้งทั้งหมด

“ส่วนสัญลักษณ์ที่จะใช้จัดเรตติ้งและติดหน้าโรงภาพยนตร์นั้น ขณะนี้ วธ.ได้ดำเนินการจัดทำเสร็จแล้ว โดยมีทั้งหมด 6 สัญลักษณ์ ดังนี้
1. ส ส่งเสริม มีข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งเสริมการเรียนรู้และส่งเสริมให้มีการดู
2. ท ทั่วไป ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป
3. น ๑๓+ ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ ๑๓ ปีขึ้นไป
4. น ๑๕+ มีข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป
5. น ๑๘+ ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป
6. ฉ ๒๐+ ข้อความว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ห้ามผู้มีอายุต่ำว่า 20 ปีดู
อย่าง ไรก็ตามตนจะนำลักษณ์ดังกล่าวเสนอให้คณะกรรมการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ แห่งชาติพิจารณาเห็นชอบกลางเดือนสิงหาคมนี้ จากนั้นก็จะประกาศใช้อย่างเป็นทางการ” นายธีระ กล่าว

ที่มาไทยรัฐออนไลน์
โดย ทีมข่าวการศึกษา
28 กรกฎาคม 2552, 15:28 น.

บทความ : กฏหมายร้านเกม,กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต

วันพุธที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

ครม.อนุมัติห้ามเด็กเล่นเกม 6-8 ชั่วโมง ห้ามคาราโอเกะมีเด็กนั่งดริงก์
ที่ประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.) วานนี้ มีมติเห็นชอบร่างกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ พ.ศ. … ตามที่กระทรวงวัฒนธรรมเสนอ

สาระสำคัญกำหนดให้ผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการร้าน วีดิทัศน์ที่ให้บริการเกม หรือร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ต นั้นจะต้องปฏิบัติตามเงื่อนไข เช่น ให้เด็กที่อายุต่ำกว่า 15 ปี ใช้บริการได้ 6 ชั่วโมง คือ ตั้งแต่เวลา 14.00–20.00 น. ในวันจันทร์-ศุกร์เท่านั้น ส่วนในวันหยุดราชการ หรือระหว่างปิดภาคเรียนให้ใช้บริการได้ 10 ชั่วโมง คือ ตั้งแต่เวลา 10.00–20.00 น.

หากเป็นเยาวชนอายุ 15 ปีขึ้นไป แต่ไม่เกิน 18 ปี จะอนุญาตให้ใช้บริการในร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ตได้ 8 ชั่วโมง คือ ตั้งแต่เวลา 14.00–22.00 น. ในวันจันทร์-ศุกร์ ส่วนในวันหยุดราชการ หรือระหว่างปิดภาคเรียนนั้นใช้บริการได้ 12 ชั่วโมง คือ ตั้งแต่เวลา 10.00–22.00 น.

นอกจากนี้ ผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ที่ให้บริการเกม หรือร้านเกมและร้านอินเตอร์เน็ต ยังต้องจัดให้มีวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้กับเครื่องมือสำหรับฉายหรือ เล่นวีดิทัศน์ที่เหมาะสมต่อการถนอมสายตา มีระบบหรือวัสดุป้องกันเสียงและความสั่นสะเทือนไม่ให้เกินค่าระดับเสียง รบกวนตามที่กฎหมายกำหนด ไม่ให้มีการจำหน่ายบุหรี่ สารเสพติด หรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ การเล่นการพนัน ดูแลไม่ให้มีสื่อลามก อนาจารภายในร้านด้วย

สำหรับผู้ที่ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการร้านวีดิทัศน์ที่ให้บริการ คาราโอเกะนั้น นอกจากต้องปฏิบัติเช่นเดียวกันแล้ว ยังจะต้องดูแลไม่ให้มีผู้บริการขับร้องเพลงกับลูกค้า หรือให้พนักงานนั่งกับลูกค้า หรืออีกนัยหนึ่งคือห้ามไม่ให้มีเด็ก นั่งดริงก์ด้วย

ที่มา : Post today

ตามไปอ่านความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เต็ม ๆ ได้ที่ http://notzaa.com คลิ๊กเลย

บทความ : กฏหมายร้านเกม,กฏหมายร้านอินเตอร์เน็ต