ในเดือนหน้า (ธ.ค.) จะเป็นเดือนที่มีวันหยุดค่อนข้างเยอะ เพราะมีวันสำคัญต่าง ๆ หลายวันเช่นกัน ( วันหยุด ^^ ) คงพอจะมีรายได้เข้าร้านกันบ้างน่ะครับ เอาใจช่วยครับ เพราะบางคนเปิดร้านเกมมานาน ยังตั้งตัวไม่ได้เลย (ผมเอง 55555) หนี้สินอีกมากมายทั้งที่มีสะสมอยู่เก่า หรือหนี้ที่คอยจ่อคิวรอให้จ่ายอยู่ที่สิ้นเดือน ไม่ว่าจะเป็น ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ค่าอินเตอร์เน็ต ค่าเจลล้างมือป้องกันไข้หวัด 2009 (ไม่รู้่ว่าเมื่อไหร่จะเลิก กลัวเลิกแล้วเดี๋ยวมาจับผิดว่าไม่มีการป้องกันอีก) ค่าหมึกพิมพ์ ค่ากระดาษ ค่าเสื่อมสภาพของอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ต่าง ๆ ฯลฯ (มากมายนับไม่ถ้วน ถ้าโชคร้ายได้ซื้อใหม่ เข้าเนื้อไปอีก) ค่ากับข้าวแต่ละมื้อ ค่าเช่าร้าน ค่าเงินเืดือนคนคุมร้ัาน (ถ้าร้านไหนไม่้ต้องเช่าก็โชคดีไปละครับ) ค่าลิขสิทธิ์เกมต่าง ๆ ที่แวะเวียนกันมาให้ซื้อเป็นประจำ รวมไปถึงค่าลิขสิทธิ์ วินโดว์ - -” หรือ ค่าภาษีสังคม ไม่ว่าจะเป็นค่าขยะ ค่าซองกฐิน,ผ้าป่า (ได้ฤดูกาลพอดี) ค่าเจ็บไข้ได้ป่วย (เพราะเราต้องคอยดูแลรักษาอุปกรณ์ต่าง ๆ ต้องทำความสะอาด หลังจาก คนเล่นเสร็จ ก่อนที่คนใหม่จะเล่น ถ้าป้องกันไม่ดี ติดเชื้อโรคมาคงแย่) ค่าน้ำมันรถ ถ้าร้านไหนมีครอบครัวแล้วยังจะต้องมี ค่าเทอมลูก ค่ารถรับส่งนักเรียน ค่ากิจกรรมลูก ค่ากินแต่ละวันของลูก (ดีนะยังประหยัดค่าทำรายงาน ให้มันมาทำที่บ้าน ปริ้นที่บ้านแทน 555 ไม่งั้นโดนอีก) กรณีลูกยังเล็กหรือเพิ่งเกิด บวกค่านม ค่าผ้าอ้อม ค่าของใช้เด็กอ่อนไปอีก เพราะต้องใช้ ไปอีกนานกว่าจะโต ค่าเช่าบ้าน หรือ ค่าผ่อนบ้าน ค่าใช้จ่ายของ พ่อ แม่ พี่ น้อง ที่บางร้านยังต้องคอยดูแลจุดนี้อยู่ (อันนี้ ลำบากหน่อย) ค่าส่งเสียกิ๊กเรียนหนังสือ ??? อุ๊ย ! อันนี้ ไม่รู้มายังงัย 55555 ยังมีอีกหลายค่าใช้จ่ายที่ยังไม่ได้พูดถึง เนื่องจากมันเยอะมาก เพราะหลายคน ก็หลายวิถีชีวิต การดำเนินชีวิตแตกต่างกันออกไป เลยเกิิดคำถามขึ้นว่า ”เรา” (คนทำธุรกิจร้านอินเตอร์เน็ตและเกม) ต่างจากคนทั่วไปตรงไหน?? มุมมองคนเปิดร้านเกมมันถึงได้ดูไม่ดี หรืออาจจะพูดไ้ด้ว่าติดลบเลยก็ว่าได้ จากสายตาผู้ปกครอง หรือคนทั่วไป ผมลองไปถาม ๆ ดูนะ (แอบ ๆ ถาม เค้าไม่รู้หรอกว่าผมเปิดร้านเกม 5555) ว่าเค้ามองร้านเกมยังงัย ผมเลยถามคนมา 10 คน จาก 10 อาชีพ เริ่มจากคำถามที่ว่า ” คุณมองร้านเกมใกล้บ้านคุณเป็นยังงัย ?? ” ลองมาฟังคำตอบของพวกเค้าดูซิครับ อ๋อลืมบอกไป บริเวณที่สัมภาษณ์ อยู่ในเขต สป. และ กทม. ฝั่งธนบุรีน่ะ (ผมอยู่ฝั่งนี้น่ะ)
ร้านเกม ร้านอินเตอร์เน็ต
คำตอบที่ 1 : อาชีพ รับราชการ อายุ 45 ปี
ตอบว่า : อืม ! ใกล้บ้านเหรอ ก็ไม่รู้ซิ มองเข้าไปในร้านไม่เห็น ติดกระจกเป็นฝ้าลายเกม ผมเลยมองเข้าไปไม่เห็น รู้แต่ว่าเด็ก ๆ ออกมาคุยกัน ผมไม่รู้เรื่องที่เด็ก ๆ คุย ฟัง ๆ ดูเหมือนว่าจะไปออกรบงั้ันแหละ !
คำตอบที่ 2 : อาชีพ ช่างเสริมสวย อายุ 40 ปี
ตอบว่า : อ๋อ ไอ้ร้านXXX เหรอ ชั้นไม่ให้ลูกชายชั้นเข้าหรอก! ไม่รู้มันจะเล่นอะไร ไปเรียกมันแต่ละที ลุกยาก ลุกเย็น เดี๋ยวนี้มันไม่เข้าไปเล่นแล้ว เพราะั้ชั้นไปตีมันให้เพื่อน ๆ มันดูในร้าน มันเลยไม่กล้าเ้ข้าไปอีกแล้ว 555 (พูดไปหัวเราะไป) ถามเสร็จผมเดินออกจากร้านเจอเด็กแถว ๆ นั้นเลยลองถามดูว่า ลูกช่างเสริมสวยคนนี้ไปแอบเล่นอยู่ที่ไหน(ตามภาษาไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่) เด็กแถวนั้นบอกว่า “ปากซอย”
คำตอบที่ 3 : อาชีพ นักศึกษา อายุ 20 ปี
ตอบว่า : ก็มันเป็นปกติน่ะครับผมว่า เด็กมันอยู่คู่กับเกม ถ้าแถวบ้านผม มีหลายร้านครับ แต่ส่วนใหญ่ ถ้าเป็นเด็กเล็ก ๆ จะพูดจาไม่ค่อยเพราะเท่าไหร่ เกินเด็กสมัยเิดิม ๆ ไปมาก คงเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมของระดับชนชั้น กับการสั่งสอนของผู้ปกครองมากกว่า
คำตอบที่ 4 : อาชีพ ช่างตัดผม อายุ 52 ปี
ตอบว่า : แถวบ้านผมมีอยู่ 4 ร้านครับ แต่ผมเห็นมีร้านที่ ดี ๆ อยู่ร้านเดียว ร้านคุณXXX เค้าเป็นกันเอง ทำตามกฏระเบียบที่สั่งห้ามต่าง ๆ ผมรู้น่ะว่าผู้ปกครองชอบร้านแบบนี้ แต่เด็ก ๆ ไม่ชอบเพราะ เด็ก ๆ หลายคนมีความคิดที่ว่า พอโดนบังคับแล้ว จะไม่ชอบใจ ชอบร้านที่ไม่ต้องมาสนใจ มาจุกจิก มาคอยเตือนว่าห้ามเข้านู้น เข้านี่ โหลดอะไรก็ไม่ได้ เปิดดูภาพ XXX ก็ไม่ได้ เลยทำให้เดี๋ยวนี้ ร้านที่ดี ๆ น้อยลงไป เพราะไม่มีเด็กไปเล่น ผมเข้าใจน่ะ เห็นเค้ามาคุยกับผมบ่อยๆ ว่าสู้ร้านที่เปิด Open ไม่ไหว ร้านเค้าเส้นใหญ่ “เส้น สส.” เปิดนู้นเปิดนี่ได้ไม่เป็นไร หนำซ้ำ ใบอนุญาต ยังไม่ได้ขออีก (ข่าววงใน) อีกร้านลดราคาแล้วลดราคาอีก เครื่องเน่า ๆ พัง ๆ เด็กยังไปเล่น ไม่สนใจเรื่องคุณภาพ สนใจแต่เรื่องราคา ผมเห็นเค้ามาบ่นให้ฟังอยู่ … (อุ๊ย! น่าสงสาร)
คำตอบที่ 5 : อาชีพ ขายน้ำแข็งใส อายุ 55 ปี
ตอบว่า : แรก ๆ ผมก็ไม่ให้เค้าไปเล่นหรอก แต่ผมมาคิดดูแล้ว ถึงไม่ให้เค้าไปเล่น เค้าก็ต้องแอบไปเล่นที่อื่น ที่ำำไกล ๆ จากบ้านอีก คราวนี้ตามตัวยากกว่าเดิม จากที่เคย เดินไม่ถึง 10 ก้าว แล้วเปิดประตูร้านเรียก ต้องขับรถไปตาม อีกเป็นกิโล และไม่รู้ว่าจะเจอหรือเปล่า์? ผมเลยให้เค้าเล่นแถว ๆ บ้านดีกว่า ไปทำความรู้จักเจ้าของร้านเอาไว้ ดีซะอีก เห็นมีอะไรผิดสังเกต ให้เค้าช่วยดูให้ด้วย
คำตอบที่ 6 : อาชีพ พนักงานบริษัท อายุ 28 ปี
ตอบว่า : ก็มองเข้าไปบ้าง แต่ไม่ได้สนใจอะไร เพราะผมมีอินเตอร์เน็ตใช้เองที่บ้าน และยังไม่มีลูกให้เข้าไปเล่นด้วย 5555 (หัวเราะอีก) เห็นตอนเย็น ๆ มีเด็ก ๆ นั่งบ้าง บางทีก็เยอะ นั่งอย่างกะจะยกพวกไปตีกับใครซะอีก เห็นแล้ว ขับมอเตอร์ไซด์ผ่าน ยังไม่กล้าบิดแรงเลย กลัวพวกหาว่าแซว เดี๋ยวตายฟรี พี่ดูข่าวป่ะล่ะ ขับตกหลุม บิดมอ’ไซด์ดังไปตายฟรีเลย
คำตอบที่ 7 : อาชีพขับมอเตอร์ไซด์วิน อายุ 36 ปี
ตอบว่า : ไม่รู้ซิ… ก็เด็กเล่นเกมเห็นขอตังค์ไปเล่น ไม่ได้สนใจอะไร ถึงเวลามันก็กลับบ้านกินข้าว ไม่เห็นต้องไปเรียก !
คำตอบที่ 8 : อาชีพ แม่บ้าน/ค้าขาย อายุ 48 ปี
ตอบว่า : เนี่ยะอยู่ข้างบ้านเลย ไม่เห็นเค้าพูดกับใครนี่ ดูหยิ่ง ๆ วางกล้าม ลูกชั้นก็ไม่เคยเข้าไปเล่นน่ะ ซื้อให้มันที่บ้านครบทุกอย่าง แต่เวลาคอมเสียที ก็เอาไปซ่อมที่อื่น กลัวลูกเข้าไปเล่นเว็บโป๊ ลูกชั้นไม่เคยเข้าเลย คอมฯ เค้าอยู่บนห้อง เย็น ๆ ก็เข้าไปทำงานอยู่ในห้องทุกวัน ขยันเรียน (แอบเล่นป่าวอ่ะ 555 คอมอยู่ในห้องด้วย เหอะ ๆ)
คำตอบที่ 9 : อาชีพ ทำงานโรงงาน อายุ 39 ปี
ตอบว่า : ลูกผมแต่ก่อนติดเล่มเกมอยุ่ร้านนึงใกล้บ้าน ไปเล่นแทบทุกวัน พอผมจับได้ก็ห้ามเล่น และลูกก็เลิกเล่นไปพักนึง แล้วก็ไปเล่นอีก ผมเลยสั่งห้าม ให้มาเล่นอีกร้านแทนที่ใกล้บ้าน แต่พอมารู้ทีหลัง ร้านใกล้บ้าน ไม่ดูแลเด็กเลย ลูกผมนิสัยเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมตอนเล่นอยู่ร้านเก่า ในใจคิดว่าอยากให้เล่นร้านเดิม แต่ ไม่กล้าสู้หน้าเจ้าของร้านแล้วเพราะไปด่าเอาไว้เยอะ ร้านที่ผมด่าน่ะ เป็นร้านที่ดีมากผมยอมรับ แต่ผมพลาดไปแล้ว
คำตอบที่ 10 : อาชีพ ทำงานเจ้าของร้านเกม อายุ 35 ปี
ตอบว่า : เนี่ยะ! ไม่รู้จะเปิดอะไรกันนักกันหนาไอ้ร้านเกมเนี่ยะ แย่งกันเปิดอยู่ได้ ไอ้พวกไม่เคยเปิดกระสันกันนัก ไอ้พวกที่เปิดแล้ว เจอปัญหาเยอะ ๆ ก็อย่าจะเลิก ตามที่โบราณว่าเอาไว้เลย “คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า” หมู่บ้านเีดียวกัน ซัดซะ 5 ร้าน แถมไม่คุยกันอีก แข่งราคาไม่พอ ลด แลก แจก แถม การตลาดไม่มีแบบแผน น่าเบื่อไอ้พวกนี่จริง ๆ (- -” ฟังแล้วสะดุ้งเลยผม แกพูดใส่อารมณ์มาก)
“สุดท้ายนี้ ความคิดเห็นของหลากหลายอาชีพ สะท้อนให้เห็นว่า ทุก ๆ อย่าง มีทั้งบวก และ ลบ ไม่มีอะไรที่มาตัดสินได้ว่า ร้านไหนดี ไม่ดี อยู่ที่ สำนึำกในจิตใจของผู้ให้บริการมากกว่า ว่าต้องการให้ทิศทางของคนที่คุณเรียกว่าลูกหลาน หรืออนาคตของชาติ เป็นอย่างไร”
